Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: "k.p.a." oraz art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. Nr 62, poz. 504 - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie wprowadzenia zakazu przeprowadzenia przez [...]Związek Piłki Nożnej z siedzibą w [...] oraz [...] z siedzibą w [...] w dniu [...] października 2012 r. towarzyskiego meczu piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] września 2012 r. [...] Związek Piłki Nożnej z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżący", "strona skarżąca" lub "skarżący [...]") oraz [...] z siedzibą w [...] (dalej także "[...]" lub "uczestnik postępowania") zwrócili się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej. Jednocześnie wnioskodawcy, kierując się dyspozycją przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - zwrócili się do Komendanta Miejskiego Policji w [...], Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...], a także dysponentów zespołów ratownictwa medycznego z terenu miasta [...] (3 szpitale) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w [...] z wnioskiem o wydanie opinii o niezbędnej wielkości sił i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy masowej, zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu (terenu) oraz o przewidywanych zagrożeniach.
Komendant Miejski Policji w [...] wydał w dniu [...] września 2012 r. negatywną opinię w zakresie warunków bezpieczeństwa. Opinia negatywna została wydana na podstawie oceny stanu technicznego obiektu dokonanej w trakcie jego lustracji. Stwierdzono m. in. remont kołowrotów umożliwiających wejście kibiców na trybunę "D", płot o wysokości 1,2 m oddzielający trybuny dla kibiców od bieżni stadionu i płyty boiska, który - zdaniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] - nie stanowił skutecznej przeszkody technicznej uniemożliwiającej wtargnięcie kibiców na murawę boiska.
Ponadto Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził, że cztery trybuny o łącznej pojemności [...] miejsc dla kibiców, na które podzielony jest stadion, nie posiadają żadnych urządzeń i instalacji, utrudniających niekontrolowane przemieszczanie się kibiców w obrębie każdej z nich. W trakcie lustracji stwierdzono także, że na stadionie zainstalowanych jest aktualnie 65 kamer, z których aktywne są tylko 32 kamery, pracujące w standardzie nowego systemu zarządzającego, który uniemożliwia w chwili obecnej podłączenie i pracę pozostałych 33 kamer.
Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...], w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] września 2012 r. lustracji obiektu, wydał również opinię negatywną. W uzasadnieniu wydanej opinii Komendant Miejski PSP w [...] wskazał, że prowadzone na stadionie prace modernizacyjno-budowlanych, uniemożliwiają ocenę warunków bezpieczeństwa w warunkach trwania imprezy masowej. W ocenie Komendanta Miejskiego PSP w [...], należało negatywnie zaopiniować "Instrukcję postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w trakcie imprezy masowej", co w konsekwencji uniemożliwiało wydanie pozytywnej opinii dla organizatora imprezy masowej.
W dniu [...] września 2012 r. odbyło się posiedzenie Zespołu ds. koordynacji na obszarze województwa [...] przedsięwzięć związanych z bezpieczeństwem masowych imprez sportowych w sprawie warunków rozegrania towarzyskiego meczu piłkarskiego reprezentacji narodowych Polski i [...] w dniu [...] października 2012 r. w [...]. Na posiedzeniu zostały omówione zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego w czasie towarzyskiego meczu piłki nożnej pomiędzy reprezentantami [...] i Polski. W spotkaniu uczestniczyli m.in. przedstawiciele [...] oraz [...].
W dniu [...] września 2012 r. Wojewoda [...], działając na podstawie przepisów art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych oraz art. 104 k.p.a. - wydał decyzję nr [...], którą postanowił wprowadzić zakaz przeprowadzania przez [...] Związek Piłki Nożnej oraz [...] w dniu [...] października 2012 r. towarzyskiego meczu w piłce nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] na Stadionie Miejskim im. [...] w [...], przy ul. [...].
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że Stadion Miejski im. [...] w [...], przy ul. [...], zgodnie z zaleceniami Policji i Państwowej Straży Pożarnej, wymaga dla osiągnięcia warunków prawidłowego zabezpieczenia porządku i bezpieczeństwa publicznego w trakcie rozgrywanych na nim meczy piłkarskich, w ramach rozgrywek krajowych kontynuowania prac modernizacyjno-wyposażeniowych. Wojewoda podniósł, że przedmiotowe działania zostały wymuszone między innymi faktami zbiorowego naruszenia porządku publicznego, jakie miały miejsce w trakcie i po meczu finałowym w piłkę nożną o [...], rozegranym w dniu [...] r. pomiędzy drużynami [...]i [...]. Wojewoda [...] stwierdził, że układ funkcjonalny stadionu, tzn. konstrukcja trybun, wejścia i wyjścia na obiekt oraz ułatwiony dostęp na murawę stadionu dla uczestników imprezy masowej - powodują, iż utrzymanie wymaganych standardów w zakresie bezpieczeństwa imprezy masowej, jakim jest mecz piłkarski, jest na obiekcie optymalnie przygotowanym do rozgrywania na nim zawodów lekkoatletycznych, bardzo utrudnione, w porównaniu ze stadionami, które zaprojektowane i wykonane zostały do rozgrywania meczy piłkarskich.
Wojewoda wskazał, że aktualnie, w opinii służb odpowiedzialnych za monitorowanie i utrzymanie bezpieczeństwa imprez masowych, Stadion Miejski im. [...] w [...], w przypadku zakłócenia porządku i bezpieczeństwa przez uczestników imprezy masowej przebywających na trybunach, stwarza poważne utrudnienia dla reagujących służb porządkowych organizatora lub wezwanych sił Policji.
Organ I instancji uznał ponadto, że niezależnie od uwarunkowań techniczno-organizacyjnych, które w ocenie służb Policji, Państwowej Straży Pożarnej oraz służb kryzysowych Wojewody [...] stwarzają zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego w czasie meczu drużyn narodowych Polski i [...] na Stadionie Miejskim im. [...] w [...] - należy wskazać na możliwość zachowań chuligańskich ze strony grupy kibiców drużyny [...], którzy w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. zakazującej udziału kibiców drużyn przyjezdnych na wszystkich meczach rundy jesiennej sezonu 2012/2013 [...] seniorów oraz decyzją [...] w W. z dnia [...] września 2012 r., nakładającą na [...]karę finansową w wysokości 10 tys. złotych oraz zakaz uczestniczenia kibiców "[...]" w spotkaniach wyjazdowych przez okres 10 miesięcy, będą chcieli wyrazić swoją dezaprobatę dla działań podejmowanych przez władze państwowe i PZPN w celu skutecznej walki z chuligaństwem stadionowym.
Wojewoda uznał, że przedstawione uwarunkowania organizacyjno- techniczne obiektu stadionu w znacznym stopniu ułatwiają podjęcie przez grupę chuliganów zbiorowego naruszenia porządku publicznego, przy jednoczesnym ograniczeniu warunków dla skutecznego, szybkiego i bezpiecznego reagowania przez służby porządkowe organizatora i Policji. Zdaniem organu I instancji, mecz międzynarodowy z udziałem reprezentacji Polski i Republiki Południowej Afryki, transmitowany przez telewizję publiczną, stanowi w roku bieżącym, w świetle ograniczeń i zakazów formalnych nałożonych wcześniej pośrednio lub bezpośrednio na kibiców [...], jedyną okazję do publicznego zamanifestowania niezadowolenia przez grupy chuliganów utożsamiających się z tym środowiskiem. Zdaniem Wojewody, nie bez znaczenia jest w tym przypadku fakt, że potencjalne zakłócenie porządku publicznego w trakcie przebiegu transmitowanego na żywo przez telewizję publiczną, także dla odbiorców za granicą kraju, meczu międzynarodowego, podważy ukształtowany już w opinii międzynarodowej obraz Polski, jako kraju kojarzonego ze sprawnym zorganizowaniem i przeprowadzeniem Turnieju Finałowego EURO 2012 i stadionami bez przemocy.
