Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ" lub "GDDKiA"), działając na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376, dalej: "udp") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."), odmówił udzielenia zezwolenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") na lokalizację w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w W., gm. [...], sieci gazowej średniego ciśnienia Dn 63 PE na odcinku od posesji nr [...] do posesji nr [...] wraz z przyłączem gazu średniego ciśnienia Dn 25 PE w rejonie posesji nr [...].
W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podniósł, że pismem z 30 września 2021 r. skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – sieci gazowej średniego ciśnienia Dn 63 PE. Następnie, w odpowiedzi na wezwanie organu z 29 października 2021 r., spółka złożyła stosowne wyjaśnienia, przy czym nie złożyła zgody gestora sieci na nieograniczony dostęp przedstawicieli GDDKiA do strefy kontrolowanej, celem realizacji ustawowych zadań GDDKiA.
Pismem z 8 grudnia 2021 r. organ zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego oraz pouczył o treści art. 10 § 1 i art. 40 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na wnioskowanym odcinku [...] trwają na rzecz GDDKiA prace projektowe w ramach zadania: "[...]" (zaprojektowana jest istotna przebudowa konstrukcji drogi oraz istniejących już w pasie drogowym sieci uzbrojenia technicznego). Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że działki sąsiadujące z pasem drogowym drogi krajowej nr [...] w ich części przyległej do pasa drogowego [...] są niezabudowane, co pozwala na poprowadzenie sieci poza pasem drogowym ww. drogi, po terenie działek prywatnych, w przepisowej odległości co najmniej 10 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zdaniem organu, mając na uwadze art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: "ustawa o gospodarce nieruchomościami), brak jest podstaw do uznania, że umieszczenie spornej infrastruktury może się odbyć zgodnie z prawem wyłącznie w lokalizacji wskazanej we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne.
Powyższa decyzja stała się w całości przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:
- 1. prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 pkt 1 w związku z art 39 ust. 1a udp poprzez odmowę wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia przesyłowego w postaci gazociągu sieci gazowej średniego ciśnienia Dn 63 PE wraz z przyłączem gazu średniego ciśnienia Dn 25 PE w pasie drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w W. gm. [...] i bezpodstawne przyjęcie, że jego umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wpłynęłoby negatywnie na możliwości możliwość przebudowy w związku z jego strefą kontrolowaną;
- 2. prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez: pominięcie okoliczności wskazanych w uzasadnieniu decyzji dotyczących składania oświadczeń przez gestora sieci gazowej czy wskazanie, że skarżący powinien wszcząć działania mające na celu ograniczanie nieruchomości prywatnych, które pozostają bez związku z przesłankami wynikającymi z przepisu 39 ust. 1a udp umożliwiającymi odmowę wydania zezwolenia; pominięcie przy wyjaśnieniu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w postaci konieczności zabezpieczenia realizacji dostaw paliwa gazowego w miejscowości Wanaty, bez uwzględnienia braku możliwości uregulowania w inny sposób tytułu umożliwiającego wybudowanie i eksploatację tej sieci; zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji, a także całkowity brak analizy zgromadzonego materiału dowodowego co skutkowało dokonaniem oceny sprawy z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów;
- b. art. 107 § 2 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co przekłada się na ograniczone możliwości strony dotyczące kontroli podstaw wydanego rozstrzygnięcia;
- c. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia dowolnego, z pominięciem słusznego interesu obywatela, co wyrażało się w: braku zbadania przesłanek umożliwiających organowi odmowę wydania zezwolenia na lokalizację sieci gazowej w pasie drogowym w warunkach konkretnej sprawy, całkowitym pominięciu okoliczności, że to organ winien był wykazać, że zachodzą okoliczności, od których ustawodawca uzależnia decyzję o odmowie zezwolenia na lokalizację urządzeń przesyłowych w pasie drogi publicznej, braku rozważenia skutków wydania decyzji dla interesu społecznego i obywateli zamieszkujących miejscowość W.;
- d. art 8 § 1 k.p.a. poprzez różnicowanie sytuacji podmiotów wskazanych w art 39 ust. 3 pkt 1a udp i stawianie wyłącznie przed sieciami gazowymi dodatkowych wymogów w postaci obowiązku złożenia "zgody gestora sieci (podpisanej przez uprawnione do tego osoby) na nieograniczony dostęp przedstawicieli GDDKiA do strefy kontrolowanej gazociągu" podczas gdy od pozostałych właścicieli urządzeń przesyłowych tego rodzaju oświadczenia nie są wymagane.
Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a., w myśl którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie GDDKiA wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a skarżąca w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Stąd zasadne było procedowanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym.
Skarga okazała się zasadna.
