Uzasadnienie
Wojewoda M. decyzją z dnia [...] marca 2013r., Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni 2,4 m x 5,4 m, o wysokości górnej krawędzi 4,4 m na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. C. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013r wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia uznając, iż objęty zgłoszeniem obiekt budowlany ze względu na wielkość oraz trwałe związanie z gruntem stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i na jego realizację wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.
Rozpatrując odwołanie inwestora organ odwoławczy ponownie przeprowadził analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Wojewoda M. ustalił, iż przedmiotem zgłoszenia jest realizacja wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni 2,4 m x 5,4 m o wysokości górnej krawędzi 4,4 m, posadowionej na prefabrykowanych stopach betonowych przy ul. C. [...] w W. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja ze względu na wielkość tego urządzenia i jego konstrukcję świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale z gruntem związane urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Wojewoda M. stwierdził, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, sił przyrody. W ocenie organu odwoławczego wielkość urządzenia reklamowego i sposób związania z gruntem świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji. Tak projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę.
Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie można mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż chodzi o budowę samodzielnej konstrukcji - budowli na własnym fundamencie (prefabrykowane stopy betonowe stanowią w istocie prefabrykowany fundament). Stwierdził także, iż opis i cechy charakterystyczne projektowanej inwestycji, wskazują jednoznacznie, że jest to budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy zaznaczył, że w niniejszej sprawie ustawienie przedmiotowego nośnika reklamowego stanowi roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozmiar i charakter prac przewidzianych w projekcie technicznym dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, że na skutek tych prac powstaje nowy (od podstaw) w określonym miejscu obiekt budowlany uzasadnia uznanie, iż jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę.
Organ II instancji powołał się także na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 25.05.2007r. sygn. akt II OSK 1509/06, NSA z dnia 20.06.2008r sygn. akt II OSK 680/07, NSA w wyroku z dnia 12 maja 2009r, sygn. akt II OSK 735/08, NSA w wyroku z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 754/06 i z dnia 10 marca 2008r. sygn. akt. II OSK 186/07).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor spółka "G.I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością & s-ka P. C." sp. k. z/s w K. domagając się uchylenia obu zaskarżonych decyzji wraz z zasądzeniem kosztów postępowania.
Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:
- 1) naruszenie art. 15 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach faktycznych organu I instancji, czego wyrazem jest m.in. brak rzeczywistego odniesienia się do zarzutów odwołania, w wyniku czego utrzymano w mocy wadliwą decyzję Prezydenta;
- 2) naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a., wobec nie wyjaśnienia na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał, iż planowana tablica reklamowa stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane (tj. trwale związane z gruntem, wolno stojące urządzenie reklamowe), a nadto organ nie wyjaśnił znaczenia art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo Budowlane (tj. zakresu jego zastosowania), co w efekcie oznacza, że organ uchybił obowiązkowi wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi się kierował przy załatwieniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutowi skarżącej organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę.
Z dołączonego opisu technicznego tablicy reklamowej i wykonanych rysunków wynika, że projektowane urządzenie reklamowe składa się z tablicy reklamowej o wymiarach zewnętrznych 2,4 m x 5,4m, przy czym górna krawędź tablicy po zamontowaniu będzie na wysokości ok 4,4 m.
Tablica będzie posadowiona na prefabrykowanych stopach betonowych usytuowanych na wyrównanym gruncie, w których zamontowane będą słupki stalowe (profil zamknięty ze stali hartowanej grubości 3 mm), słupy podparte są zastrzałami stalowymi o długości ok 1,3 m, do słupów przymocowane będą poziome sztangi z blachy ocynkowanej o długości ok 5,4 m do których z kolei przymocowana jest rama o wymiarach 2,4m x 5,4 m z wypełnieniem z paneli z blachy ocynkowanej o grubości 0,7mm do których przyklejony jest wydruk.
Organ trafnie ocenił, iż powyższe wymiary oraz sposób posadowienia tablicy reklamowej uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem.
Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma bowiem znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006r, II OSK 923/05, LEX nr 266325).
O tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10).
Opis projektowanego urządzenia reklamowego wskazuje, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.
Posadowienie przedmiotowego urządzenia reklamowego na gruncie sprowadza się do konieczności zapewnienia stalowym słupom i tablicy stabilnej podstawy w postaci trzech prefabrykowanych stóp betonowych uniemożliwiających łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru.
Zważywszy na wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego, które nie jest urządzeniem lekkim, możliwym do łatwego przeniesienia w inne miejsce, jego ustawienie w określonym miejscu stanowi jak trafnie ustaliły organy, roboty budowlane (budowę) w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę.
W wyniku prac budowlanych powstaje bowiem " od podstaw" w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z gruntem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego.
Sporny obiekt zgłoszony przez skarżącą jest budowlą niepowiązaną z innym obiektem budowlanym, o znacznej wielkości tablicy reklamowej (13 m2) umieszczonej na wysokości 2 m nad poziomem terenu, która posadowiona jest na trzech prefabrykowanych stopach betonowych ustawionych na gruncie w sposób stabilny i odporny na działanie czynników atmosferycznych.
W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego na realizację tego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę.
Z powyższych względów nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej spółki, że wszystkie urządzenia reklamowe są objęte dyspozycją art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego i wymagają jedynie zgłoszenia.
Urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego to urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, które są jednak urządzeniami stosunkowo lekkimi, przenośnymi o małych gabarytach.
Wbrew zarzutowi skarżącej nie można mówić o instalacji spornego urządzenia reklamowego gdyż przedmiotem realizacji tego urządzenia reklamowego są prace zdefiniowane jako roboty budowlane, przez które stosownie do treści art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego należy rozumieć ".. budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu...".
Z kolei " budowa" to w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego " wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu".
W ocenie Sądu, Wojewoda M. prawidłowo ustalił, że zgłoszona budowa nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i swoje stanowisko prawidłowo uzasadnił.
Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenie art. 15 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy ponownie rozpatrzył cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonał jeszcze raz jego oceny i prawidłowo ustalił, iż zgłoszone przez skarżącą roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy wyjaśnił dlaczego w przedmiotowej sprawie nie można mówić o instalowaniu urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego wskazując, że zgłoszenie dotyczy budowy " samodzielnej konstrukcji – budowli na własnym fundamencie (prefabrykowane stopy betonowe stanowią w istocie prefabrykowany fundament).
Organ odwoławczy wyjaśnił również dlaczego zgłoszone roboty budowlane są budową, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.
W odwołaniu skarżąca powołując się na art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego twierdziła, że instalowanie urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i to niezależnie od wielkości tych urządzeń i ich związania z gruntem. Skarżąca zarzucała także błędną interpretację art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, iż o klasyfikacji urządzenia reklamowego jako budowli decyduje jego wielkość oraz trwałe związanie z gruntem, rozumiane jako każde posadowienie na gruncie urządzenia reklamowego o ile jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawił wynikającą z nich wykładnię przepisu art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, którą w niniejszej sprawie zastosował.
Wojewoda M. zgodnie z interpretacją pojęcia " trwałego związania z gruntem" przedstawioną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 maja 2007 r, sygn.akt II OSK 1509/06, z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, niepubl wyjaśnił, iż o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż " rozmiar i charakter prac przewidzianych w projekcie technicznym dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, że na skutek tych prac powstaje nowy (od podstaw) w określonym miejscu obiekt budowlany uzasadnia uznanie, iż jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę".
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).