Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 marca 2015 r. przyznano W. S. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła r.pr. M. Ł., o czym poinformowała Sąd w piśmie z dnia 17 marca 2015 r.
Pismem z dnia 27 marca 2015 r. r.pr. M. Ł. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.S..
Pismem z dnia 13 maja 2015 r. r.pr. M. Ł. ponowił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady otrzymywania przez radców prawnych wynagrodzenia, o którym mowa w powołanym przepisie, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
Stosownie do treści § 16 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wynika z tego, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści. Tylko takie oświadczenie pozwala bowiem określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II GZ 133/09 LEX nr 563521).
Wymaga przy tym podkreślenia, że brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. II OZ 17/15 LEX nr 1640576, z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. I OZ 390/08 LEX nr 493827, z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. I OZ 615/08 LEX nr 527807).
Warto jednocześnie zauważyć, że z brzmienia § 16 ww. rozporządzenia wynika, że sama treść żądania zawierająca ustawowe sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej" nie może być utożsamiana ze złożeniem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że zawarty w piśmie z dnia 27 marca 2015 r. wniosek r.pr. M. Ł. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Takiego oświadczenia pełnomocnik nie zawarł również w piśmie z dnia 13 maja 2015 r. ponawiającym wniosek.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), orzeczono jak w sentencji.