Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2008 r. skarżący T. S., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. G., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W treści skargi pełnomocnik zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Na jego poparcie podniósł, iż działalność firmy skarżącego prowadzona jest obecnie na granicy opłacalności. Konieczność zapłaty tak dużej kary pieniężnej może spowodować nieodwracalne skutki w postaci konieczności zawieszenia działalności i utraty możliwości wykonywania zawartych kontraktów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwanej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu; są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Skarżący uzasadniając wniosek podniósł, iż działalność firmy skarżącego prowadzona jest obecnie na granicy opłacalności. Konieczność zapłaty tak dużej kary pieniężnej może spowodować nieodwracalne skutki w postaci konieczności zawieszenia działalności i utraty możliwości wykonywania zawartych kontraktów. Wskazał, że nie jest to jedyna kara pieniężna nałożona na niego za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W tej chwili toczą się jeszcze trzy takie postępowania.
Zdaniem Sądu argumentacja skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków tak gospodarczych jak i ekonomicznych. Ten stan uniemożliwiłby skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej i skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygniecie Sądu w przyszłości, stałoby się dla skarżącego, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia.
Okoliczności przedstawione przez skarżącego uzasadniają więc, w ocenie Sądu, zastosowanie tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 cyt. wyżej ustawy.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.