Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania T. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] dotyczącej:
- 1. zezwolenia T. Sp. z o.o. na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi - kanalizacji teletechnicznej o powierzchni całkowitej 27,28 m2 rzutu poziomego, w terminie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2034 r.
- 2. ustalenia opłaty, jaką winna uiszczać T. Sp. z o.o. w kwocie 2 083,50 zł za każdy kolejny rok od 2010 r. do 2034 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 279 j.t.) - uchyliło zaskarżoną decyzję i:
- 1. wydało T. Sp. z o.o. zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi - kanalizacji teletechnicznej o powierzchni całkowitej 27,28 m2 rzutu poziomego, w terminie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2034 r.
- 2. ustaliło opłaty, jaką winna uiszczać T. Sp. z o.o. w kwocie 2083,50 za każdy kolejny rok od 2010 r. do 2034 r.
- 3. stwierdziło, iż działanie Prezydenta W., polegające na rozpoznawaniu wniosku strony z dnia [...] listopada 2009 r. poprzez wydanie decyzji administracyjnej w dniu [...] września 2011 r. nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej.
Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] listopada 2009 r. T. Sp. z o.o. (zwana dalej "skarżącą") złożyła do Z. wniosek o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. (zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi - kanalizacji teletechnicznej o powierzchni całkowitej 27,28 m2 rzutu poziomego), poprzez zmianę okresu zezwolenia do 31 grudnia 2034 r.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydent W. odmówił zmiany własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało m.in. iż każdy wniosek o "dalsze funkcjonowanie urządzenia w pasie drogowym" winien być potraktowany jako nowy wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na dalszy okres po upływie okresu wskazanego w poprzedniej decyzji. Pismem z dnia [...] września 2010 r. Z. wezwał skarżącą do uzupełnienia istotnych braków wniosku, na co skarżąca pismem z dnia [...] września 2010 r. podniosła, iż uprzednio złożony wniosek był kompletny (dołączono kopię opłaty skarbowej). Następnie pismem z dnia [...] października 2010 r. organ I instancji poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania art. 64 § 2 k.p.a.
W dniu [...] października 2010 r. skarżąca wniosła do SKO zażalenie na bezczynność organu I instancji, zaś w dniu [...] listopada 2010 r. do organu I instancji pismo ponaglające do rozpoznania wniosku strony. W dniu [...] września 2011 r. organ powiadomił stronę o konieczności przeprowadzenia oględzin w terenie, które odbyły się w dniu [...] września 2011 r. W dniu [...] września 2011 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., polegającą na niezałatwieniu w terminach przewidzianych k.p.a. wniosku o zmianę w trybie art. 155 k.p.a. uprzednio wydanej decyzji, zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowych urządzeń infrastruktury technicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SAB/Wa 221/11 postępowanie umorzył i zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania. Równocześnie decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], Prezydent W. orzekł w przedmiocie:
- 1. zezwolenia skarżącej na umieszczenie w pasie drogowym ul. [...] na odcinku ul. [...] - ul. [...] urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi - kanalizacji teletechnicznej o powierzchni całkowitej 27,28 m2 rzutu poziomego, w terminie od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2034 r.
- 2. ustalenia opłaty, jaką winna uiszczać skarżąca w kwocie 2 083,50 zł za każdy kolejny rok od 2010 r. do 2034 r.
W dniu [...] października 2011 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie powyższej decyzji. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., którym Prezydent W. odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] września 2011 r., nr [...] w kierunku wskazanym we wniosku. Organ wskazał, że nie dostrzegł w wydanej decyzji braków możliwych do uzupełnienia w trybie art. 111 § 1 k.p.a.
W dniu [...] grudnia 2011 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] września 2011 r., w części dotyczącej nieuwzględnienia jej żądania z dnia [...] października 2011 r., wnosząc o:
- 1. uzupełnienie zaskarżonej decyzji o stwierdzenie, czy bezczynność organu w sprawie, której dotyczy decyzja, miała miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa, albo o:
- 2. przekazanie sprawy Prezydentowi W. w celu jej ponownego rozpoznania zgodnie z wyżej wymienionym zakresem.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] września 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem VI SA/Wa 577/12 z dnia 9 sierpnia 2012 r. uchylił decyzję organu i wskazał m.in., iż organ odwoławczy stosując nieaktualny przepis w dacie orzekania (art. 54 § 3 p.p.s.a.), wydał decyzję z naruszeniem przepisu postępowania (art. 6 k.p.a.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że organ rozpatrując sprawę ponownie powinien rozważyć, czy decyzja z dnia [...] września 2011 r., była decyzją wydaną w ramach autokontroli, tj. na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. W wypadku stwierdzenia pozytywnego, organ powinien zając stanowisko w kwestii, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa i czy żądanie uzupełnienia decyzji uzasadnia powołana podstawa prawna z art. 111 k.p.a.
Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdziło m.in., że decyzja z dnia [...] września 2011 r., Prezydenta W. [...] jest decyzją wydaną w ramach autokontroli organu. Zatem wydanie decyzji o treści żądanej przez stronę przez organ i instancji już po wniesieniu skargi na bezczynność ([...] września 2011 r.) niewątpliwie należy ocenić jako działanie organu w ramach samokontroli, przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Ponadto organ podkreślił, że jest związany wyrokiem sądu administracyjnego w kwestii bezczynności organu I instancji, wydanym w sprawie VI SAB/Wa 221/11.
Z uwagi na fakt, iż Sąd w wyroku nie stwierdził bezczynności organu i nie zarzucił przewlekłego prowadzenia postępowania, organ rozpoznając ponownie sprawę nie może czynić ustaleń odmiennych niż Sąd.
Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w zakresie punktu 3 i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, przez błędne zastosowanie przepisu tj. 153 p.p.s.a. oraz art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.).
W odpowiedzi na skargę organ potwierdził okoliczności ustalone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna.
Przede wszystkim słusznie skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję o treści jak w pkt 3 organ naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie powyższym przepisem "ocena prawna i wskazanie co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia".
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając wyrokiem z 9 sierpnia 2012 r. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r. zlecił temu organowi ustalenie, czy decyzja z dnia [...] września 2011 r. Prezydenta W. była decyzją wydaną w ramach autokontroli a jeśli tak, organ zgodnie z treścią znowelizowanego art. 54 § 3 p.p.s.a. powinien zająć stanowisko w kwestii, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wywiązało się w pełni z zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ustaliło jedynie, że decyzja z dnia [...] września 2011 r. była wydana w trybie autokontroli tj. po wniesieniu do Sądu przez skarżącą skargi na bezczynność Prezydenta W. Nie poczyniło natomiast żadnych własnych ustaleń o których mowa w art. 54 § 3 zd. 2 p.p.s.a. przez co doszło również do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przyłączając jedynie pogląd wyrażony przez Sąd w wyroku z dnia 9 stycznia 2012 r., VI SAB/Wa 221/11.
Z tych względów należy uznać skargę za zasadną i podlegającą uchyleniu co do pkt 3 zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcia jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s.a.
Na obecnym etapie sprawy Sąd nie ustosunkował się co do zarzutów skargi dotyczących przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ I instancji, uznając je za przedwczesne.
Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadzi postępowanie dowodowe w celu ustalenia okoliczności prowadzenia sprawy przez Prezydenta W. i oceni zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a.