W sprawie było bezsporne, że zaskarżona decyzja organu dotyczyła nieudzielenia zezwolenia na lokalizację urządzeń służących do doprowadzania gazu, o których mowa w art. 39 ust. 1a udp. Zaskarżona decyzja w przedmiocie lokalizacji sieci gazowej nie ma zatem charakteru decyzji uznaniowej, gdyż do tego typu obiektu nie ma zastosowania art. 39 ust. 3 zd. 1 tej ustawy, w którym jest mowa o "szczególnie uzasadnionych przypadkach". Zastosowanie ma tu bowiem art. 39 ust. 3 zd. 2, w którym jednoznacznie stwierdzono, że odmowa wydania zezwolenia może nastąpić wyłącznie, jeżeli umieszczenie między innymi linii gazowej spowodowałoby:
- - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego,
- - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub
- - miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.
Powyższy przepis został zmieniony ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Nowelizując art. 39 udp, Ustawodawca potwierdził, iż w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwość korzystania z pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Stąd też wykładni przepisów wprowadzonych powołaną wyżej ustawą należy dokonywać, mając na względzie jej cele (por. wyroki WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2011 r., sygn. VII SA/Wa 943/11 oraz z 10 lutego 2021 r., sygn. VI SA/Wa 2491/20).
Organ, odmawiając udzielenia zezwolenia na lokalizację sieci gazowej, uznał, że umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej może "naruszać wymagania wynikające z przepisów odrębnych", wskazując jako taki odrębny przepis § 140 ust. 1 i 6 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm., dalej: "Rozporządzenia MTiGM"), będący przepisem techniczno - budowlanym wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Organ powołał się przy tym na prowadzone na jego rzecz prace projektowe na wnioskowanym odcinku drogi krajowej [...] w ramach zadania: "[...]" (zaprojektowana jest istotna przebudowa konstrukcji drogi oraz istniejących już w pasie drogowym sieci uzbrojenia technicznego) oraz na brak zgody gestora sieci o nieograniczonym dostępie GDDKiA do pasa drogowego, przez co realizacja jego zadań byłaby znacznie utrudniona lub niemożliwa. Organ wskazał także na swoją wiedzę o planowanych działaniach w terenie pasa drogowego przyległego do jezdni mogących mieć negatywny wpływ na użytkowanie i funkcjonowanie gazociąg w przypadku jego umieszczenia.
W istocie jednakże powyższe stwierdzenia organu są dość ogólnikowe i nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Są tylko hipotezami i to dość oczywistymi, gdyż nie ulega wątpliwości, iż umiejscowienie w pasie drogowym zdecydowanej większości inwestycji "liniowych" czyli przesyłowych może stwarzać określone niedogodności dla zarządcy drogi w przypadku jej remontów czy ulepszenia. Nie jest to jednak przesłanka wydania decyzji odmownej, a te przesłanki są przecież wyraźnie określone w udp.
Są to zatem ogólne twierdzenia GDDKiA, które nie odnoszą się do tej sprawy, ale do wszystkich postępowań dotyczących inwestycji gazowych w pasie drogowym.
Powtórzyć przy tym należy ponownie, że w myśl art. 39 ust. 3 zd. 2 udp odmowa wydania zezwolenia może nastąpić wyłącznie, jeżeli umieszczenie między innymi linii gazowej spowodowałoby:
- - zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego,
- - naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub
- - miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.
W tym katalogu nie wskazano jakichkolwiek niedogodności, na które mogłoby w przypadku ewentualnych remontów, natknąć się GDDKiA jako zarządca drogi krajowej. Umieszczenie gazociągu w pasie drogowym nie jest zaś ze swej istoty sprzeczne z § 140 ust. 1 i 6 Rozporządzenia MTiGM, albowiem nie można a priori uznać, że "ogranicza to umieszczenie możliwość przebudowy albo remontu dróg". Sam organ wskazał jako owo ograniczenie konieczność dodatkowego uzgodnienia z operatorem sieci gazowej. Zdaniem Sądu taki wymóg uzgodnienia sam w sobie nie stanowi o ograniczeniu możliwości przebudowy albo remontu dróg. Za "ograniczenie" w rozumieniu § 140 ust. 1 i 6 Rozporządzenia MTiGM należy bowiem rozumieć sytuację, gdyby możliwość przebudowy czy remontu drogi byłaby wręcz niemożliwa albo bardzo utrudniona, a sam wymóg uzgodnienia prac z operatorem sieci gazowej o tym nie stanowi. Innymi słowy, organ nie wykazał w żaden sposób, aby zaszły w niniejszej sprawie okoliczności przewidziane w § 140 ust. 1 i 6 Rozporządzenia MTiGM.