W konsekwencji, Wojewoda [...] uznał, że z uwagi na przytoczone negatywne przesłanki, wynikające z analizy stanu faktycznego - aktualnego i przeszłego, które tworzą realne warunki do wystąpienia zdarzenia lub zdarzeń skutkujących świadomym i zaplanowanym zakłóceniem przebiegu meczu piłkarskiego pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] w dniu [...] października 2012 r. na Stadionie Miejskim im. [...] w [...] - należy wprowadzić zakaz przeprowadzenia przedmiotowego meczu towarzyskiego.
Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołanie wniósł zarówno [...] (pismem z dnia [...] września 2012 r.), jak i [...] Związek Piłki Nożnej (pismem z dnia [...] października 2012 r., stanowiącym jednocześnie uzupełnienie wcześniejszego odwołania złożonego przez [...]).
W petitum środka zaskarżenia obie strony podniosły, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie błędnych ustaleń faktycznych, a także zarzuciły, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana z istotnym naruszeniem przepisów art. 10 § 1 i § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 107 k.p.a., a także art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.
Mając na uwadze poczynione zarzuty strony wniosły o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji, względnie o chylenie przez Wojewodę [...] zaskarżonej decyzji w całości na podstawie przepisu art. 132 k.p.a.
W uzasadnieniu odwołania strony, powołując się na odbiór przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prac remontowych obiektu sportowego w dniu [...] września 2012 r. - podniosły, że okoliczność przeprowadzenia prac remontowo-budowlanych na terenie obiektu sportowego posłużyła organowi jedynie jako bezpodstawny pretekst do wydania zaskarżonej decyzji. Strony podniosły, że wspomniane prace remontowe zakończyły się w dniu [...] września 2012 r., a więc przed planowanym terminem meczu towarzyskiego.
Ustosunkowując się do negatywnych przesłanek określonych przez Wojewodę [...] dotyczących wysokości płotu oddzielającego trybuny od płyty boiska oraz wadliwości podziału trybun na stadionie, strony odwołujące uznały, że uzależnienie od nich wydania opinii negatywnej przez Komendanta Miejskiej Policji w [...] byłoby pozbawione jakiejkolwiek zasadności z uwagi na fakt, iż występowanie tych przesłanek było każdorazowo stwierdzane w innych opiniach Komendanta Miejskiego Policji w [...], co nie przeszkadzało w wydaniu pozytywnej oceny spełnienia przez Stadion Miejski im. [...] warunków bezpieczeństwa. Zdaniem stron odwołujących dotyczyło to zarówno meczy międzypaństwowych, jak również międzyklubowych, co - zdaniem stron - potwierdzają opinie załączone do odwołania.
Co więcej - zdaniem obu odwołujących się stron - żadne przepisy prawa nie nakładają obowiązku posiadania na trybunach urządzeń i instalacji utrudniających niekontrolowane przemieszczanie się w obrębie każdej z nich oraz zamontowania płotu oddzielającego trybuny dla kibiców od bieżni stadionu i płyty boiska, o wysokości przewyższającej 1,2 m, od spełnienia których to warunków można uzależnić możliwość przeprowadzenia meczu piłki nożnej. Należy od powyższego obie strony zauważyły ponadto, że wszystkie boiska na stadionach wybudowanych na EURO 2012 również posiadają niskie ogrodzenia (1,2-1,4 m).
Ustosunkowując się z kolei do podniesionego przez Wojewodę braku aktywność odpowiedniej ilości kamer, strony stwierdziły, że kwestię funkcjonowania spornych kamer należy oceniać w świetle wypełniania wymogu wynikającego z przepisu art. 11 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, z którego wynika, iż organizator jest uprawniony do utrwalania przebiegu imprezy masowej, a w szczególności zachowania osób w niej uczestniczących, za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk. Strony wskazały, iż co do zasady wspomniany wymóg ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organizator może utrwalać przebieg imprezy masowej, ale nie musi tego robić. Strony podniosły bowiem, iż w art. 11 ust. 4 cyt. ustawy wprowadzono wyjątek od zasady fakultatywności utrwalania przebiegu imprezy masowej. Strony zauważyły, że w przepisie tym nakazano wojewodzie, aby w uzgodnieniu z komendantem wojewódzkim (Komendantem [...]) Policji i z komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej oraz po zasięgnięciu opinii właściwego polskiego związku sportowego, sporządził on wykaz stadionów, obiektów lub terenów, na których utrwalanie przebiegu imprezy masowej za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk jest obowiązkowe.
Zdaniem obu odwołujących się stron, skoro Stadion Miejski im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] nie został ujęty przez Wojewodę [...] w wykazie, o którym mowa w art. 11 ust. 4 wskazanej ustawy, jak również z uwagi na fakt, iż mający się odbyć w dniu [...] października 2012r. towarzyski mecz w piłce nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] nie został zakwalifikowany jako mający charakter imprezy masowej podwyższonego ryzyka, do organizatorów tej imprezy nie miał zastosowania ani przepisy art. 11 ust. 4 i ust. 8 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 stycznia 2011 r. w sprawie sposobu utrwalania przebiegu imprezy masowej (Dz. U. Nr 16, poz. 73).
Ponadto strony uznały, że aktywność 32 kamer należy oceniać także w świetle wypełniania wymogu wynikającego zarówno z przepisu art. 13 cyt. ustawy, jak również przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 czerwca 2010 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa, jakie powinny spełniać stadiony, na których mogą odbywać się mecze piłki nożnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 121, poz. 820). W ocenie stron, z przepisów tych nie wynika jednak, ile kamer powinien zawierać taki elektroniczny system. Biorąc jednak pod uwagę okoliczność, że na innych meczach piłki nożnej organizowanych na Stadionie Miejskim w [...] w przeszłości również były aktywne tylko 32 kamery, zaś Komendant Miejskiej Policji w [...] oraz Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] wydali każdorazowo pozytywne opinie, a Wojewoda [...] nie wydał zakazu ich przeprowadzenia - należy stwierdzić, że aktywność wyłącznie 32 kamer nie może stanowić przesłanki do wydania przez nich negatywnej opinii, tym bardziej, że w żaden sposób nie wykazano, że aktywność tylko 32 kamer jest niewystarczająca do przeprowadzenia tej imprezy.
Zdaniem obu stron odwołujących się, wskazane powyżej okoliczności przesądzają więc jednoznacznie o błędnych ustaleniach stanu faktycznego, bowiem przesłanki, na które powołuje się w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda [...] zachodziły już w czasie innych przeprowadzonych wcześniej meczy piłkarskich i nigdy nie stanowiły podstawy wydania przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] negatywnej opinii w zakresie spełnienia warunków bezpieczeństwa przez organizatorów imprezy masowej oraz jak również wydania przez Wojewodę [...] zakazu przeprowadzenia meczu piłkarskiego.
Strony zarzuciły ponadto w odwołaniu, że również wskazany przez Wojewodę [...] wymóg kontynuowania prac modernizacyjno-wyposażeniowych dla osiągnięcia warunków prawidłowego zabezpieczenia porządku i bezpieczeństwa publicznego wydaje się niezrozumiały, albowiem żadna z opinii, tj. ani opinia Policji, ani też opinia Państwowej Straży Pożarnej takich zaleceń nie zawiera. Ponadto, zdaniem stron odwołujących się, nie wiadomo, jakie prace modernizacyjno-wyposażeniowe mają być kontynuowane, tym bardziej, że montaż kołowrotów został przeprowadzony przez "[...]" w [...] w celu poprawienia komfortu i sprawności wejścia kibiców na stadion i co istotne - nie stanowił wymogu niezbędnego do spełnienia warunków bezpieczeństwa przez organizatorów imprezy masowej. Strony wskazały, że w 2009r. Stadion Miejski im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] został gruntownie przebudowany także pod kątem przeprowadzania na nim nie tylko imprez lekkoatletycznych, ale również meczów piłkarskich.
