Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] maja 2005r, znak: [...] w przedmiocie udzielenia K. D. pozwolenia na użytkowanie nadbudowy budynku mieszkalnego nad istniejącym garażem zlokalizowanym na posesji przy ul. [...] w K. B. i S. Z. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 157 § 1 oraz 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpatrzeniu w/w wniosku - stwierdził nieważność w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] maja 2005r.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy ustawy z zastrzeżeniem ust.
2. W przedmiotowej sprawie bezsporny jest fakt, iż samowolna nadbudowa budynku mieszkalnego nad istniejącym garażem, zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] w K. (nr ewidencyjny gruntu [...]) nastąpiła przed dniem 1 styczna 1995r. i z tego też powodu organ zobowiązany był do zastosowania przepisów art. 37 i 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. Natomiast przepis art. 42 ust. 3 w/w ustawy nie dotyczy bezpośrednio samowoli budowlanej i w związku z tym nie ma podstaw do jego zastosowania z mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Udzielając inwestorowi pozwolenia na użytkowanie organ winien był zastosować przepisy obowiązującej już w dacie wydania rozstrzygnięcia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
W związku z powyższy wyżej wymienione decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] oraz decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Decyzją z dnia [...] maja 2007r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, po rozpoznaniu wniosku K. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2007r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] maja 2005r, znak: [...] w sprawie pozwolenia na użytkowanie.
W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazując, że bezspornie samowolna nadbudowa w/w budynku mieszkalnego nastąpiła przed dniem 1 styczna 1995r. Organ nadzoru budowlanego prowadzący postępowanie zmierzające do wydania pozwolenia na użytkowanie w/w budynku winien zastosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W powyższej sytuacji nie można bowiem opierać się na przepisie art. 103 ust. 2 w/w ustawy, który zezwala na zastosowanie ustawy Prawo budowlane 1974r, gdyż przywołany przez organ stopnia powiatowego w decyzji z dnia [...] maja 2005r., znak: [...], przepis art. 42 ust. 3 nie dotyczy bezpośrednio samowoli budowlanej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. D. zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ B. i S. Z. nie są stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, co zostało potwierdzone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006r.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Na podstawie art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazanych.
Zaskarżona decyzja, jaki i decyzją ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Art. 103 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. wprowadza ogólną zasadę, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie (nowej) ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy (nowej) ustawy. Przepis ten jednak od tej reguły wprowadza wyjątek określony w ust. 2, który dotyczy wyłącznie przypadku powstania samowoli budowlanej.
Zgodnie z art. 103 ust. 2 w/w ustawy przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.
Dokonując wykładni językowej w/w przepisu należy stwierdzić, że przepis ten zawiera koniunkcję rozłączną dwóch przypadków, których spełnienie łącznie lub osobno oznacza, że przepisu art. 48 prawa budowlanego z 1994r. nie stosuje się. Tak więc w przypadku, gdy w sprawie doszło do powstania samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995r. lub gdy do tego rodzaju obiektów budowlanych wszczęto postępowanie administracyjne przed dniem 1 stycznia 1995r. - będą miały zastosowanie przepisy ustawy Prawa budowlanego z 1974r.
Jak wynika bezspornie z akt sprawy przedmiotowa samowola budowlana, polegająca na nadbudowie budynku mieszkalnego nad istniejącym garażem, zlokalizowana na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w K., powstała w latach 1981-1982, a więc przed dniem 1 stycznia 1995r.
W związku z powyższym do przedmiotowego budynku nie ma zastosowania przepis art. 48 prawa budowlanego z 1994r., w oparciu o który można by przeprowadzić postępowanie legalizacyjne samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 103 ust. 2 postępowanie legalizacyjne do samowoli budowlanej, która powstała przed dniem 1 stycznia 1995r. mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, a więc art. 37 i 40 prawa budowlanego z 1974r. Organ administracyjny po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tego Prawa - przeprowadza postępowanie legalizacyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 1999r. sygn. akt IVSA 783/97, publ. Lex nr 47283). Jednym z etapów postępowania legalizacyjnego dotyczącego samowoli budowlanej jest wydanie pozwolenia na użytkowanie. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie de facto kończy postępowanie legalizacyjne. Skoro postępowanie legalizacyjne obiektów budowlanych powstałych przed 1 stycznia 1995r. przeprowadza się na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r., to oczywistym jest, że każdy etap tego postępowania musi być oparty na w/w przepisach.
Przyjąć zatem należy, że do obiektów budowlanych powstałych całkowicie w dacie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974r., w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stosuje się również unormowania tej samej ustawy. Dlatego niniejsza sprawa podlega ocenie na podstawie unormowań zawartych w art. 42 w/w ustawy z 1974r. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 244/05 Lex nr 194702).
Na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz orzecznictwa sądowoadministracyjnego przez pojęcie "rażącego naruszenia prawa" należy rozumieć takie naruszenie przepisów prawa, które w sposób oczywisty (tzn. organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej) jest na tyle wyraźne, że nie budzi wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 27 października 2003r. o sygn. akt. IVSA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318).
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w przeprowadzonym postępowaniu nieważnościowym błędnie przyjął w niniejszej sprawie, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie zapadły z rażącym naruszeniem art. 103 ust. 1 prawa budowlanego z 1994r. Wbrew twierdzeniom organu w przedmiotowej sprawie mają bowiem zastosowania przepisy art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994r. i art. 42 ust. 3 prawa budowlanego z 1974r.
W świetle powyższego brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.
Odnosząc się do zarzutu skargi, że B. i S. Z. nie są stroną postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie, należy stwierdzić, iż na tą okoliczności wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W wyroku z dnia 4 sierpnia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 552/06 Sąd wskazał, że na podstawie prawa budowlanego z 1974r. B. i S. Z. byli stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, dlatego winni być również stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W innym przypadku dochodzi do naruszenia art. 157 § 3 Kpa. Tak więc w/w zarzut skargi należy uznać za bezzasadny.
W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.