Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. z siedzibą w W. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] nakazującą A. S.A. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego (oznaczonego nr ident. [...]), składającego się z podświetlanej tablicy ekspozycyjnej o wymiarach ok. 8,00 x 4,00 m, przymocowanej do słupa stalowego ø ok. 40 cm, przytwierdzonego za pomocą śrub do fundamentu betonowego całkowicie zagłębionego w gruncie, znajdującego się na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W..
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że opisany wyżej przedmiotowy, wolnostojący nośnik reklamowy został samowolnie wybudowany przez spółkę na terenie parkingu usytuowanego w pobliżu stacji paliw [...] przy ul. [...] w W..
Przyjmując, że budowa nośnika reklamowego wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę organ powiatowy przeprowadził postępowanie legalizacyjne nakładając na inwestora postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r., wydanym na podstawie art. 48 ust 2 i ust 3 Prawa Budowlanego obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni - ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowego nośnika reklamowego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego nośnika reklamowego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót z przepisami techniczno- budowlanymi i uzgodnieniami, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wobec nie wykonania nałożonych obowiązków organ powiatowy w oparciu o art. 48 ust 1 Prawa budowlanego wydał w dniu [...] stycznia 2016 r, decyzję nr [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego.
Rozpatrując odwołanie inwestora [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że postępowanie legalizacyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, a wniosek inwestora o zawieszenie postępowania z uwagi wystąpienie do Zarządu Dzielnicy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na potrzeby prowadzonego postępowania legalizacyjnego wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 7 stycznia 2015r już po wydaniu decyzji rozbiórkowej.
Odnosząc się do zarzutu wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na wykonanie nałożonych obowiązków organ odwoławczy stwierdził, że spółka nie wnosiła o przedłużenie terminu, a do odwołania nie dołączyła jakichkolwiek innych dokumentów wymienionych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła A. S.A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania oraz wydanie decyzji rozbiórkowej pomimo tego, że organ I instancji był zobligowany do zawieszenia postępowania, a to z uwagi na toczące się postępowanie sądowo-administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla legalizowanego nośnika reklamowego oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ odwoławczy pomimo posiadanej wiedzy o podjętych przez spółkę staraniach w celu legalizacji samowoli budowlanej nie zawiesił postępowania lecz wydał decyzję rozbiórkową.
Skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 10 listopada 2015 r. wystąpiła do Zarządu Dzielnicy [...] Wydział Architektury i Budownictwa z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Dopiero w dniu 11 stycznia 2016 r. skarżąca uzyskała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie warunków zabudowy. Dlatego pismem z 30 grudnia 2015 r, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 7 stycznia 2016 r. wniosła o przedłużenie 30 – dniowego terminu wyznaczonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...].
Jednocześnie skarżąca podniosła, że Zarząd Dzielnicy [...] po wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] umorzył to postępowanie uznając, że postępowanie jest już bezprzedmiotowe. Od tej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do SKO w [...], które zostało uwzględnione przez organ odwoławczy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dlatego skarga podlegała uwzględnieniu.
W niniejszej sprawie organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując przedmiotowy nośnik reklamowy do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę.
W trakcie oględzin ustalono bowiem, że wolnostojący nośnik reklamowy składa się z podświetlanej tablicy ekspozycyjnej o wymiarach ok. 8,00 x 4,00 m, przymocowanej do słupa stalowego ø ok. 40 cm, przytwierdzonego za pomocą śrub do fundamentu betonowego całkowicie zagłębionego w gruncie.
Zgodnie z opisem technicznym konstrukcji wymiary oraz sposób usytuowania nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem uzasadniają przyjęcie, że jest to budowla na realizację której w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę.
Organ prawidłowo prowadził postępowanie w trybie art. 48 Prawa budowlanego nakładając na inwestora obowiązki wymienione w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...], których wykonanie umożliwiłoby legalizację popełnionej samowoli budowlanej.
Bezspornym jest, że do dnia wydania decyzji pierwszo instancyjnej skarżąca spółka nie wykonała żadnego z nałożonych na nią obowiązków. Natomiast wniosek o przedłużenie wyznaczonego przez organ 30- dniowego terminu wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 7 stycznia 2016r już po wydaniu decyzji rozbiórkowej.
Jednakże na etapie postępowania odwoławczego znana już była okoliczność złożenia przez skarżącą wniosku do Zarządu Dzielnicy [...] Wydział Architektury i Budownictwa o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Okoliczności tej organ odwoławczy nie wziął jednak pod uwagę pomimo, że od wyniku postępowania toczącego się w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zależało rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Nie ulega bowiem wątpliwości, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do postępowania legalizacyjnego.
Organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) nie ogranicza się do kontroli zaskarżonej decyzji lecz ma obowiązek ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji.
Oznacza to, że powinien uwzględnić wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego, które zostały ujawnione w trakcie postępowania odwoławczego.
Powinien więc zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy dlatego uzasadnione było jej uchylenie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.