Uzasadnienie
W dniu 31 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek W. C. złożony na formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W dniu 18 sierpnia 2008r. wpłynął do Sądu sprzeciw, w którym skarżący wskazał, że sytuacja materialna nie jest powodem wystąpienia o prawo pomocy, złożony wniosek nie jest nadmierny, bowiem dotyczy tylko prawa opłaty niezbędnej, relatywnej i pozwalającej na uczestniczenie w postępowaniu. Ponadto, opłata nie może "stać na drodze czynności administracyjnych".
W związku z powyższym zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) w/w postanowienie straciło moc i sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, dotyczącym w niniejszej sprawie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie zatem wynika, że jedyną przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie przez wnioskodawcę niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że żadne inne przesłanki nie mogą stanowić postawy przyznania tego prawa, w szczególności nie mogą to być okoliczności nie związane z sytuacją materialną skarżącego.
Jak wynika z nadesłanego formularza PPF strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznania prawa pomocy, bowiem posiada stały dochód, dwa mieszkania, nieruchomość rolną oraz rekreacyjną, a także oszczędności. Sytuacja przedstawiona we wniosku nie wskazuje zatem, że wnioskodawca nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów sądowych i opłacić pełnomocnika.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż strona powinna poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Jedynie w sytuacji, gdyby tak poczynione oszczędności okazały się niewystarczające może ona zwrócić się o pomoc państwa (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1984 r. M. Praw. - Zestawienie Tez 2000/7 str. 455 oraz postanowienie z dnia 24 lipca 1980 r. (I CZ 99/80, LEX nr 8272).
Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżący nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.