Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 lutego 2008 r. skarżący, D. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. podejmowane w ramach prowadzonego postępowania skargowego na odpowiedź Dyrektora Aresztu Śledczego w R. w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego dotyczącego udostępnienia pomieszczeń na terenie Aresztu Śledczego w R.. Niniejsza sprawa została wpisana do repertorium pod sygn. akt VI SA/WA 770/08.
Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Przedmiotowy wniosek został wpisany do repertorium pod sygn. akt VI SO/Wa 7/08.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Mówiąc o oczywistej bezzasadności skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2007 r. sygn. akt I OZ 20/07).
Podkreślić przy tym należy, iż wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, ocena Sądu co do bezzasadności skargi nie oznacza merytorycznego jej rozpoznania (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku, II OZ 140/05, niepubl.).
Na gruncie niniejszej sprawy skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na czynności Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W.. Przedmiot skargi dotyczy zatem postępowania skargowego prowadzonego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467) – wydanego na podstawie dyspozycji art. 249 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.).
Powyższe pozwala przyjąć, iż sprawa ze skargi D. U. na działania Dyrektora Okręgowego służby Więziennej w W. nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych. Podnieść przy tym należy, iż stosownie do art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W sprawie zachodzi zatem wskazana w wyżej cytowanym przepisie przesłanka do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, co zdaniem Sądu, skutkuje stwierdzeniem, iż skarga jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. (por: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2).
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie wyżej powołanego przepisu orzekł, jak w postanowieniu.