Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. skarżący Z. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w sprawie żądań (wniosków) kierowanych do organu w związku z dwoma rozstrzygnięciami zawartymi w orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (IV SO/Wa 100/07 oraz IV SAB/Wa 83/07).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 ustawy – p.p.s.a).
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 16 lipca 2007 r. wydał orzeczenie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 100/07 w którym wymierzył Prezesowi Rady Ministrów grzywnę oraz w dniu 18 lipca 2007 r. wydał orzeczenie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 83/07 w którym odrzucił skargę w danej sprawie. Następnie skarżący zarzucił bezczynność organu w związku w żądaniami (wnioskami) kierowanymi do organu w odniesieniu do ww. dwóch rozstrzygnięć Sądu.
Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. Dotyczy to sytuacji w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 27-28).
O akcie lub czynności w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.
Skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a), oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a także wówczas gdy odrębna ustawa tak stanowi.
Uwzględniając skargę na bezczynność, Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa (art. 149 p.p.s.a). (patrz: postanowienie NSA z 16 września 2004 r. ONSA i WSA 2004/2/30).
W omawianej sprawie nie istnieje podstawa prawna, która zobowiązywałaby organ do jakiegokolwiek działania, gdyż jakiekolwiek zarzuty wobec orzeczeń (kończących postępowanie w sprawie) wydanych przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne jako sądy I instancji, należy wnosić do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu II instancji. Zarzuty o których mowa powyżej powinny być zawarte w skardze kasacyjnej. Wynika to z treści art. 173 § 1 p.p.s.a., który stwierdza, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Mając powyższe na uwadze należy zatem podkreślić, że w przedmiotowej sprawie żaden przepis prawa nie nakładał na organ obowiązku działania, gdyż zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) właściwym podmiotem do rozpatrywania zarzutów wobec rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Na gruncie rozważanego stanu faktycznego stwierdzić zatem należy, że wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie wyczerpuje żadnego z kryteriów określonych w cytowanym przepisie art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a., oraz nie dotyczy spraw poddanych kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 oraz 173 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.