Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2006 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. S.A. pozwolenia na rozbudowę [...] - magazyn izotermiczny na działkach nr [...] w [...].
W dniu 25 kwietnia 2008r. D. i E. M. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1, § 13 i § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 98 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw.
Po rozpatrzeniu wniosku Wojewoda [...] decyzją znak: [...] wydaną dnia [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2006r. z uwagi na rażące naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na udzieleniu pozwolenia na budowę w granicy z działką nr [...].
Jednocześnie organ podał, ze przy wydaniu decyzji Starosta nie mógł oprzeć się na fakcie, że w umowie zamiany zawartej w formie aktu notarialnego z [...] marca 2005r. strony wyraziły zgodę na wzajemne wznoszenie na działkach [...] wszelkich obiektów (bez ograniczeń również wysokościowych) w ostrej granicy z sąsiednią działką, gdyż usytuowanie budynków w granicy jest niezgodne z przepisami prawa.
Organ podniósł również, ze E. i D. M. - właścicielom działki [...] decyzja Starosty [...] wydaną [...]marca 2006r. udzielono pozwolenia na budowę na tej działce stacji paliw LPG a decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. pozwolenie na budowę zakładu mechaniki pojazdowej i zlokalizowanego w odległości 6 m od granicy z działką [...] i 4,20 m od granicy z działką nr [...] - co również uniemożliwiło wydanie kontrolowanej decyzji.
Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka I. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] listopada 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że ponieważ zapisy miejscowego planu zagospodarowania nie wykluczają zlokalizowania obiektów w granicach nieruchomości i nie zakazują takiej budowy, to wobec treści przepisu § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w jego ocenie nie można jednoznacznie stwierdzić, że przepisy prawa zostały naruszone rażąco.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i D. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił organowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. oraz art. 7, 77, 80, 104 § 2 i 107 § 3 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna.
Będąca przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nieważnościowym opartym o treść art. 156 kpa.
W postępowaniu tym organ ma za zadanie ustalić i ocenić, czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych enumeratywnie w § 1 tego przepisu.
Dla dokonania tych ustaleń obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego polegającego na zgromadzeniu materiału dowodowego, oraz jego wyczerpującego rozpatrzeniu, na ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, ocenę zarzutów stron - aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych.
Na podstawie tak przeprowadzonego postępowania organ wydaje rozstrzygnięcie uzasadnienie, którego winno podawać podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Powyższe zasady postępowania jednoznacznie określają przepisy procedury administracyjnej tj. art. 7, 77 i 107 § 3 kpa.
Zasady te obowiązują również organ odwoławczy, gdyż jego obowiązkiem jest nie tylko skontrolowanie postępowania i rozstrzygnięcia organu I instancji, lecz rozpatrzenie sprawy od nowa w jej całokształcie.
W rozpoznawanej sprawie zadaniem organu odwoławczego było ocenić decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006r. pod kątem zarzutów wniosku małżeństwa [...] o stwierdzeniu jej nieważności z uwzględnieniem stanowiska i zarzutów inwestora wyrażonych w złożonym odwołaniu od decyzji Wojewody [...].
Tych obowiązków organ nie dopełnił a uzasadnienie wydanej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa.
Podstawowym zarzutem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006r. wydanej w sprawie pozwolenia na budowę - było rażące naruszenie bezwzględnie obowiązujących przepisów wykonawczych. tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaakceptowanie usytuowania inwestycji w granicy z działką wnioskujących. Rozpatrując ten zarzut organ odwoławczy uznał, że wobec tego, iż przepis § 12 ust. 3 w/w rozporządzenia dopuszcza sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy działki, gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a plan obowiązujący na terenie planowanej inwestycji nie zakazuje takiej lokalizacji, nie można jednoznacznie stwierdzić, że przepisy prawa zostały naruszone w sposób rażący.
Zdaniem Sądu taka interpretacja treści przepisu § 12 rozporządzenia jest błędna.
Z treści powołanego,bowiem przepisu wynika jednoznacznie, że dopuszcza się sytuowanie ściany projektowanego budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Czyli możliwość budowy obiektu w granicy z sąsiednią działką jest wówczas, gdy przewiduje to prawo miejscowe.
Organ nie odniósł się także do zarzutów rażącego naruszenia § 13 i § 57 w/ wskazanego rozporządzenia oraz zarzutu sprzeczności kontrolowanej decyzji z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta z [...] lutego 2002r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także do zarzutu rażącego naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane.
Wszystkie te, poważne uchybienia w postępowaniu organu odwoławczego spowodowały, iż należało uznać, że decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy i winna zostać uchylona.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał obowiązek skontrolować przedmiotową decyzję Starosty [...] pod kątem jej zgodności z prawem prowadząc postępowanie stosownie do zasad określonych w art. 7, 77 kpa, uwzględniając przedstawione wyżej uwagi Sądu oraz zarzuty wniosku skarżących, a wydane rozstrzygnięcie uzasadnić z zachowaniem wymogów art. 107 § 3 kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.