Po jego przebudowie ani Wojewoda [...], ani też Policja czy też Państwowa Straż Pożarna nie miały żadnych uwag do uwarunkowań techniczno-organizacyjnych stadionu, uniemożliwiających organizowanie meczów piłkarskich, co potwierdzają ich pozytywne opinie oraz brak decyzji wojewody o zakazie przeprowadzania na nim meczów piłkarskich. Zdaniem obu odwołujących się stron, stwierdzenie wskazanego przez wojewodę wymogu, o którym mowa powyżej, jest niezrozumiałe również dlatego, że na przedmiotowym stadionie w 2012r. odbyło się do tej pory kilkanaście meczy krajowych i w stosunku do żadnego z nich nie wydano zakazu jego organizacji z uwagi na brak warunków prawidłowego zabezpieczenia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Zdaniem stron odwołujących się, nie powinno być tak, że uznaniowość decyzji sięga tak daleko, że układ funkcjonalny stadionu, tzn. konstrukcja trybun, wejścia i wyjścia na obiekt oraz ułatwiony dostęp na murawę stadionu dla uczestników imprezy masowej raz jest dla Wojewody [...] przesłanką przesądzającą o wydaniu zakazu na przeprowadzenie imprezy masowej, jaką jest mecz piłkarski, a innym razem - nie stanowi takiej przesłanki.
Sporne rozstrzygnięcie organu I instancji, jest tym bardziej niezrozumiałe, jeśli uwzględni się fakt, że mecz, w stosunku do którego Wojewoda [...] wydał zakaz jego organizacji na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] - nie jest meczem podwyższonego ryzyka i nie jest także meczem krajowym, w którym mogą uczestniczyć dwie antagonistyczne grupy kibiców, lecz meczem międzynarodowym, podczas którego żadna z grup kibiców nie ma interesu w zakłócaniu porządku publicznego. Strony podkreśliły, że brak takich obaw potwierdza także niezakłócony przebieg innych meczów międzynarodowych, jakie odbyły się na tym stadionie, a które miały miejsce w 2001 r., a więc mecz [...] -[...], w 2002r. - mecz [...] -[...], w 2004r. - mecz [...] -I[...], w 2006r. - mecz [...] -[...], w 2009r. - mecz [...] -[...], a także w 2010 r. - mecz [...] -[...]. Strony podniosły ponadto, że sporny stadion w [...] jest miejscem organizacji wielu krajowych meczy piłkarskich, w których często uczestniczą antagonistyczne grupy kibiców.
Pomimo, że są to mecze, podczas których istnieje największe niebezpieczeństwo zakłócania porządku publicznego oraz zagrożeń bezpieczeństwa uczestników imprezy, to jednakże w stosunku do nich nie wydano zakazu ich przeprowadzenia i uwarunkowania techniczno-organizacyjne tego stadionu nie stanowiły żadnej przeszkody. Zdaniem obu odwołujących się stron istotne jest również to, że w ciągu ostatnich kilkunastu lat, podczas meczów, których organizatorem był [...] Związek Piłki Nożnej i "[...]", z wyjątkiem naruszenia porządku publicznego na meczu finałowym o [...] rozegranym w dniu [...] maja 2011r., nie miały miejsca inne wydarzenia zakłócające porządek publiczny, czy stwarzające zagrożenie bezpieczeństwa uczestników przeprowadzanych imprez.
W ocenie stron odwołujących się, istotne jest również to, że mający odbyć się w dniu [...] października 2012r. towarzyski mecz w piłce nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] na Stadionie Miejskim w [...] nie został również zakwalifikowany jako mecz podwyższonego ryzyka, a więc taki, co do którego istnieją informacje o przewidywanych zagrożeniach lub w związku z dotychczasowymi doświadczeniami dotyczącymi zachowania osób uczestniczących, istnieje obawa wystąpienia aktów przemocy lub agresji. W konsekwencji, zdaniem stron, sporna decyzja Wojewody [...] stanowi nie tylko zaskoczenie dla organizatorów, czy też uczestników imprezy, ale i dla Prezydenta Miasta [...].
Zdaniem obu odwołujących się stron, sporna decyzja organu I instancji nie znajduje także żadnego uzasadnienia w zakresie wskazanych przez Wojewodę [...] rzekomych obaw dotyczących możliwości zachowań chuligańskich ze strony kibiców drużyny "[...]", chcących wyrazić swoją dezaprobatę za nałożone zakazy udziału kibiców drużyn przyjezdnych w rozgrywanych meczach rundy jesiennej, czy też zakaz uczestnictwa kibiców "[...]" na spotkaniach wyjazdowych przez okres 10 miesięcy. Zdaniem odwołujących się, takie chuligańskie zachowania miały miejsce jedynie dwukrotnie w 2010r. i 2011r. i dotyczyły meczów krajowych, w których uczestniczyły antagonistyczne grupy kibiców.
Ponadto strony zauważyły, że przewidywane przez Wojewodę [...] zagrożenie z tego powodu również ustało ze względu na uchylenie przez Najwyższą Komisje Odwoławczą PZPN w dniu [...] września 2012r. klauzuli natychmiastowej wykonalności zakazu uczestnictwa kibiców "[...]" w spotkaniach wyjazdowych.
Obie strony odwołujące się zarzuciły ponadto, że Wojewoda [...] nie przeprowadził w uzasadnieniu wydanej decyzji również jakiejkolwiek analizy informacji dotyczących bezpieczeństwa podczas meczów piłki nożnej na Stadionie Miejskim w [...] dokonanej przez Komendanta Miejskiego Policji w [...], a pozwalającej ocenić obecną sytuację. W ocenie strony, lakoniczne stwierdzenie przedstawione w decyzji przez Wojewodę [...] bez wskazania, jakie wnioski Policji były brane pod uwagę, niewątpliwie uniemożliwiły stronie skarżącej prawidłowe wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego.
W ocenie obu odwołujących się stron, lakoniczne stwierdzenia Wojewody [...] dotyczą także uwarunkowań techniczno-organizacyjnych stadionu, stanowiących przesłankę wydania zakazu przeprowadzenia meczu. Organ I instancji nie wskazał bowiem, dlaczego akurat podczas tego meczu sporne uwarunkowania techniczno-organizacyjne stadionu stwarzają zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego (w przeciwieństwie do innych przeprowadzanych meczów). Powyższe okoliczności, zdaniem stron, świadczą niewątpliwie o naruszeniu przepisu art. 10 § 1 k. p. a. Według obu skarżących podmiotów, obowiązki organu oraz odpowiadające im uprawnienia procesowe stron, wynikające z art. 10 § 1 k.p.a., należy wiązać ściśle z regulacją zawartą w art. 81 k.p.a., gdyż określona okoliczność faktyczna może zostać uznana za udowodnioną tylko wtedy, gdy strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, a w niniejszej sprawie obie odwołujące się strony zostały pozbawione takiej możliwości.
Ponadto, zdaniem stron, brak jest w aktach sprawy końcowego oświadczenia obu stron oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył obie strony o przysługującym im prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego wyjaśnienia, co w konsekwencji dodatkowo uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Również fakt nieutrwalenia przez Wojewodę [...] w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyn odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., świadczy o zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 3 k.p.a. Zdaniem obu odwołujących się stron, powyższe okoliczności świadczą również o naruszeniu przepisu art. 7 k.p.a.
