Uzasadnienie
P. K. (dalej też jako skarżący) wniósł w ramach niniejszej sprawy o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Z uzasadnienia wniosku oraz przesłanych na wezwanie Sądu dokumentów wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący aktualnie nie pracuje i nie uzyskuje żadnych dochodów. Skarżący nie uzyskał również żadnych dochodów w roku 2015, natomiast w roku 2014 jego dochód sięgnął kwoty 34 000 złotych. Skarżący utrzymuje się z środków przekazywanych mu przez matkę. Posiada akcje o wartości 7 500 złotych, jednakże wskutek wycofania spółki z obrotu nie może ich spieniężyć. Na rachunkach bankowych dysponuje kilkudziesięcioma dolarami, przy czym nie odnotowywane są na nich jakiekolwiek transakcje.
W myśl art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej też jako p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Zgodnie natomiast z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż w sytuacji, w której skarżący jest osobą bezrobotną, której głównym źródłem utrzymania jest pomoc matki, nie jest możliwe poczynienie przez niego oszczędności celem pokrycia kosztów sądowych.
Podkreślić należy, że nie można oczekiwać czynienia oszczędności od osoby, której dochody wystarczają jedynie na pokrycie podstawowych potrzeb życiowych (tak też w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt OZ 890/04). Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie dysponuje on oszczędnościami, które mogłyby być przeznaczone na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Również wyciąg z rachunku bankowego skarżącego potwierdza, że na rachunkach bankowych nie są dokonywane żadne transakcje.
W związku z powyższym, uznać należy za zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez ustanowienie dla niego radcy prawnego oraz zwolnienie go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.