Uzasadnienie
T. SA z siedzibą w W. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Skarżąca zarzuciła organowi, iż nie przekazał do Sądu Okręgowego w [...]. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wniesionego przez nią w dniu [...] stycznia 2008 r., odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] zmieniającej postanowienia umowy o połączeniu sieci. W treści skargi skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 12 § 1, art. 35 § 1 oraz art. 36 § 1 kpa, a także art. 47959 § 1 kpc polegające na rażącym naruszeniu ustawowych terminów załatwiania spraw administracyjnych.
Jednocześnie skarżąca wniosła o zobowiązanie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do przekazania odwołania wraz z aktami sprawy do Sądu Okręgowego w [...] - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie 3 dni kalendarzowych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Ponadto stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Podkreślić jednakże należy, iż sprawy z zakresu administracji publicznej nie obejmują tych działań, które rodzą bezpośrednio skutki cywilnoprawne (p. Andrzej Kabat "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska, Warszawa, 2006 r., str. 28). Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lutego 1997 r. (sygn. akt I SA 264/1997), wiadomo, że organy administracji publicznej wykonują swoje zadania w różnych formach prawnych, w tym także w formach cywilnoprawnych. Jednocześnie w cyt. postanowieniu Sąd zaznaczył, iż nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów, a zgodnie z art. 2 § 1 k.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lutego 1997 r. (sygn. akt I SA 264/1997), wiadomo, że organy administracji publicznej wykonują swoje zadania w różnych formach prawnych, w tym także w formach cywilnoprawnych.
Jednocześnie w cyt. postanowieniu Sąd zaznaczył, iż nie jest właściwy w sprawach należących do właściwości innych sądów, a zgodnie z art. 2 § 1 k.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne. W orzecznictwie sądów powszechnych na tle art. 1 k.p.c. wyróżnia się dwa rodzaje spraw cywilnych: są to sprawy cywilne w znaczeniu materialnym, tj. sprawy wynikające ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz z zakresu prawa pracy, a także sprawy cywilne w znaczeniu formalnym, tj. sprawy, które w istocie nie mają charakteru cywilnego, ale uchodzą za sprawy cywilne z tego względu, że ich rozpoznanie odbywa się według kodeksu postępowania cywilnego bądź z mocy przepisów zawartych w tym kodeksie, bądź zawartych w innych ustawach (p. uchwała 7 sędziów Sadu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt III CZP 121/05).
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż w myśl art. 4791 § 2 pkt 3 kpc sprawy z zakresu regulacji telekomunikacji, a ściślej sprawy odwołań od decyzji Prezesa Urzędu uznane zostały za sprawy gospodarcze i jako takie rozpoznawane są w trybie postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych. Tym samym mieszczą się one w kategorii spraw cywilnych o charakterze formalnym. Zgodnie z treścią art. 47958 § 1 kpc odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za pośrednictwem organu do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Postępowanie przed Prezesem Urzędu w granicach przepisu art. 47959 § 2 k.p.c. jest wstępnym etapem postępowania sądowego o szczególnym, "hybrydowym" charakterze (p. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 31 stycznia 2005 r. sygn. SK 27/03, OTK-A 2005 nr 1, poz. 8). Środkiem zmierzającym do wszczęcia tego postępowania jest odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu (p. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt III SK 19/06, OSNP 2008/3-4/53).
Tym samym brak jest podstaw dla uznania właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w zakresie przekazania powyższego odwołania do sądu powszechnego. Trudno byłoby bowiem zaakceptować i uzasadnić tezę o powiązaniu kognicji sądu z określonym działaniem organu, w tym sensie, iż w sprawach, w których organy przekazały odwołanie do sądu niezwłocznie właściwe byłyby sądy powszechne, ale już w sprawach dotyczących bezczynności tego organu w przekazaniu odwołania do sądu powszechnego, kognicja ta przechodziłaby na sądy administracyjne (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 79/08).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.