Uzasadnienie
W sprawie niniejszej w dniu 20 września 2006 r. w okolicach miejscowości M. przy drodze krajowej nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli pojazd m-ki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą o nr. rej. [...] należący do przedsiębiorcy A. S. prowadzącego wspólnie z T. S. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą M.. Kontrolowanym przejazdem realizowany był na rzecz ww. spółki transport drogowy rzeczy. Kierowca okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy wydany dla przedsiębiorcy A. S..
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na T.S. i A. S. prowadzących działalność gospodarczą M. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał fakt, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088 – dalej zwana ustawą o transporcie drogowym) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W ocenie organu w przypadku spółek cywilnych wymagana jest licencja udzielona wspólnie wszystkim wspólnikom lub każdemu ze wspólników z osobna. Organ ustalił, iż w przypadku powyższej spółki stosowną licencją dysponuje jedynie A. S.. Tym samym realizowany przez spółkę transport drogowy wykonywany był z naruszeniem powyższego przepisu.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części nałożenia na A. S. kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie postępowanie w sprawie umorzył, oraz utrzymał w mocy decyzję nakładającą karę pieniężną w ww. wysokości na T. S.. W uzasadnieniu podkreślił obowiązek posiadania przez wszystkich wspólników spółki licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu 15 maja 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił w sprawie o sygn. akt II GSK 84/08 przedstawić, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w spółce cywilnej, w której tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego świadczenie tych usług przez inną osobę niż licencjobiorca nie oznacza odstępowania licencji osobom trzecim albo przeniesienie uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym?".
Na gruncie niniejszej sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego przyjął, iż w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym w przypadku działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej istnieje obowiązek posiadania przez wszystkich wspólników licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Organ nie podzielił bowiem stanowiska strony, iż do wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wystarczające jest posiadanie licencji tylko przez jednego wspólnika.
Występujące w niniejszej sprawie zagadnienie prawne wiąże się ściśle z zagadnieniem przedstawionym ww. postanowieniem składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania prawnego skierowanego do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kwestia związana z rozstrzygnięciem sprawy niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.