Uzasadnienie
Gmina [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "WSA") skargę na bezczynność Bankowego Funduszu Gwarancyjnego polegającą na braku doręczenia wydanej przez ten organ decyzji z [...] stycznia 2020 r. nr [...] o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora; wraz z jej uzasadnieniem.
W uzasadnieniu gmina podniosła, że pismem z 24 stycznia 2020 r. (uzupełnionym następnie pismem 29 stycznia 2020 r.) wystąpiła do Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: "BFG") o doręczenie jej wskazanej powyżej decyzji tego organu z [...] stycznia 2020 r. wraz z uzasadnieniem, powołując się na brzmienie art. 103 ust. 5 ustawy z 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 795 ze zm.). Następnie 4 marca 2020 r. wystąpiła do organu z ponagleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 53 § 2b z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 dalej "p.p.s.a."), po czym wniosła rzeczoną skargę do WSA w Warszawie, domagając się stwierdzenia przez Sąd przewlekłości postępowania oraz zobowiązania BFG do wykonania ciążącego na tym organie obowiązku wynikającego z art. 109 § 1 k.p.a. – doręczeniu skarżącej gminie decyzji z [...] stycznia 2020 r. wraz z jej uzasadnieniem oraz oszacowaniem aktywów i pasywów [...] Banku [...] w S..
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie do art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu administracji publicznej mającej polegać na niedoręczeniu decyzji (wraz z uzasadnieniem). Tymczasem skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Pogląd taki prezentowany jest zarówno w piśmiennictwie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." Warszawa 2009, s. 40)., jak i w orzecznictwie (por. postanowienia NSA z 17 lipca 2012 r., I OSK 1620/12; z 9 kwietnia 2013r., II GSK 446/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że czynność doręczenia stronie decyzji nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 i 4a p.p.s.a. Nie stanowi też czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis odnosi się bowiem do działań materialno – technicznych organu, wywołujących określone tam skutki prawne. Czynność doręczenia nie przyznaje natomiast, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Prawidłowość doręczenia może być oceniana w toku postępowania odwoławczego. Może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności danego aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie.
Sąd uwzględniając skargę w oparciu o art. 149 p.p.s.a,. może zobowiązać organ jedynie do wydania decyzji we wskazanym znaczeniu. Przedmiotem takiego wyroku nie może być natomiast samo doręczenie czy niedoręczenie decyzji (por. postanowienia NSA: 18 października 2006r., II OSK 1360/06; z 19 lutego 2009r., I OSK 438/08; z 6 czerwca 2012r., I OSK 1194/12 – dostępne w Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zakres aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie obejmuje zatem doręczenia decyzji organu. W związku z tym na bezczynność organu, polegającą na niedoręczeniu decyzji, co stanowi przedmiot skargi w niniejszej sprawie, nie przysługuje skarga.
Na marginesie zauważyć należy że gmina [...] zaskarżyła do WSA w Warszawie decyzję BFG z [...] stycznia 2020 r. o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora. Sprawie została nadana sygnatura akt VI SA/Wa 434/20.
Reasumując, przedmiotowa skarga na bezczynność polegającą na niedoręczeniu skarżącej gminie decyzji BFG z [...] stycznia 2020 r. nie podlega kognicji sądów administracyjnych, co obligowało sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt. I sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi (pkt II) orzeczono natomiast w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.