Brak konkretnej argumentacji w uzasadnieniu skarżonej decyzji, brak ustosunkowania się do tego konkretnego przypadku ad casum uniemożliwia tutejszemu Sądowi kontrolę skarżonej decyzji, a zatem stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Duży poziom ogólności twierdzeń zawartych w decyzji pozwala zaś na tezę, że organ wcześniej w istocie nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Sąd zgadza się przy tym z twierdzeniami skarżącej, iż budowanie inwestycji liniowych o charakterze takim jak w niniejszej sprawie współgra z umiejscowieniem dróg. Dlatego ustawodawca w udp przewidział inną procedurę uzyskiwania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego przez takie inwestycje. Odmowa zajęcia następuje tu wyjątkowo i to organ musi wykazać przesłanki tej odmowy. W niniejszej sprawie nie zostało to, zdaniem Sądu, wykazane.
Sąd podnosi, że w myśl § 10 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640, dalej: "Rozporządzenie MG"):
"2. W strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie.
- 3. W strefach kontrolowanych nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów oraz podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania".
Skarżąca zwróciła przy tym uwagę na ust. 4 powyższego przepisu, zgodnie z którym: "W strefach kontrolowanych nie mogą rosnąć drzewa w odległości mniejszej niż 2,0 m od gazociągów o średnicy do DN 300 włącznie i 3,0 m od gazociągów o średnicy większej niż DN 300, licząc od osi gazociągu do pni drzew. Wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogą być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej".
Mając powyższe na względzie, za nieuzasadnione uznać należy stwierdzenia organu zawarte w uzasadnieniu do decyzji, w którym powołuje on, że strefa ochronna gazociągu uniemożliwia lub poważnie utrudnia realizację zadań GDDKiA. Organ nie wyjaśnia bowiem, czy planuje np. budowę obiektów budowlanych czy też sadzenie w tym obszarze drzew, co mogłoby stać w kolizji z lokalizacją planowanej inwestycji gazowej przez spółkę.
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na treść § 10 ust. 5 Rozporządzenia MG, zgodnie z którym jeżeli w planach uzbrojenia podziemnego nie przewidziano stref kontrolowanych dla gazociągów budowanych w pasach drogowych na terenach miejskich i wiejskich, lokalizację strefy kontrolowanej należy ustalić w dokumentacji projektowej gazociągu, po uzgodnieniu z zarządcą drogi. Zatem to dokumentacja projektowa i wydawana na tym etapie decyzja w sprawie lokalizacji sieci w pasie drogowym jest momentem ustalenia lokalizacji sieci gazowej wraz ze strefą kontrolowaną w drodze i przyjęcia wynikających z tego ograniczeń.
Sąd nie zgadza się także z interpretacją przyjętą przez organ, że każda działalność GDDKiA w obszarze strefy kontrolowanej jest równoznaczna ze spowodowaniem uszkodzenie gazociągu, od czego najwyraźniej zwolnić miałoby organ wymagane przez niego w toku postępowania od spółki oświadczenie gestora sieci. Sąd zgadza się ze skarżącą, że przepisy obowiązującego prawa, na podstawie których orzeka organ, nie zawierają wymogu dostarczenia takiego oświadczenia przez wnioskodawcę. Po to istnieją szczegółowe przepisy budowlane dotyczące zasad prowadzenia robót budowlanych, w tym robót ziemnych, aby do sytuacji uszkodzenia podziemnej infrastruktury (nie tylko gazociągowej) nie dochodziło. W § 10 ust. 4 Rozporządzenia MG jest wprost wymóg, aby wszelkie prace w strefach kontrolowanych mogły być prowadzone tylko po wcześniejszym uzgodnieniu sposobu ich wykonania z właściwym operatorem sieci gazowej. GDDKiA nie może jednak żądać abstrakcyjnej zgody "na przyszłość" od operatora na nieokreślone roboty wykonywane przez organ.
Jest to działanie pozaprawne. Słuszne jest w tym względzie stanowisko spółki, że nie może ona dać generalnej zgody na prowadzenie jakichkolwiek nieograniczonych niczym prac wokół tego urządzenia w przyszłości, gdyż byłoby to niezgodne z przepisami prawa dotyczącym zasad prowadzenia takich prac, w tym ww. rozporządzenia, a przede wszystkim byłoby to skrajnie nieodpowiedzialne i naruszałoby zasady bezpieczeństwa. Nie można oczekiwać od spółki wydania generalnego zezwolenia na prowadzenie czynności potencjalnie mogących uszkadzać gazociąg - czego zdaje się najwyraźniej obecnie oczekiwać organ.