Strony odwołujące się zarzuciły ponadto, że Wojewoda [...] nie ustalił stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością, albowiem wojewoda uznał, że przeprowadzane na terenie stadionu prace były tylko jednym z argumentów za wydaniem negatywnych opinii, gdy tymczasem z przedmiotowych dokumentów nie wynika, aby zarówno Komendant Miejskiej Policji w [...] jak i Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] zastrzegli inne przesłanki stanowiące podstawę wydania negatywnej opinii.
Strony odwołujące się zarzuciły również, iż Wojewoda [...], mając wiedzę o zakończonych pracach modernizacyjno-remontowych, pominął w uzasadnieniu spornej decyzji fakt, iż zakończone w dniu [...] września 2012r. prace pozwolą wyeliminować przesłankę negatywnej opinii Komendanta Miejskiego Policji w [...] oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...].
Powyższe okoliczności pozwalają, zdaniem obu odwołujących się stron, postawić Wojewodzie [...] także zarzut naruszenia przepisu art. 107 k.p.a., albowiem brak jest w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji wskazania wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, wszystkich dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie obu stron, uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji nie wyjaśnia także, dlaczego Wojewoda [...] uznał, że uwarunkowania techniczno-organizacyjne stadionu, stanowią przesłankę wydania zakazu przeprowadzenia akurat tego meczu, skoro w odniesieniu do innych meczy przeprowadzanych na tym stadionie uwarunkowania te nie były przeszkodą w ich organizacji. Zdaniem obu odwołujących się stron, wojewoda w uzasadnieniu spornej decyzji nie odniósł się również do faktu zakończenia w dniu [...] września 2012r. prac modernizacyjno-remontowych, pozwalających wyeliminować przesłankę negatywnej opinii zarówno Komendanta Miejskiego Policji w [...], jak i Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...].
Ponadto, zdaniem obu stron, zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, ustalony przez wojewodę w sposób niezgodny z rzeczywistością, pozwala postawić organowi I instancji również zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] przepisu art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, albowiem wydając sporną decyzję, wojewoda w sposób wadliwy ustalił negatywną ocenę stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną imprezą masową.
W wyniku rozpoznania odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 34 ust. 3 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że ustalone okoliczności w sprawie pozwalały na przyjęcie przez Wojewodę [...], iż przedmiotowej sprawie zachodzi negatywna ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowanym w dniu [...] października 2012 r. na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] meczem towarzyskim piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski oraz [...]. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy znajdują się negatywne opinie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] września 2012 r. dotyczące planowanego w dniu [...] października 2012 r. meczu towarzyskiego z udziałem reprezentacji piłkarskich Polski i [...]. Zdaniem organu odwoławczego, obydwa organy wydające opinię, jak również "[...]"przyznali zgodnie, że na obiekcie, na którym planowano rozegranie w dniu [...] października 2012 r. meczu towarzyskiego drużyn Polski i [...] trwały prace budowlane.
Ponadto organ odwoławczy zauważył, że podczas posiedzenia w dniu [...] września 2012 r. "Zespołu ds. koordynacji na obszarze województwa [...] przedsięwzięć związanych z bezpieczeństwem masowych imprez sportowych w sprawie warunków rozegrania towarzyskiego meczu piłkarskiego reprezentacji narodowych Polski i [...] w dniu [...] października w [...]", przedstawiciel "[...]" przedstawił informację o prowadzonych na stadionie pracach remontowych, natomiast wiceprezes "[...]" zaznaczył, że zakończenie prac na stadionie "[...]" pozwoli na wyeliminowanie przyczyn wydania negatywnych opinii.
W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych, sam fakt zakończenia prac budowlanych nie oznacza automatycznego wyeliminowania przyczyn wydania opinii negatywnych, albowiem należy raczej przyjąć, że fakt zakończenia wspomnianych prac pozwala jedynie na ponowne przeprowadzenie lustracji obiektu, w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, a następnie dopiero ponowne wydanie opinii.
Ustosunkowując się do zarzutów obu stron odwołujących się, że niezależnie od wskazanych trwających w dacie wydania zaskarżonej decyzji prac remontowych, podnoszone przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] inne okoliczności w odniesieniu do planowanego na dzień [...] października 2012 r. meczu towarzyskiego przesądziły o wydaniu opinii negatywnej, pomimo faktu, że wcześniej te same okoliczności pozwalały Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] na wydawanie opinii pozytywnych, a także odnosząc się do zarzutu, że "żadne przepisy prawa nie nakładają obowiązku - od spełnienia którego uzależniona jest możliwość przeprowadzenia meczu piłki nożnej - posiadania na trybunach urządzeń i instalacji utrudniających niekontrolowane przemieszczanie się w obrębie każdej z nich oraz zamontowania płotu oddzielającego trybuny dla kibiców od bieżni stadionu i płyty boiska" - Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, iż należy w odniesieniu do tych zarzutów zastosować określony kontekst historyczny, jak również wskazać na pominięte przez pełnomocnika strony skarżącej przepisy prawa, w szczególności na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia[...]czerwca 2010 r. w sprawie warunków bezpieczeństwa, jakie powinny spełniać stadiony, na których mogą odbywać się mecze piłki nożnej.
Organ odwoławczy, powołując się na przepisy § 3 ust. 1 i ust. 4, a także § 6 ust. 4 oraz § 8 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 czerwca 2010 r., stwierdził, że uwzględniając przytoczone wyżej przepisy prawa, jak również wszystkie przytoczone opinie Komendanta Miejskiego Policji w [...] - należy uznać, że uwarunkowania techniczne infrastruktury na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] wykazują pewne braki w zakresie bezpieczeństwa.
Zdaniem organu odwoławczego, dokonując oceny bezpieczeństwa, należy przejść do wspomnianego wcześniej kontekstu historycznego. Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, że o ile rzeczywiście co do zasady strona odwołująca się zasadnie podnosiła, że dotychczasowe doświadczenia z przebiegu meczów piłki nożnej organizowanych na spornym obiekcie w [...] nie wskazywały na szczególnie rażące przypadki naruszania bezpieczeństwa i porządku publicznego, o tyle - zdaniem organu II instancji - momentem przełomowym dla tej oceny stał się przebieg meczu finałowego [...] rozgrywanego na wspomnianym obiekcie w dniu [...] maja 2011 r. pomiędzy drużynami [...] oraz [...]. Organ odwoławczy zauważył, że towarzyszące przebiegowi tego meczu zakłócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego po raz pierwszy wykazały w praktyce, jak dalece istniejące rozwiązania infrastrukturalne na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] nie spełniają oczekiwań w zakresie bezpiecznego przebiegu organizowanych na tym obiekcie meczów piłki nożnej.
Ponadto Minister Spraw Wewnętrznych zauważył, że nie bez znaczenia jest obserwowane w ostatnim czasie zmiany w zachowaniach części środowisk kibiców w naszym kraju. Otóż, organ odwoławczy wskazał, że o ile jeszcze do niedawna można było oczekiwać, że część kibiców piłkarskich, która mogłaby być skłonna do wywoływania naruszeń bezpieczeństwa i porządku publicznego, powstrzymuje się od podejmowania takich działań na tych obiektach, na których normalnie rozgrywają swoje mecze ich drużyny macierzyste, o tyle w ostatnim okresie czasu można jednakże zauważyć, że od wskazanej powyżej prawidłowości pojawiły się wyjątki.
