Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] listopada 201 Or. prostujące oczywista omyłkę pisarską zaistniałą w decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] wydanej w sprawie choroby zawodowej K. K. Sprostowanie polegało na wskazaniu, że na stronie 5 uzasadnienia decyzji z dnia [...]lutego 2009r. słowa "Do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwowego Inspektora Sanitarnego muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z § 2 ust 1 i § 5 ust. 2 i ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach dwa warunki" zastępuje się słowami: " Do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie, jak to wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, dwa warunki". Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, ze omyłka pisarska polegająca na błędnym przywołaniu przepisu nie miała wpływu na rozstrzygnięcie w w/w sprawie i wydanie decyzji.
Rozpoznając zażalenie K. K. wniesione na postanowienie z dnia [...] listopada 2010r. wydane w trybie art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego - ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm, dalej k.p.a.) Główny Inspektor Sanitarny utrzymał je w mocy swoim postanowieniem z dnia 4 marca 2011r.
Organ wskazał, że omyłkowe podanie błędnego przepisu nie wpływa na rozstrzygnięcie w sposób wyłączający zastosowanie art. 113 k.p.a. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjęta jest teza, ze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne lub mylne zastosowanie przepisu.
Przedmiotowa sprawa toczyła się wg przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. W innych fragmentach uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2009r. przywołana jest powyższa prawidłowa podstawa prawna. Podstawa ta jest również wskazana w sentencji decyzji. Oznacza to, że omyłka nie wpływa na rozstrzygnięcie w sposób wyłączający zastosowanie art. 113 kpa.
W skardze wniesionej przez K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało wskazane naruszenie art. 113 § 1 kpa oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.-dalej p.p.s.a.).
Skarżąca podniosła, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. są to dwa różne akty prawne.
Wskazała, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w postępowaniu toczącym się po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 1 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 2256/09 uchylającym wcześniejsze postanowienie wydane przez organ w przedmiotowej sprawie. Nie zostały zachowane wskazania Sądu dotyczące stwierdzenia, iż zmiana decyzji w wyniku sprostowania nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych ani tym bardziej do zmiany zastosowanego stanu prawnego.
W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2011 r. skarżąca podniosła, iż wskazanie niewłaściwego rozporządzenia Rady Ministrów określającego warunki choroby zawodowej oznacza mylne zastosowanie przepisu prawnego.
Fakt, iż w sentencji decyzji oraz w innych fragmentach uzasadnienia została wskazana prawidłowa podstawa prawna nie sanuje błędu. Powoduje jedynie niezrozumiałośó tej decyzji i nie poddawanie się jej kontroli instancyjnej.
Mylne zastosowanie przepisu nie może być uznane za błąd pisarski. Przywołała treści wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2008r. sygn. II OSK 1439/08, z dnia 30 września 2008r. sygn. I OSK 1502/07 stwierdzające, że omyłka pisarska to widoczne, niezamierzone przez organ, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Stwierdziła, że błąd organów w przedmiotowej sprawie jest błędem istotnym nie podlegającym sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Ma rację skarżąca, iż art. 113 § 1 kpa zezwala na dokonanie sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w wydanych przez ten organ decyzjach tylko w przypadkach nieistotnych wadliwości.
Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone przepisem art. 113 § 1 kpa. Wymieniony przepis w sposób wyczerpujący wskazuje wadliwość możliwą do sprostowania. Nie ma definicji użytych pojęć błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej oczywistej omyłki.
Przyjmuje się, że w takim przypadku należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, czyli takie jakie jest stosowane w życiu codziennym. Słusznie wskazuje skarżąca, że błąd to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, opuszczenie jednego wyrazu lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy będzie oznaczał omyłkę w działaniach matematycznych, a inna oczywista omyłka co do istoty rzeczy, stoi na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi. Ta oczywista omyłka może nie być natychmiast rozpoznawalna, jak błąd pisarski polegający na opuszczeniu wyrazu. Będzie wymagała pewnej analizy uzasadnienia, treści rozstrzygnięcia. Nie mniej jednak, ta analiza nie może prowadzić do podjęcia próby wyjaśnienia decyzji ponad zwykłe objaśnienie jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens.
W przypadku wskazywanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia ocena oczywistej omyłki musi być zawężająco stosowana. Nie można stosować żadnej wykładni celowościowej, jak to zrobił organ w przedmiotowej sprawie. Podstawa prawna jest istotnym elementem rozstrzygnięcia. Błędy dotyczące jej podstawy nie mogą być uznawane, co do zasady, za błędy nieistotne w sprawie.
Zatem jeżeli organ wskazując na str. 5 decyzji "na § 2 ust 1 i § 5 ust 2 i ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwy w tych sprawach" podaje prawidłowe, pełne dane stosowanego aktu normatywnego, to nie można dopatrywać się tu oczywistej omyłki tylko dlatego, że w innych miejscach kilkakrotnie wskazywał inną podstawę prawną.
Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. i z dnia 18 listopada 1983r. są inaczej zatytułowane (drugie wymienione nosi tylko tytuł " w sprawie chorób zawodowych'), inną tez mają numeracje przepisów odnoszących się do stwierdzenia choroby zawodowej (wg pierwszego wymienionego rozporządzenia jest to § 2 ust 1, wg drugiego § 1 ust 1), inaczej też regulują przedmiotową kwestię.
Zatem słuszne jest twierdzenie skarżącej, że pełne wskazanie na rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002r. jest okolicznością istotną w sprawie i nie podlega sprostowaniu oczywistą omyłką.
Wskazanie przez organ, w sposób opisany wyżej, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. będzie podlegało ocenie merytorycznej w ramach rozpoznawania skargi wniesionej na decyzję zawierającą ten zapis. W przedmiotowej sprawie taka ocena merytoryczna wykracza poza zakres przepisu art. 113 § 1 kpa stosowanego w zaskarżonym postanowieniu.
Organ dokonując w zaskarżonym postanowieniu oceny merytorycznej, czy wskazana pełna podstawa prawna z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w decyzji z dnia 24 lutego 2009 r., wpływa na treść rozstrzygnięcia w tamtej sprawie, wyszedł poza ramy art. 113 § 1 kpa. Dokonał oceny okoliczności istotnej w sprawie zakończonej decyzją z dnia 24 lutego 2009 r.
Jest to naruszenie prawa materialnego bowiem art. 113 kpa zawiera zarówno normę ustrojową jak i normę prawa materialnego w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie sprostowania lub odmowy sprostowania decyzji.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. należy podnieść, że przedmiotem wskazań Sądu w wyroku z dnia 1 czerwca 2010r. były stwierdzone błędy procesowe dotyczące braku osnowy rozstrzygnięcia w kontrolowanych postanowieniach. Błąd ten został usunięty. Obecnie zaskarżone postanowienie oraz postanowienie pierwszej instancji pod względem formalnym odpowiadają wymogom art. 124 kpa. Wskazanie Sądu w wyroku z dnia 1 czerwca 2010r., iż zmiana decyzji w wyniku jej sprostowania nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych, ani tym bardziej do zmiany zastosowanego w decyzji stanu prawnego jest poglądem prawnym podzielanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparci o art. 200 p.p.s.a.