Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 stycznia 2017 r. R.B. działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego.
Jak wskazano w skardze bezczynność organu dotyczy nierozpoznania wniosku skarżącego z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji KNF z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie skreślenia skarżącego z listy doradców inwestycyjnych.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2016 r. R.B. zwrócił się do Komisji Nadzoru Finansowego o stwierdzenie nieważności decyzji KNF z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie skreślenia skarżącego z listy doradców inwestycyjnych. Skarżący podniósł, że ww. decyzja KNF została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Strona podała w skardze, że z jej wniosku toczyło się również postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. W tym postępowaniu organ odmówił jednak wznowienia postępowania.
W zaistniałej sytuacji pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji KNF z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie skreślenia skarżącego z listy doradców inwestycyjnych. Wniosek został doręczony organowi w dniu 20 czerwca 2016 r.
Z uwagi na fakt nierozpoznania tego wniosku, skarżący w dniu 22 grudnia 2016 r. zwrócił się do KNF z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającym na bezczynności organu.
W związku z faktem, że pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa odnośnie bezczynności organu, wniosek skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie został rozpoznany - pismem z dnia 3 stycznia 2017r. R.B. działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego.
W skardze na bezczynność, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o zobowiązanie Komisji Nadzoru Finansowego do rozpoznania wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. i wydania stosownego orzeczenia.
W skardze wniesiono także o stwierdzenie, że bezczynność KNF miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w związku z tym wymierzenie organowi w wymiarze określonym w art. 154 § 6 ppsa.
Ponadto skarżący zwrócił się o zasądzenie od organu na podstawie art. 149 § 2 ppsa sumy pieniężnej w wysokości określonej w art. 154 § 7 ppsa oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sprawa wywołana wnioskiem skarżącego z 16 czerwca 2016 r. nie została załatwiona przez KNF do dnia wniesienia skargi tj. do 3 stycznia 2017r. zaś organ nie informował skarżącego o ustaleniu nowego realnego terminu załatwienia sprawy oraz o przyczynach niedotrzymania ustawowych terminów.
Organ pozostawał zatem w bezczynności, która nosiła znamiona rażącego naruszenia prawa art. 35, art. 36 i art. 37 k.p.a. Skarżący zaznaczył, że zwłoka organu nie znajduje żadnego uzasadnienia. W sprawie nie było konieczne zbieranie dodatkowego materiału dowodowego i w związku z tym niezałatwienie sprawy przez okres 6 miesięcy nie znajduje racjonalnego usprawiedliwienia.
W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o umorzenie postępowania sądowego w zakresie wyznaczenia organowi terminu do załatwienia sprawy. Powyższe wiąże się z faktem, że organ wydał już decyzję po przeprowadzeniu postępowania z wniosku strony. Decyzja została wydana w dniu [...] stycznia 2017 r.
KNF podkreśliła, że skoro decyzja w sprawie została wydana to bezcelowe jest obecnie zobowiązywanie organu do wydania decyzji.
Organ stwierdził, że przedmiotowa sprawa była bardzo obszerna. Akta sprawy zawierają ponad 1500 kart i sama ich analiza wymagała zdecydowanie więcej czasu niż w innych postępowaniach. Sprawa została określona przez KNF jako skomplikowana zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym. Postępowanie było prowadzone w trybie nadzoru w sprawie skomplikowanej pod względem merytorycznym.
Organ zaznaczył także, że w sprawie zakończonej wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. prowadzone było także postępowanie w trybie wznowienia postępowania.
W tych okolicznościach KNF wniosła o niestwierdzanie iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Organ podkreślił, że przy sprawie tak skomplikowanej nie można mówić, że organ dopuścił się bezczynności w jej kwalifikowanej formie, bowiem w niniejszej sprawie opóźnienie w załatwieniu sprawy wynikało z przyczyn obiektywnych nie zaś z celowego działania organu.
Organ wniósł także o niewymierzalnie grzywny ani sumy pieniężnej na rzecz skarżącego.
Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wcześniejszym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony.
Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a.
Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie Komisja Nadzoru Finansowego nie wydała w ustawowym terminie decyzji w postępowaniu wywołanym wnioskiem skarżącego.
Skargę na bezczynność wniosła strona postępowania zasadnie wskazując, że organ pozostawał w bezczynności.
Zgodnie z treścią art. 149. § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1– 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z powyższych unormowań wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na bezczynność wyłącza możliwość jej uwzględnienia. W takiej sytuacji postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. KNF po rozpoznaniu wniosku strony wydała orzeczenie w sprawie.
Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy skarżący nie zgadza się z treścią wydanej decyzji.
Skoro decyzja organu została wydana przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowo-administracyjna dotycząca bezczynności organu.
Z tych też względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało w niniejszej sprawie umorzyć postępowanie sądowe w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, albowiem wobec wydania już tego aktu, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe.
Sąd oceniając stopień naruszenia prawa w świetle art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Nie ulega wątpliwości, że sprawa prowadzona w trybie nadzoru miała bardzo skomplikowany charakter.
Skoro Sąd nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rznącym naruszeniem prawa – odstąpił także od ukarania organu grzywną i od zasądzenia sumy pieniężnej na rzecz skarżącego.
O kosztach orzeczono na podstawie art. art. 200, art. 201 § 1 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.