Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpoznaniu odwołania Z. sp. z o.o. sp.k. (dalej: "skarżąca" lub "Spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2015 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja została doręczona Spółce 15 stycznia 2016 r.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka pismem datowanym na 15 lutego 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Skarga została przesłana za pośrednictwem UPS Polska sp. z o.o., która przekazała skargę organowi dopiero 16 lutego 2016 r., o czym świadczy data wpływu na odcisku pieczęci Biura Podawczego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 kwietnia 2016 r. odrzucił złożoną skargę, wskazując, że została ona wniesiona po upływie ustawowego terminu z uwagi na złożenie jej za pośrednictwem operatora innego niż operator wyznaczony i wpłynięcie skargi do właściwego organu 16 lutego 2016 r.
Skarżąca pismem z 27 kwietnia 2016 r. złożyła z zachowaniem ustawowego terminu zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że skarga została przygotowana celem nadania jej w placówce pocztowej, jednak ze względu na samodzielną, nieprzewidzianą przez skarżącą decyzję jej pracownika została ona nadana za pośrednictwem firmy kurierskiej w celu jak najszybszego wpłynięcia przesyłki do adresata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wprowadził zasadę, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a., który w § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (tak Bogusław Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 211). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne w przypadku lekkiego choćby niedbalstwa. Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14, oraz z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, że w ocenie Sądu Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Wprawdzie skarżąca uchybienie terminu złożenia skargi na decyzję organu uzasadniła samodzielną, niemożliwą do przewidzenia decyzją jej pracownika, który zlecając firmie kurierskiej dostarczenie przesyłki zawierającej skargę, działał z zamiarem zapewnienia, iż przesyłka zostanie jak najszybciej doręczona adresatowi, niemniej jednak należy odnotować, że spółka komandytowa, tj. forma prawna, w jakiej działa skarżąca, podejmuje swoje czynności w odróżnieniu od osób fizycznych przez swoje organy (reprezentacja spółki związana ze składaniem oświadczeń woli) bądź pracowników (podejmowanie czynności faktycznych). Oznacza to, że działania pracowników spółki, w tym przypadku – skarżącej, należy poczytywać za działania zatrudniającego je podmiotu (por. np. art. 120 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy – Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.).
Uznać jednocześnie należy, że to na Spółce jako stronie postępowania administracyjnego, a następnie sądowoadministracyjnego ciążył obowiązek prawidłowego poinstruowania pracowników w celu dochowania wymaganych przepisami terminów dokonywania poszczególnych czynności w toku postępowania.
Tym samym w ocenie Sądu złożony wniosek nie uprawdopodabnia braku winy strony w uchybieniu terminu. Spółka ponosi bowiem zdaniem Sądu odpowiedzialność za działania zatrudnionego pracownika w tym również za nadanie skargi w sposób niezapewniający jej terminowego złożenia.
Z powyższych względów, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.