Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. decyzją z dnia [...] (nr [...]) na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006r. poz. 1118 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy dobudowy pomieszczenia do budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w miejscowości J., gm. P. -nakazał R. K. całkowitą rozbiórkę ww. pomieszczenia.
Po rozpatrzeniu odwołania R. K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budową, z zastrzeżeniem art. 29-31. W niniejszej sprawie inwestor dobudował do ww. budynku mieszkalnego pomieszczenie o wym. 2,65 x 4,70 m, bez pozwolenia na budowę. Przedstawiony stan faktyczny wypełniał przesłankę z art. 48 Prawa budowlanego. Organ dodał, że z uwagi na możliwość legalizacji samowoli budowlanej, organ I instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia odpowiedniej dokumentacji budowlanej. Inwestor nałożonych obowiązków nie wykonał, dlatego organ zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanej dobudowy na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ww. ustawy.
Organ stwierdził, iż argumenty odwołania nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. To, iż R. K. był leczony klinicznie i przebywał w szpitalu nie zmienia faktu, że termin na przedstawienie dokumentów upłynął z dniem 28 września, zatem przebycie choroby zimą tego roku nie wpływa na brak możliwości przedłożenia ww. dokumentacji.
Skargę na to rozstrzygnięcie złożył R. K. i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji wskazał na naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego.
Skarżący podniósł, że złożył wymagane dokumenty i powołał się na oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone 6 października 2008r. Wskazał, że jest wraz z byłą żoną współwłaścicielem tejże nieruchomości. Zdaniem skarżącego nie można uzależniać skuteczności złożonego przez niego oświadczenia, od złożenia takiego oświadczenia przez D. K., gdyż tylko skarżący jest inwestorem. Skarżący podnosił już w odwołaniu, że taka zgoda ustnie została przez współwłaścicielkę udzielona, jednak organ nie odniósł się do tej kwestii.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, oz.1270), dalej zw. ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione.
Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę samowolnie dobudowanego pomieszczenia na ww. działce.
Nie było sporne w niniejszej sprawie, że skarżący dobudował do istniejącego budynku mieszkalnego ww. pomieszczenie bez pozwolenia na budowę. Z tej przyczyny organ powiatowy przystąpił do czynności zmierzających do legalizacji tej inwestycji, zobowiązując skarżącego postanowieniem z dnia [...] do przedstawienia stosownej dokumentacji, w tym do złożenia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Skarżący złożył wymaganą dokumentację załączając jednocześnie akt notarialny Repertorium A Nr [...] z którego wynikało, że działka o nr ew. [...] jest współwłasnością skarżącego i jego byłej żony D. K. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] skarżący został wezwany m.in. do "właściwego wypełnienia" złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W tym miejscu podnieść należy, że wprawdzie skarżący nie uzupełnił oświadczenia w zakreślonym terminie, to jednak postępowanie administracyjne w okolicznościach niniejszej sprawy, zostało przeprowadzone wadliwie, bo z naruszeniem podstawowych jego zasad, a w szczególności art. 9 kpa.
Z akt sprawy wynika bowiem, że organ wydając ww. postanowienia skorzystał z treści art. 124 § 2 kpa a contrario, odstępując od ich uzasadnienia,
Tym niemniej - zdaniem Sądu - możliwość odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia nie zwalniała organu od uwzględnienia i zastosowania art. 9 kpa. Treść tego przepisu obliguje bowiem organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Pogląd ten podkreślany jest w orzecznictwie sądowym, odnoszącym określony w art. 9 kpa obowiązek informowania stron do "toczącego się postępowania" (wyr. NSA z dnia 20 czerwca 1997 r., SA/Sz 1114/96, niepubl.; wyr. NSA z dnia 21 maja 1999 r, I SA/Gd 754/97, niepubl.; wyr.
NSA z dnia 23 czerwca 1998 r., SA/Sz 1570/97, niepubl.; wyr. WSA w Warszawie z dnia 15 września 2005 r, VI SA/Wa 652/05, niepubl.). W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest możliwe (wyr. NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., I SA/Ka 1740/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 25 czerwca 1997 r., SA/Lu 2087/95, niepubl.; wyr. SN z dnia 23 lipca 1992 r, III ARN 40/92, teza publ. w PiP 1993, z. 3, s. 110 z glosą W. Tarasa oraz w PiP 1993, z. 8, s. 116 z glosą Jana Zimmermanna; wyr. WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2004 r., II SA 4506/03, niepubl.).
W związku z powyższym, organ powiatowy zobligowany był do poinformowania inwestora o sposobie właściwego uzupełnienia złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bądź to poprzez powołanie się na udzieloną zgodę współwłaścicielki przedmiotowej działki, bądź - w przypadku braku takiej zgody - poprzez możliwość żądania wydania rozstrzygnięcia przez sąd w tym zakresie (art. 199kc).
Naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9 kpa w niniejszej sprawie stanowiło podstawę do uchylenia obu wydanych decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.
Wobec poczynionych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt I i II sentencji.