Dodatkowo wskazać należy, że w myśl § 7 ust. 1 Rozporządzenia MG m.in. tereny dróg zalicza się do pierwszej klasy lokalizacji sieci gazowej, co stanowi, iż w opinii ustawodawcy tereny dróg są pożądanych miejscem posadowienia sieci gazowej. Ustawodawca przewiduje zatem tereny dróg jako najbardziej odpowiednie miejsce posadowienia sieci gazowej, jednocześnie ustanawiając dla sieci strefy kontrolowane i wprowadzając w nich ograniczenia, mając niewątpliwie na uwadze podstawową funkcję tychże nieruchomości przeznaczonych w pierwszej kolejności na drogę. Należy zatem podkreślić, iż posadowiona sieć gazowa wraz z wynikającymi ograniczeniami umożliwia funkcjonowanie drogi jako takiej, a twierdzenie organu, jakoby strefa ta mogła ograniczać czy uniemożliwiać obowiązki GDDKiA, jest niepoparte żadnymi argumentami odwołującymi się do okoliczności tej konkretnej sprawy.
W konsekwencji Sąd podzielił zarzuty skargi, że w sprawie nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zabrakło analizy zgromadzonego materiału dowodowego z punktu widzenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Jednocześnie Sąd zauważa, że doniosłą rolę z punktu widzenia realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej spełnia uzasadnienie decyzji. Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, stwierdzenie, że przyczyną tego są istotne powody (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 2 lutego 2012 r., II SA/Po 721/11, LEX nr 1109030; wyrok WSA w Warszawie z 6 paxdziernika 2009 r., VI SA/Wa 1379/09, LEX nr 574299). Nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 k.p.a. organ administracji publicznej, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy.
Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie nie można pomijać także sygnalizowanej w skardze okoliczności związanej z interesem społecznym. Należy zatem przyznać rację skarżącej, że decyzja o zezwoleniu na lokalizację oznacza bardzo często jedyną możliwość, aby wybudować gazociąg i doprowadzić do zaspokojenia potrzeb ludności w dostawy paliwa gazowego, a jej odmowa to uniemożliwia. W niniejszej sprawie organ całkowicie pominął wystąpienie wyżej wskazanych szczególnie uzasadnionych okoliczności przemawiających za umieszczeniem gazociągu. Zdaniem Sądu zaś aspekt społeczny sprawy powinien mieć wobec tego szczególne znaczenie. Wraz z postępującą urbanizacją i związaną z nią rozbudową miejscowości, powstaje konieczność zaspokajania potrzeb mieszkańców nie tylko w możliwość poruszania się drogami publicznymi, ale także umożliwienia im dostępu do mediów, jakim jest paliwo gazowe, wykorzystywane coraz częściej jako podstawowe źródło ogrzewania w ramach programów antysmogowych prowadzonych w takich miejscowościach.
Często też mieszkańcy pozyskują dofinansowania na wymianę starych urządzeń grzewczych opalanych węglem na nowe między innymi w postaci np. gazowych kotłów kondensacyjnych, w związku z czym paliwo gazowe stało się ważnym źródłem ogrzewania dla mieszkańców terenów, gdzie nie została doprowadzona sieć ciepłownicza. Podstawowym zadaniem skarżącej jest zatem umożliwienie realizacji dostaw paliwa gazowego do tych odbiorców. Sąd podziela pogląd strony, że nie da się rozbudowywać sieci gazowej w sposób, który wyłączałby całkowicie konieczność współkorzystanie z terenu z drogami publicznymi, jak zdaje się oczekiwać tego organ. Odmowa udzielenia przez organ zgody na ułożenie gazociągu wiązać się będzie w tym przypadku z co najmniej odsunięciem w czasie możliwości prowadzenia dostaw paliwa gazowego dla dużej części mieszkańców.
Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że organ nie dokonał ustaleń faktycznych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania niewadliwej decyzji. Skarżona decyzja zaś zawiera ogólnikowe rozważania, nie odnoszące się okoliczności tej sprawy, tym samym narusza art. 107 § 3 k.p.a. W ponownym postępowaniu organ powinien z dużą starannością rozważyć wszystkie istotne okoliczności danej sprawy, poddając ocenie i analizie między innymi stanowisko skarżącej i uzupełniając w niezbędnym, powyżej wskazanym zakresie materiał dowodowy, tak aby pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę.
Podkreślenia również wymaga, że w świetle treści art. 39 ust. 3 udp, podstawy odmowy wydania zezwolenia na lokalizację sieci gazowej w pasie drogowym nie mogą stanowić inne możliwości prawne pozwalające na lokalizację sieci gazowej poza granicami pasa drogowego wynikające z art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami czy z art. 305¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (instytucji służebności przesyłu). Powoływanie się zatem przez organ na treść art. 124 ugn jest bezprawne.
Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję, organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujący jej uchyleniem na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.
O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 2018 roku, poz. 265), na które złożyły się: 200 złotych tytułem wpisu sądowego oraz 480 złotych tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym i 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.