Uzasadnienie
M.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wniosek ten nie został podpisany przez wnioskodawcę.
W piśmie z dnia 10 sierpnia 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełniania braku wniosku poprzez podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 24 września 2015 r. pozostawiono wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt, iż przedmiotowy wniosek pomimo zakreślonego terminu nie został podpisany.
W dniu 19 października 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, wnosząc o jego uchylenie oraz o przyznanie prawa pomocy.
Skutkiem wniesionego sprzeciwu, zgodnie z art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania, zarządzenie z dnia 24 września 2015 r. utraciło moc i sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
W myśl natomiast art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
M. W., pomimo upływu terminu wyznaczonego w wezwaniu z dnia 10 sierpnia 2015 r., nie podpisał wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazanego braku nie uzupełnił również, wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, w którego uzasadnianiu wyjaśniono mu, jakich braków wniosku nie uzupełnił i jakie są tego konsekwencje.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.