Uzasadnienie
A. S. (dalej też jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu PPF w dniu [...] maja 2010 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w sprawie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej.
Z podanych przez skarżącego w formularzu informacji oraz przedstawionych dokumentów wynika, iż prowadząc samodzielnie gospodarstwo domowe nie posiada majątku a od dnia [...] maja 2010 r. jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Jak wynika z kolei z przedłożonego świadectwa pracy skarżący był zatrudniony w ramach robót publicznych w okresie od dnia [...] listopada 2009 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r. Uzyskiwał z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 1210 zł. (tak wynika z dokumentów załączonych prze skarżącego do wniosków w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 53/08 i VI SA/Wa 54/08). Skarżący wyjaśnił, iż nie posiada żadnych rachunków bankowych, a ciążące na nim zadłużenie oszacował na kwotę 130 000 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Skarżący w chwili obecnej jest osobą bezrobotną pozbawioną prawa do zasiłku. Z kolei skala dochodu uzyskiwanego przez skarżącego przez okres pięciu miesięcy zatrudnienia w ramach robót publicznych (zakończonego w dniu [...] kwietnia 2010 r.), pozwala na uznanie, iż nie było możliwym poczynienie przez skarżącego w okresie zatrudnienia jakichkolwiek oszczędności. Ponadto od czasu ustania zatrudnienia minęły już niemalże cztery miesiące, w trakcie których skarżący nie uzyskiwał żadnych dochodów. Skarżący oświadczył także, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację majątkową skarżącego, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Nie jest on bowiem w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy jednocześnie zauważyć, iż Sąd wskutek rozpoznania poprzedniego wniosku skarżącego odmówił przyznania mu prawa pomocy, jednakże, jak wynika z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 17 września 2009 r. przyczyną odmowy był fakt, iż skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający okoliczności świadczących o zasadności przyznania mu prawa pomocy. Składając natomiast wniosek będący aktualnie przedmiotem rozpoznania skarżący przedłożył dokumenty, które w dostatecznym stopniu uprawdopodobniają okoliczności świadczące, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.