W tych okolicznościach Minister Spraw Wewnętrznych zauważył, że Wojewoda [...] miał uzasadniane podstawy do przyjęcia negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowanym na dzień [...] października 2012 r. meczem towarzyskim drużyn narodowych Polski i [...]. Zdaniem organu odwoławczego, Wojewoda [...] prawidłowo skonstatował w uzasadnieniu swojej decyzji, że: "(...) Przedstawione uwarunkowania organizacyjno-techniczne obiektu stadionu w znacznym stopniu ułatwiają podjęcie przez grupę chuliganów zbiorowego naruszenia porządku publicznego, przy jednoczesnym ograniczeniu warunków dla skutecznego, szybkiego i bezpiecznego reagowania przez służby porządkowe organizatora i Policji".
W świetle powyższych okoliczności - w ocenie organu II instancji - podniesione zarzuty dotyczące braku obowiązku stosowania przepisów regulujących kwestie utrwalania przebiegu imprezy masowej (tzw. monitoringu stadionowego), pozostają bez znaczenia dla poprawności dokonanej przez Wojewodę [...] negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną imprezą masową.
Minister Spraw Wewnętrznych, rozważając, czy zastosowany przez Wojewodę [...] instrument prawny przewidziany w art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych pozostawał właściwy i adekwatny - dla dokonania prawidłowej oceny w tym zakresie uznał za konieczne odwołanie się do dyrektywy zawartej w art. 7 k.p.a. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność zbalansowania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych, organ I instancji zasadnie przyznał prymat interesowi społecznemu. Ponadto, zdaniem Ministra, zastosowany z wyprzedzeniem czasowym przez Wojewodę zakaz wynikający z art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - pozwolił Polskiemu Związkowi Piłki Nożnej podjąć dalsze działania umożliwiające organizację meczu towarzyskiego obu drużyn narodowych w innej lokalizacji (mecz odbył się na Stadionie [...] przy udziale około 40.000 widzów).
Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, że zarzut pełnomocnika stron odwołujących się dotyczący art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych jest bezzasadny, albowiem Wojewoda [...] działał na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutów naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów postępowania, Minister Spraw Wewnętrznych nie dostrzegł znamion naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, bowiem - w jego ocenie - wszystkie dokumenty, na których Wojewoda oparł swoje rozstrzygnięcie były znane obydwu stronom skarżącym. Nadto organ odwoławczy zauważył, że przedstawiciele obydwu stron skarżących uczestniczyli w posiedzeniu Zespołu ds. koordynacji w dniu [...] września 2012 r., a tym samym mogli odnieść się zarówno do dokumentów, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia Wojewody, jak również mogli przedstawić swoje stanowiska w sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził brak naruszenia zarówno przepisu art. 10 § 1 i § 3 k.p.a., jak i przepisu art. 81 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., podnosząc, że Wojewoda [...] opierał się m.in. na wspomnianych opiniach Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2012 r. oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] września 2012 r.
Minister Spraw Wewnętrznych, powołując się na przepisy art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. - zauważył, że Wojewoda [...] opierał się na dowodach dostarczonych przez organy państwowe, czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Natomiast, zdaniem organu odwoławczego, obie strony odwołujące się od decyzji Wojewody nie przeprowadziły skutecznego przeciwdowodu. Organ odwoławczy wskazał, że na posiedzenia Zespołu ds. koordynacji, obie strony złożyły deklaracje co do zdarzeń przyszłych, a więc ze swej natury niepewnych. Ponadto, jak zauważył organ, ziszczenie się okoliczności przyszłych i niepewnych nie oznacza automatycznego podważenia wartości dowodowej wspomnianych powyżej opinii. Zdaniem Ministra, ziszczenie się okoliczności przyszłych mogło oznaczać podstawę do ponownego podjęcia procedury opiniowania w zmienionych okolicznościach, ale i tak nie mogło podważyć wiarygodności wcześniejszych opinii powstałych w okolicznościach niezmienionych faktem zakończenia prac budowlanych.
Ponadto Minister Spraw Wewnętrznych uznał się za niewłaściwy w zakresie żądania wydania decyzji zezwalającej na przeprowadzenie towarzyskiego meczu piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] na wspomnianym stadionie.
Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. [...] Związek Piłki Nożnej, reprezentowany przez adwokata, wniósł za pośrednictwem organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą zaskarżył w całości w/w decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r.
Wnosząc o uchylenie spornych decyzji organów obu instancji, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, skarżący [...] zarzucił zaskarżonej decyzji:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. - poprzez wydanie spornej decyzji Wojewody na podstawie stanu faktycznego z dnia [...] września 2012 r., czyli sprzed 5 dni przed jej wydaniem, przy jednoczesnym braku zweryfikowania rzeczywistego stanu faktycznego, istniejącego w dacie wydania spornej decyzji Wojewody;
- 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych - poprzez błędne uznanie, że w świetle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego zachodzą przesłanki do wprowadzenia zakazu przeprowadzenia przez skarżący [...] oraz uczestnika postępowania w dniu [...] października 2012 r. meczu towarzyskiego na Stadionie "[...]" w [...].
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła, że w rozważanym przypadku, organy obu instancji błędnie uznały, że spełnione zostały przesłanki z art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych uprawniające wojewodę do wprowadzenia zakazu przeprowadzenia przez skarżący [...] oraz "[...]" w [...] (uczestnika postępowania) meczu na Stadionie "[...]".
Strona skarżąca stwierdziła, że pomimo, iż decyzja Wojewody wydana na podstawie wyżej przytoczonego przepisu opiera się na uznaniu administracyjnym - kryterium zastosowania tego przepisu jest bowiem niezwykle nieostre ("negatywna ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową"), to niewątpliwie uznanie administracyjne nie może być bezgraniczne, a przed wydaniem przedmiotowej decyzji, która przekreślała szanse strony skarżącej i uczestnika na zorganizowanie meczu, Wojewoda [...] powinien w sposób możliwie wyczerpujący rozpatrzyć wszelkie i aktualnie istniejące okoliczności dotyczące sprawy. Zdaniem strony skarżącej, biorąc pod uwagę uznaniowy charakter spornej decyzji Wojewody, organ I instancji powinien nadzwyczaj wnikliwie i kompleksowo, uwzględniając również interes stron postępowania, ustalić i przeanalizować rzeczywisty stan faktyczny, istniejący w dacie wydania decyzji administracyjnej (a nie np. kilka dni przedtem), w szczególności z uwagi na fakt wyraźnego wskazania przez strony postępowania, że uległ on zasadniczej zmianie.
Według skarżącego [...], zaniechanie przez Wojewodę realizacji tego obowiązku stanowi istotną wadę prowadzonego przez ten organ postępowania, a w konsekwencji także kończącej to postępowanie decyzji administracyjnej, błędnie utrzymanej następnie w mocy przez organ II instancji.
Strona skarżąca podniosła, że podstawowym dowodem, na których organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcia - były negatywne opinie Komendanta Miejskiego Policji w [...] oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...], które wydane zostały na ponad trzy tygodnie przed datą zaplanowanego meczu towarzyskiego. W kontekście powyższego strona skarżąca zwróciła uwagę, że w piśmiennictwie podkreśla się, że pomiędzy wymienioną w treści art. 34 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych negatywną oceną a planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową musi zachodzić ścisły związek przyczynowy. Zdaniem strony skarżącej, nie można celem uzasadnienia wprowadzenia zakazu podnosić okoliczności, które nie mają żadnego związku podmiotowego czy przedmiotowego z mającą się odbyć imprezą masową, np. zaistnienia w przeszłości określonych naruszeń porządku publicznego (strona skarżąca powołała się na komentarz do art. 34 cyt. ustawy /w:/ Bezpieczeństwo imprez masowych. Komentarz, LEX 2012).
