Uzasadnienie
[...] z siedzibą w [...] ("skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego złożyła do Sądu skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano m.in. że przygotowanie dokumentów, do których zobowiązuje postanowienie spowoduje, że skarżącą będzie musiała ponieść niebagatelne wydatki na ich przygotowanie. A procedowanie w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane prowadzi do konieczności uregulowania opłaty legalizacyjnej. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia narazi zatem skarżącą na znaczną szkodę w jej majątku, gdyby okazało się że organ proceduje w niewłaściwym trybie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które odnosiłyby się do skarżącego. Uzasadnienie takiego wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, publ. LEX nr 1 624 317, nie ma podstaw, by "[...] żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę".
Rozpoznawany pod tym kątem wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej Spółki nie został uzasadniony w sposób przekonywujący – skarżąca wprawdzie wskazała powody, dla których żąda wstrzymania wykonania ale uzasadnienie nie zawiera argumentacji przemawiającej za pozytywnym rozpoznaniem wniosku, a który to obowiązek wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należało bowiem wyjaśnić w sposób bezpośredni zestawiając fakty na czym -w przypadku wykonania postanowienia- miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia w stosunku do skarżącej i godzących w skarżącą, bądź w interes społeczny w konkretny sposób.
Ponadto, powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.
Skarżąca nie przedstawiła argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonego postanowienia, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niej trudne do odwrócenia skutki. Niebagatelne koszty – nie podano jakiego rzędu są to kwoty w zestawieniu np. z przychodami i rocznym obrotem Spółki. Twierdzenia strony należało jeszcze sprecyzować i uzasadnić. Tymczasem twierdzenia te niepoparte żadną dokumentacją ani argumentacją nie mogą być uznane za uzasadniające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zaś samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania.
Twierdzenia odnoszące się do ewentualnej konieczności uregulowania opłaty legalizacyjnej na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nijak się do niego mają, skoro we wniosku rozpoznawana jest kwestia wstrzymania postanowienia o obowiązku wykonania określonej dokumentacji. Ten argument jest zatem wybieganiem w przód w sytuację nie mającą jeszcze miejsca. To zaś czy organ prawidłowo proceduje, w oparciu o właściwe przepisy będzie przedmiotem analizy Sądu na dalszym etapie postępowania podczas rozpoznawania sprawy.
Należy podkreślić, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie ocenia argumentacji samej skargi, ani prawidłowości wydania zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem, ale to, czy wykonanie tego orzeczenia, jeszcze przed prawomocnym jego skontrolowaniem, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Biorąc to pod uwagę stwierdzić należy, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, o czym Sąd orzekł, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.