Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r., nakładającą na B. G. (skarżącego w niniejszej sprawie) karę pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.
Powyższa decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia skargi do Sądu, została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych).
Skarżący wniósł za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Przesyłka zawierająca skargę została nadana w dniu 26 lutego 2016 r. na poprzedni adres organu tj. (ul. [...];[...]). W konsekwencji operator pocztowy dokonał zwrotu korespondencji zawierającej skargę z adnotacją "adresat wyprowadził się". Następnie w dniu 11 marca 2016 r. (data stempla na kopercie), skarżący ponownie nadał korespondencję zawierającą skargę, lecz tym razem zaadresował ją na właściwy adres organu wskazany w pouczeniu tj.: Aleje [...],[...]. Wraz ze skargą B. G. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżący wskazał, że do pomyłki w przesłaniu na stary adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego przesyłki zawierającej skargę, doszło z powodu zmiany adresu organu w trakcie prowadzonego przez stronę postępowania odwoławczego, ponieważ odwołanie od decyzji organu I instancji było przesyłane przez stronę jeszcze na adres: ul. [...],[...]. Skarżący podkreślił, ze przesyłka zawierająca skargę, która została nadana na stary adres organu została nadana z zachowaniem terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.
Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Co prawda katalog przyczyn niezawinionych przez stronę, dających podstawę do przywrócenie terminu jest otwarty, niemniej jednak, w okolicznościach konkretnej sprawy należy badać przyczynę uchybienia terminu w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący zachował siedmiodniowy termin warunkujący skuteczne złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Dokonując natomiast oceny pozostałych przesłanek wniosku o przywrócenie terminu, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał braku winy w jego uchybieniu, a fakt błędnego zaadresowania przesyłki, wskazany przez skarżącego jako przyczyna uchybienia, nie może być uznany za wyłączający winę skarżącego. W zaskarżonej decyzji zawarto bowiem prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do Sądu, w którym wskazano prawidłowy adres organu, za pośrednictwem którego należało skargę złożyć. Z tych względów, nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, bowiem przy zachowaniu należytej staranności i uwagi, skarżący mógł prawidłowo zaadresować kopertę, w której nadał skargę. O braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.(por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059).
Podobnie wypowiada się H. Knysiak – Molczyk twierdząc, że tak w doktrynie, jak również w orzecznictwie, przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333 i cyt. tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego).
W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności nie można było przezwyciężyć. Innymi słowy, wskazana przez skarżącego we wniosku okoliczność, nie pozwala na przyjęcie braku po jego stronie winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.