Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 12 lipca 2022 r. nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1301, dalej: "K.p.a."), art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 6 pkt 2 oraz art. 7e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009"), zawiesił do 14 stycznia 2023 r., zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...], przedsiębiorcy K. Ł. (dalej: "Strona", "Skarżący") prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą Firma [...].
W uzasadnieniu tej decyzji GITD wskazał, że 17 października 2014 r. udzielił Stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]. Decyzją z 21 października 2021 r., nr [...] orzekł o utracie dobrej reputacji ww. przewoźnika drogowego - Strony, jako proporcjonalnej reakcji na nałożone sankcje za naruszenia warunków i obowiązków przewozu drogowego (art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d.). Następnie decyzją z 12 kwietnia 2022 r. nr [...], organ utrzymał tę decyzję w całości w mocy. W związku z tym decyzja I instancji stała się ostateczna z dniem wydania decyzji przez organ II instancji (por. uchwała NSA z dnia 25 listopada 2013 r. sygn. I OPS 6/13), tj. 12 kwietnia 2022 r.
GITD wyjaśnił, że podstawą stwierdzenia utraty dobrej reputacji były wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia warunków lub obowiązków transportu drogowego, które stanowią naruszenia wymienione w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403").
GITD wyjaśnił również, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie będące powodem utraty dobrej reputacji została wykonana 14 stycznia 2022 r. W konsekwencji zastosowanie środka rehabilitacyjnego wobec naruszenia, które doprowadziło do utraty dobrej reputacji, nastąpi 14 stycznia 2023 r, tj. po upływie roku od dnia wykonania decyzji o nałożeniu sankcji te naruszenia (art. 7e pkt 6 w zw. z art. 94b u.t.d.). Do tego czasu wymóg cieszenia się dobrą reputacją nie jest spełniony.
Pismem z 27 lipca 2022 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 12 lipca 2022 r. nr [...] o zawieszeniu do 14 stycznia 2023r. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]udzielonego Stronie.
Decyzją z 11 października 2022 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 6, art. 7e i art. 94b u.t.d., art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenie (WE) nr 1071/2009, GITD utrzymał w mocy decyzję z 12 lipca 2022 r. nr [...] o zawieszeniu do 14 stycznia 2023 r. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...]udzielonego Stronie. W uzasadnieniu decyzji II instancji, organ podtrzymał argumentację wyrażoną w decyzji I instancji.
Pismem z 20 listopada 2022 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 11 października 2022 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) art. 9 K.p.a., przez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść Strony, co miało wpływ na wynik postępowania,
- 2) art. 77 K.p.a., przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego,
- 3) art. 80, art. 81 K.p.a., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść Skarżącego,
- 4) art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na braku sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
- 5) art. 7d ust. 1 pkt. 1 ust. 2 u.t.d., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do utraty dobrej reputacji Strony.
W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że złożył obszerne wyjaśnienia oraz kolejno odwołanie i w konsekwencji skargę do WSA w Warszawie w sprawie utraty dobrej reputacji. Przedstawione postępowanie nie zostało do tego momentu rozstrzygnięte wobec powyższego Skarżący wskazuje, że decyzja w sprawie czasowego zawieszenia nie powinna być wydana do czasu rozstrzygnięcia skargi.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Przedmiotowa sprawa dotyczy zawieszenia Skarżącemu do 14 stycznia 2023 r., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w wyniku stwierdzenia przez GITD decyzją ostateczną utraty przez Skarżącego dobrej reputacji.
Zgodnie ze stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 7d ust. 6 u.t.d., w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1: 1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony;
- 2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e.
Jak wynika z art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.
Wyjaśnienia wymaga, że wobec Skarżącego została wydana decyzja GITD z 21 października 2021 r. nr [...] stwierdzająca utratę dobrej reputacji przez Stronę, utrzymana w mocy decyzją GITD z 12 kwietnia 2022 r., nr [...]. Decyzja GITD z 21 października 2021 r. stwierdzająca utratę dobrej reputacji przez Skarżącego, jest zatem decyzją ostateczną.
Podstawę utraty dobrej reputacji przez Stronę, stanowiło stwierdzone w decyzji z 11 maja 2021 r. nr [...] Łudzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego popełnienie przez Skarżącego naruszenia określonego w lp. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. Posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, stanowiącego najpoważniejsze naruszenie opisane w grupie 2 pod numerem 5 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.
W świetle powyższych, nie budzących wątpliwości, okoliczności sprawy, a więc w świetle stwierdzenia przez GITD ostateczną decyzją utraty dobrej reputacji przez Skarżącego oraz w świetle cyt. przepisów (art. 7d ust. 5 pkt 1 i ust. 6 u.t.d.), GITD zobligowany był do zawieszenia Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Treść powyższych przepisów nie pozostawia bowiem organowi żadnej swobody decyzyjnej.
Organ prawidłowo określił również datę do której nastąpiło zawieszenie Skarżącemu zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego (14 stycznia 2023) ponieważ kara pieniężna wynikająca z decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 11 maja 2021 r. nr [...] została zapłacona przez Skarżącego 14 stycznia 2022 r.
Zgodnie natomiast z art. 7e pkt 6 u.t.d., przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b. Zgodnie zaś z art. 94b u.t.d., nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu.
Należy zaznaczyć, że ostateczna decyzja o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez Skarżącego, obligowała organ do wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia Skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Dlatego toczące się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie stwierdzeniu utraty dobrej reputacji, nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Sąd nie stwierdził naruszenia w niniejszej sprawie przez GITD przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu przedmiotowego postępowania pismem z 18 maja 2022 r., doręczonym Stronie 27 maja 2022 r. Skarżący miał zatem możliwość czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, w którym w istocie organ nie gromadzi materiału dowodowego. Podstawę bowiem rozstrzygnięcia w postępowaniu o zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego na podstawie art. 7d ust. 6 u.t.d., stanowi ostateczna decyzja o utracie dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego.
W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd zauważa, że organ zapewnił Skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania. Organ słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę, że Skarżący nie podał jakich czynności został pozbawiony w postępowaniu administracyjnym, w szczególności nie skonkretyzował jakie dowody zgłosiłby w postępowaniu administracyjnym i jakie okoliczności mogłyby zostać dzięki nim wyjaśnione w sposób odmienny od przyjętego przez organ stanu faktycznego sprawy. Organ sporządził również uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym wyjaśnił podstawę wydanej przez siebie decyzji.
Sąd nie stwierdził również w niniejszej sprawie naruszenia przez GITD przepisów prawa materialnego, co zostało już wyjaśnione powyżej.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), orzekł, jak w sentencji wyroku.