Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 października 2013 r. skarżąca M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. w zakresie wydania decyzji co do statusu strony w postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12).
Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 140/05, niepubl.).
Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi jest bezczynność Zarządu Dróg Miejskich w W. w zakresie wydania decyzji co do statusu strony w postępowaniu dotyczącym zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.
W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego wart. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie zachodzi zatem przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., bowiem przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga taka jest niedopuszczalna i podlegać będzie odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.
Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.