Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., nazywanej dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady
Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 lit. b), art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265) po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012r. o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przez M. K. przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektroniczne, bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.
Na powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. M.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc m.in. że przedmiotowy przejazd drogowy wykonywał w imieniu i na rzecz właściciela firmy transportowej pana D. M., który zapewnił kierującego, że konto viaBOX jest systematycznie doładowywane i są na nim środki pieniężne. Skarżący podnosi także, że nie miał wglądu w stan konta tego urządzenia i nie wiedział ile pieniędzy jest na tym koncie. Według strony, odpowiedzialnym za urządzenie viaBOx jest D. M. Na podstawie danych zawartych w repertorium SA/Wa VI Wydziału Orzeczniczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustalono, że zarejestrowanych jest siedem skarg wniesionych przez M.K. na decyzje GITD w sprawie nałożenia kary na skarżącego z powodu nieuiszczenia przez niego opłaty elektronicznej.
Poza niniejszą, są to sprawy: VI SA/Wa 729/13, VI SA/Wa 730/13, VI SA/Wa 731/13, VI SA/Wa 732/13, VI SA/Wa 734/13, VI SA/Wa 735/13. Postępowanie sądowoadministracyjne w w.w. sprawach zostało zawieszone na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm, nazywanej dalej "p.p.s.a.") w powołaniu się na prejudycjalny charakter rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie pytania prawnego przedstawionego przez tutejszy Sąd w postępowaniu sygn. akt VI SA/Wa 201/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W toku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2012r. (dzień kontroli w niniejszej sprawie), organ odnotował kilka incydentów z dnia [...] sierpnia 2012r oraz z dnia [...] sierpnia 2012r. stanowiących, w jego ocenie, podstawy do nałożenia kar za przejazdy wykonane w tym dniu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Pojazdem (autobus) kierował wówczas skarżący M. K., który wykonywał przejazd w imieniu i na rzecz D. M., będącego przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób p.n. I. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, zatem rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracynego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
Przesłanką zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.
Z urzędu Sądowi wiadomo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 201/13, skierował do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne w związku z powziętą wątpliwością, czy art. 13k ust. 1 u.d.p., jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wątpliwości Sądu budziła m.in. nieprecyzyjna redakcja przepisu, dopuszczająca dowolną interpretację pojęcia "przejazdu", umożliwiająca wielokrotne nakładanie kar i to wysokich kar za przejazd bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej w zależności od liczby tzw. "bramownic" (urządzeń kontrolnych), co stoi w sprzeczności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, jak również kwestia nakładania kar pieniężnych na kierującego pojazdem w sytuacji, gdy świadczy jedynie usługę przewozową w ramach łączącego go stosunku pracy lub innej formy zatrudnienia z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych,
Podzielając wątpliwości Sądu wyrażone w pytaniu prejudycjalnym skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 201/13 Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości, oraz ekonomiki procesowej a także mając na względzie konieczność rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że podjęcie rozstrzygnięcia opartego na art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a jest uzasadnione.
Zdaniem Sądu, opisane wyżej zagadnienie prejudycjalne pozostaje w bezpośrednim związku z niniejszą sprawą ponieważ w rozpoznawanej sprawie występuje tożsamość stanu prawnego oraz zbieżność stanu faktycznego jak w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 201/13. Ze względu na to, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć ww zagadnienia prejudycjalnego zasadne było skorzystanie z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zaistniałej wątpliwości prawnej przez Trybunał Konstytucyjny.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.