Zdaniem strony skarżącej, wspomniane opinie nie pozostawały w jakimkolwiek bezpośrednim związku przyczynowym z zaplanowanym meczem towarzyskim, ponieważ wydane zostały na ponad 3 tygodnie przed planowaną jego datą. Tym samym, według skarżącego [...], przeprowadzona w dniach [...]-[...] września 2012 r. lustracja Stadionu Miejskiego "[...]" w [...] i stanowiące jej rezultat opinie właściwych służb - nie odzwierciedlają stanu, w jakim Stadion "[...]" znajdował się chociażby w dniu wydania spornej decyzji Wojewody [...] (w dniu [...] września 2012 roku), a już tym bardziej w planowanej dacie rozegrania meczu towarzyskiego. Strona skarżąca zauważyła ponadto, że sygnalizowane w treści obu opinii prace remontowe prowadzone i konieczne do zrealizowania na Stadionie Miejskim "[...]" w [...], były w tym czasie w toku i zostałyby zakończone w całości do planowanej daty rozegrania meczu. Zdaniem strony skarżącej, potwierdza to jednoznacznie treść znajdującego się w aktach sprawy protokołu z dnia [...] września 2012 r. z posiedzenia Zespołu ds. koordynacji, na którym obecni przedstawiciele zarówno skarżącego [...] oraz uczestnika postępowania stanowczo zaznaczyli, że prace prowadzone na Stadionie "[...]" są związane właśnie ze zgłoszonymi przez Policję oraz Straż Pożarną zastrzeżeniami i służą ich wyeliminowaniu.
Wskazali także, że kibice klubu piłkarskiego "[...]" zapewnili, iż z ich strony podczas zaplanowanego meczu nie dojdzie do jakichkolwiek ekscesów i incydentów stanowiących naruszenie porządku publicznego. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, wydanie przez Wojewodę [...] decyzji w dniu [...] września 2012 r. było zatem zupełnie przedwczesne i nie uwzględniło czasu, jaki pozostawał jeszcze do planowanej daty rozegrania meczu towarzyskiego, jak również faktu prowadzonych na Stadionie "[...]" prac budowlanych i etapu, na którym aktualnie one się znajdowały. Strona wskazała, że w dniu wydania spornej decyzji Wojewody, uczestnik postępowania zamierzał dokonać zgłoszenia zakończenia inwestycji do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co oznacza, że prace te zostały już wówczas zakończone.
Ponadto, strona skarżąca uznała, że takie działanie Wojewody [...] uniemożliwiło zakończenie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta [...], w przedmiocie wydania zezwolenia na organizację meczu. Według strony skarżącej, gdyby to postępowanie mogło być kontynuowane, możliwe byłoby także ustalenie, że stan faktyczny istniejący bezpośrednio przed planowaną datą rozegrania meczu i w jego trakcie, pozwalał na przeprowadzenie tych zawodów sportowych z zachowaniem wszelkich wymogów odnoszących się do bezpieczeństwa imprez masowych.
Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że podobnie, nie powinny stanowić argumentu do wydania zakazu przeprowadzenia planowanego meczu towarzyskiego wydarzenia, które miały miejsce na Stadionie "[...]" w przeszłości, tj. podczas rozegranego w 2011 r. meczu finałowego o [...], w trakcie którego doszło do zakłóceń porządku publicznego. Wydarzenia te bowiem nie pozostawały w jakimkolwiek związku przyczynowym z meczem towarzyskim Polska-[...], w szczególności z uwagi na to, że - po pierwsze: mecz miał być rozegrany pomiędzy reprezentacjami narodowymi, a nie - jak [...] -pomiędzy drużynami krajowymi, których kibice byli do siebie antagonistycznie nastawieni, zaś – po drugie: od daty rozegrania meczu finałowego o [...] w dniu [...] maja 2011 r. na Stadionie "[...]" przeprowadzono prace służące zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników imprez masowych, a na przedmiotowym obiekcie wielokrotnie organizowane były masowe imprezy sportowe - w tym mecze piłki nożnej, co do odbycia się których kompetentne służby państwowe, w tym Policja i Straż Pożarna, wydawały pozytywne opinie (znajdujące się w aktach niniejszej sprawy).
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zasad współżycia społecznego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga [...] Związku Piłki Nożnej z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r., nr [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], wydana w przedmiocie wprowadzenia zakazu przeprowadzenia przez skarżący [...] Związek Piłki Nożnej oraz "[...]" w [...] w dniu [...] października 2012 r. towarzyskiego meczu piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski i [...] na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] - nie naruszają przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż Minister Spraw Wewnętrznych, utrzymując w mocy wspomnianą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. - nie dopuścił się przede wszystkim naruszenia przepisu art. art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, w stopniu mającym jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Organy administracji obu instancji, rozstrzygając na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, prawidłowo - zdaniem Sądu - przyjęły w uzasadnieniu spornych decyzji administracyjnych, że zachodzą uzasadniane podstawy do przyjęcia negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] w związku z planowanym na dzień [...] października 2012 r. meczem towarzyskim drużyn narodowych Polski i [...], co w konsekwencji doprowadziło do zgodnego z prawem zastosowania zakazu przeprowadzenia wspomnianego meczu towarzyskiego.
Ponadto, zdaniem Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie zakazu rozegrania wspomnianego meczu towarzyskiego na stadionie w [...] - nie dopuścił się również jakiegokolwiek naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., wyjaśniając wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonując wszechstronnej i pozbawionej dowolności oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, z wyraźnym wskazaniem przyczyn nieuwzględnienia stanowiska strony skarżącej.
Podstawą prawną obu spornych decyzji administracyjnych jest przepis art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, którym stanowi, że w przypadku negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową wojewoda, w drodze decyzji administracyjnej, może wprowadzić, na czas określony albo nieokreślony, zakaz przeprowadzania przez organizatora imprez masowych na terenie województwa lub jego części.
Należy uznać, że przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 20 marca 2009 r., jest negatywna ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzaną imprezą masową. Przesłanka ta obejmuje ustalenie dwóch elementów stanu faktycznego: - po pierwsze, negatywna ocena; - po drugie, stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustalenie wystąpienia pierwszego elementu stanu faktycznego - negatywnej oceny nie zostało ograniczone ani co do formy, ani właściwości organu. Kompetencję do negatywnej oceny ma wojewoda, na podstawie własnych ustaleń. Drugi element stanu faktycznego - stan bezpieczeństwa i porządku publicznego odsyła do pojęcia, które nie zostało zdefiniowane ustawowo. Precyzyjne określenie tych pojęć nie jest możliwe. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że bezpieczeństwo publiczne obejmuje ochronę takich dóbr, jak nienaruszalność życia, zdrowia, godności, wolności, porządku prawnego.
Porządek publiczny to pewien stan zewnętrzny, polegający na przestrzeganiu zasad współżycia społecznego, niepisanych reguł zachowania się jednostki w miejscach publicznych, których przestrzeganie jest niezbędną przesłanką współżycia obywateli. Ocena bezpieczeństwa imprezy masowej opera się przede wszystkim na informacjach pochodzących od organów powołanych do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 691/12, LEX nr 1216570).
Celem regulacji art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy z 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych jest zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego podczas imprez masowych. Ma ona również za zadanie działać prewencyjnie, tak, aby dyscyplinować nie tylko organizatorów imprezy, lecz także jej uczestników i eliminować mogące wystąpić w przyszłości negatywne zachowania. Oceniając przesłanki wydania zakazu zorganizowania imprezy masowej z udziałem publiczności należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności wskazujące na przyszłe zachowania się potencjalnych uczestników takiej imprezy w kontekście zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną imprezą, także wynikające z dotychczasowego zachowania się uczestników planowanej imprezy na dotychczas przeprowadzonych imprezach masowych, w szczególności o tożsamym charakterze (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1827/11, LEX nr 1155925).
