Uzasadnienie
J. J. (dalej też jako skarżąca) w dniu 28 stycznia 2016 roku wniosła w niniejszej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Należy jednakże zauważyć, że przedmiotowe postępowanie zakończone zostało prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 804/10, oddalającym skargę J. J. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2007 r., [...], na mocy której organ ten odmówił stronie skarżącej uchylenia decyzji w przedmiocie skreślenia skarżącej z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Powyższe orzeczenie WSA w Warszawie uzyskało walor prawomocności w dniu 2 listopada 2010 r.
Ponadto postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 3988/14 odrzucił skargę J. J. o wznowienie postępowania sądowadministracyjnego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 804/10. Również to postanowienie stało się prawomocne z dniem 16 października 2015 roku.
Zgodnie natomiast z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Brak jest tym samym podstaw do rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Warto zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego stanowi przesłankę do umorzenia postępowania w tym zakresie (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2009 roku sygn. akt I OZ 1082/09).
Jak przewiduje natomiast art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Tym samym rozpoznawanie złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne, w świetle art. 243 § 1 p.p.s.a., jest zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do treści art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 243 § 1 i art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.