W literaturze przyjmuje się, że pomiędzy wymienioną negatywną oceną a planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową musi zachodzić ścisły związek przyczynowy. Nie można celem uzasadnienia wprowadzenia zakazu podnosić okoliczności, które nie mają żadnego związku podmiotowego czy przedmiotowego z mającą się odbyć imprezą masową, np. zaistnienia w przeszłości określonych naruszeń porządku publicznego. Nie można się dopatrzyć takiego związku również w sytuacji, gdy burdy na stadionie miały miejsce np. w innym mieście czy dotyczyły innej drużyny lub obiektu (terenu). Ocena wojewody może być oparta na własnych informacjach i spostrzeżeniach, a także informacjach pochodzących od innych podmiotów, np. Policji. Chodzi w tym przypadku o to, że "negatywna ocena" wynika z analizy stanu faktycznego - aktualnego i przeszłego. Negatywna ocena co do mającej się odbyć imprezy masowej może dotyczyć okoliczności związanych z planowaną imprezą masową (charakter prewencyjny zakazu) lub już przeprowadzoną imprezą masową (charakter represyjny zakazu).
Na ocenę stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego mogą więc rzutować - mające miejsce przy okazji wcześniejszych imprez masowych - przypadki naruszenia porządku publicznego przez uczestników, niedociągnięcia organizacyjne dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa, itd. (por. C. Kąkol, Bezpieczeństwo imprez masowych. Komentarz, LEX, 2012, komentarz do art. 34 cyt. ustawy).
Niewątpliwie, kryterium polegające na stwierdzeniu przez wojewodę "negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną lub przeprowadzoną imprezą masową" jest nieostre, a zatem brak dookreślenia tej przesłanki stwarza przestrzeń tzw. luzu decyzyjnego dla wojewody, czyniąc decyzję w przedmiocie wprowadzenia zakazu przeprowadzenia imprezy masowej decyzją o charakterze uznaniowym.
Zatem, skoro przedmiotowa decyzja wprowadzająca zakaz przeprowadzenia imprezy masowej (meczu piłkarskiego) ma niewątpliwie charakter decyzji uznaniowej, należy uznać, że kontrola takiej decyzji przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.
W tym miejscu, zdaniem Sądu, wyraźnie wskazać trzeba, że organ administracji publicznej jest obowiązany kierować się zasadą prawdy obiektywnej także wówczas, gdy decyzja wydana w sprawie indywidualnej ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma wprawdzie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, a więc musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda z 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r., sygn. akt II SA 883/82, PiP z 1983 r., Nr 6, s. 141).
Przypomnienia wymaga, że w świetle przepisu art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej, stojąc na straży praworządności oraz dążąc do załatwienia sprawy zgodnie z prawdą obiektywną, mają obowiązek uwzględniać z urzędu interes społeczny i słuszny interes obywatela.
W wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNC 1994, Nr 9, poz. 181) Sąd Najwyższy podkreślił, iż w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, jak podkreślił Sąd Najwyższy, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że on jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej.
Korzystanie przez wojewodę oraz Ministra Spraw Wewnętrznych, jako organ odwoławczy, w sprawach dotyczących wprowadzenia zakazu przeprowadzenia imprezy masowej, na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, ze swoistego luzu decyzyjnego wpływa na zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Skoro przepis prawa daje organowi administracji publicznej możliwość subiektywnej oceny, to każdy wybór mieszczący się w ustawowych granicach jest zgodny z prawem i on sam nie może zostać zakwestionowany co do zasady przez sąd administracyjny. Kontrolując akty swobodne, do których zaliczyć trzeba powyższe uchwały, sąd administracyjny może więc tylko badać, czy nie zostały przekroczone granice uznania i czy podjęte rozstrzygnięcie nie było dowolne. Sądowa kontrola tych decyzji polega na zbadaniu, czy organy nie dopuściły się rażących uchybień, czy dysponowały niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonały wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.
Sądowa kontrola decyzji administracyjnej, podjętej w ramach uznania administracyjnego, ma zatem zakres ograniczony co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 1227/97, czy też wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r. I SA/Gd 1507/00), zaś orzeczenia sądu winny opierać się jedynie na kryterium legalności (por. m. in. A. Habuda, Uznanie administracyjne - zmierzch czy renesans pojęcia; Administracja i prawo administracyjne u progu trzeciego tysiąclecia, Łódź 2000, s. 117).
Sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu, lecz powinien wyłącznie ocenić, czy w sprawie zachodzą warunki materialno-prawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie rozstrzygnięcia przez ten organ zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 852/07).
Uznanie administracyjne w indywidualnej sprawie dotyczącej wprowadzenia zakazu przeprowadzenia imprezy masowej (np. meczu piłkarskiego) wyposaża organy w prawo wyboru konsekwencji prawnych. Innymi słowy, organy te mają prawo, po dokonaniu subsumcji, do wybrania rozwiązania optymalnego ze względu na przyjęty przez siebie punkt widzenia. Podjęcie decyzji administracyjnej o wprowadzeniu zakazu przeprowadzenia imprezy masowej nie jest w żadnym wypadku dowolne, albowiem - zdaniem Sądu - uwarunkowane jest przeprowadzonym uprzednio procesem myślowym polegającym na dokonaniu subsumcji prawa do stwierdzonego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, stanu faktycznego.
Mając na uwadze powyższe zasady kontroli decyzji uznaniowej, należy - zdaniem Sądu - uznać, że zarówno analiza akt niniejszej sprawy, jak i ocena uzasadnienia obu spornych decyzji prowadzi do wniosku, że okoliczności przedmiotowej sprawy pozwalały Wojewodzie [...] uznać, że zachodziła negatywna ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowanym w dniu [...] października 2012 r. na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] meczem towarzyskim piłki nożnej pomiędzy reprezentacjami Polski oraz [...]. Według Sądu, zarówno Wojewoda, jak i Minister Spraw Wewnętrznych zasadnie uznali, że ustalone okoliczności w sprawie pozwalały na przyjęcie takiej oceny.
Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się opinie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia[...]września 2012 r. (nr pisma: [...]) oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] września 2012 r. (nr pisma[...]) dotyczące planowanego w dniu [...] października 2012 r. meczu towarzyskiego z udziałem reprezentacji piłkarskich Polski i [...]. Obydwie opinie są opiniami negatywnymi, udzielonymi w ramach obligatoryjnego działania, o którym mowa w przepisie art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych.
Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, w celu przeprowadzenia imprezy masowej organizator, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem jej rozpoczęcia, zwraca się do właściwych miejscowo: komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji i komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, dysponenta zespołów ratownictwa medycznego i państwowego inspektora sanitarnego z wnioskiem o wydanie opinii o niezbędnej wielkości sił i środków potrzebnych do zabezpieczenia imprezy masowej, zastrzeżeniach do stanu technicznego obiektu (terenu) oraz o przewidywanych zagrożeniach.
Należy zauważyć, że znajdująca się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy negatywna opinia Komendanta Miejskiego Policji w [...] została wydana na podstawie oceny stanu technicznego obiektu dokonanej w trakcie jego lustracji przeprowadzonej w dniu [...] września 2012 r. W opinii tej organ Policji stwierdził m. in. remont kołowrotów umożliwiających wejście kibiców na trybunę "D", płot o wysokości 1,2 m oddzielający trybuny dla kibiców od bieżni stadionu i płyty boiska, który - zdaniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] - nie stanowi skutecznej przeszkody technicznej uniemożliwiającej wtargnięcie kibiców na murawę boiska.
Ponadto Komendant Miejski Policji w [...] stwierdził, że cztery trybuny o łącznej pojemności [...] miejsc dla kibiców, na które podzielony jest stadion, nie posiadają żadnych urządzeń i instalacji, utrudniających niekontrolowane przemieszczanie się kibiców w obrębie każdej z nich. W trakcie lustracji stwierdzono także, że na stadionie zainstalowanych jest aktualnie 65 kamer, z których aktywne są tylko 32 kamery, pracujące w standardzie nowego systemu zarządzającego, który uniemożliwia w chwili obecnej podłączenie i pracę pozostałych 33 kamer.
Z kolei Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...], wydając w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] września 2012 r. lustracji obiektu - również opinię negatywną, wskazał w jej uzasadnieniu, że prowadzone na stadionie prace modernizacyjno-budowlane uniemożliwiają ocenę warunków bezpieczeństwa w warunkach trwania imprezy masowej. Ponadto Komendant Miejski PSP uznał, że należy negatywnie zaopiniować "Instrukcję postępowania w przypadku powstania pożaru lub innego miejscowego zagrożenia w trakcie imprezy masowej", co w konsekwencji uniemożliwiało wydanie pozytywnej opinii dla organizatora imprezy masowej.
Warto wskazać ponadto, że wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy uwzględniły również okoliczność związaną z posiedzeniem "Zespołu ds. koordynacji na obszarze województwa [...] przedsięwzięć związanych z bezpieczeństwem masowych imprez sportowych w sprawie warunków rozegrania towarzyskiego meczu piłkarskiego reprezentacji narodowych Polski i [...] w dniu [...] października w B.", które odbyło się w dniu [...] września 2012 r., na którym obecni przedstawiciele "[...]", przedstawiając informację o prowadzonych na stadionie pracach remontowych - zaznaczyli, że ich zakończenie pozwoli na wyeliminowanie przyczyn wydania negatywnych opinii.
Ustosunkowując się w tym miejscu do zarzutów strony skarżącej, jakoby organ (wojewoda), wydając swoją decyzję, winien uwzględnić rzekomy fakt zakończenia (na dzień wydania decyzji) prac budowlanych, należy - zdaniem Sądu - stwierdzić, że Minister Spraw Wewnętrznych słusznie wskazał, że sam fakt zakończenia prac budowlanych (o ile w ogóle rzeczywiście miał miejsce w dniu [...] września 2012 r., a więc w dniu wydawania spornej decyzji wojewody), nie oznacza w żadnym wypadku automatycznego wyeliminowania przyczyn wydania opinii negatywnych. W ocenie Sądu, należy raczej przyjąć, że fakt ewentualnego zakończenia prac remontowych (adaptacyjnych), będących wynikiem wcześniejszych uwag (zastrzeżeń) organów Policji lub Państwowej Straży Pożarnej, pozwala co najwyżej na ponowne przeprowadzenie lustracji spornego obiektu, na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, a dopiero następnie – ponownego wydania opinii przez właściwe rzeczowo i miejscowo organy Policji i PSP.
Odnosząc się z kolei do zarzutów strony skarżącej dotyczących nieuwzględnienia przez organy obu instancji wcześniejszych pozytywnych opinii Komendanta Miejskiego Policji w [...] wydanych odnośnie spornego obiektu (Stadionu Miejskiego w [...]) przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, należy zauważyć, że zarówno Minister Spraw Wewnętrznych, jak i wcześniej Wojewoda [...] w sposób zasadny, ustosunkowując się do tych zastrzeżeń strony skarżącej, odwołali się do określonego kontekstu historycznego. Otóż, jak słusznie zauważyły organy obu instancji, o ile rzeczywiście - co do zasady - dotychczasowe doświadczenia z przebiegu meczów piłki nożnej organizowanych na spornym obiekcie (Stadionie Miejskim w [...]) nie wskazywały na szczególnie rażące przypadki naruszania bezpieczeństwa i porządku publicznego, o tyle momentem przełomowym dla tej oceny stał się przebieg meczu rozgrywanego w ramach Finału [...], który odbył się na wspomnianym obiekcie w dniu [...] maja 2011 r., pomiędzy drużynami [...] oraz [...].
Organ odwoławczy słusznie, zdaniem Sądu – zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że towarzyszące przebiegowi tego meczu zakłócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego po raz pierwszy wykazały w praktyce, jak dalece istniejące rozwiązania infrastrukturalne na Stadionie Miejskim im. [...] w Kompleksie Sportowym "[...]" w [...] przy ul. [...] nie spełniają oczekiwań w zakresie bezpiecznego przebiegu organizowanych na tym obiekcie meczów piłki nożnej.
Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Wojewoda [...], wydając w dniu [...] września 2012 r. sporną decyzję nr [...] wprowadzającą zakaz przeprowadzenia przez skarżący [...] oraz "[...]" z siedzibą w [...] w dniu [...] października 2012 r. towarzyskiego meczu na Stadionie Miejskim w [...] przy ul. [...]- miał uzasadniane podstawy do przyjęcia negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowanym meczem towarzyskim drużyn narodowych Polski i [...].
Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] prawidłowo wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że: "(...) Przedstawione uwarunkowania organizacyjno-techniczne obiektu stadionu w znacznym stopniu ułatwiają podjęcie przez grupę chuliganów zbiorowego naruszenia porządku publicznego, przy jednoczesnym ograniczeniu warunków dla skutecznego, szybkiego i bezpiecznego reagowania przez służby porządkowe organizatora i Policji".
W świetle powyższych okoliczności - w ocenie Sądu - organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż podniesione przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące braku obowiązku stosowania przepisów regulujących kwestie utrwalania przebiegu imprezy masowej (tzw. monitoringu stadionowego), pozostają bez jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla poprawności dokonanej przez Wojewodę [...] negatywnej oceny stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w związku z planowaną imprezą masową.
Sądu uznał ponadto, rozważając zasadność i adekwatność zastosowania przez Wojewodę [...] instrumentu prawnego przewidzianego w art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych - że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy zasadnie zwrócili uwagę na konieczność zbalansowania interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, zgodnie z normą prawną wyrażoną w przepisie art. 7 k.p.a. W ocenie Sądu, organ obu instancji, przeprowadzając wszechstronną analizę zgromadzonego materiału dowodowego - zasadnie przyznały prymat interesowi społecznemu.
Ponadto, ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przez Wojewodę [...] zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, należy - w ocenie Sądu - zauważyć, że wszystkie dokumenty, na których organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie były znane zarówno stronie skarżącej, jak i uczestnikowi – "[...]". Nadto, jak słusznie zauważył również organ odwoławczy, przedstawiciele strony skarżącej oraz uczestnika postępowania brali udział w posiedzeniu Zespołu ds. koordynacji w dniu [...] września 2012 r., a tym samym mogli odnieść się zarówno do dokumentów, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia Wojewody, jak również mogli przedstawić swoje stanowiska w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził brak naruszenia zarówno przepisu art. 10 § 1 i § 3 k.p.a., jak i przepisu art. 81 k.p.a.
Ponadto, zdaniem Sądu, organy obu instancji - wbrew zarzutom strony skarżącej - nie dopuściły się naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd uznał, że organy wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy administracji publicznej obu instancji - rozstrzygając w niniejszej sprawie - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku postępowania, dokonując jego wszechstronnej analizy. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Wojewoda [...] oraz Minister Spraw Wewnętrznych oparli się przede wszystkim na wspomnianych opiniach Komendanta Miejskiego Policji w [...]. dnia [...] września 2012 r. oraz Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] września 2012 r., zasadnie powołując się przy tym na przepisy art. 76 § 1 i § 3 k.p.a.
Jednocześnie należy wskazać, że oceniając obie sporne decyzje, Sąd nie stwierdził żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.