Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania B. K., A.K. i Z. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wydanej dnia [...] września 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości nr [...] przy ulicy K. w W. i zezwolono A.K. na wznowienie robót budowlanych przy inwestycji oraz nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. K. w W. przez A. K., nakazując jednocześnie wykonanie niezbędnych zabezpieczeń poprzez wygrodzenie terenu przed dostępem osób trzecich oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych.
Po wykonaniu obowiązku organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego decyzją wydaną dnia [...] lutego 2005 r. zobowiązał inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego dotychczas wykonane roboty budowlane przy nadbudowie i rozbudowie budynku.
Wobec przedstawienia projektu zamiennego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] września 2005 r. decyzję zatwierdzającą projekt zamienny i zezwalającą na wznowienie robót budowlanych.
Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu I instancji było prawidłowe, ponieważ przedłożona przez inwestorkę dokumentacja spełniała wymogi określone przepisem art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, na podstawie którego była wydana kwestionowana decyzja - po sprawdzeniu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu zamiennego i zezwolił na wznowienie robót.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B., A. i Z.K.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucili organom naruszenie przy jej wydaniu przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa, przez nieuwzględnienie podanych przez skarżących okoliczności i nie uwzględnienie ich słusznego interesu, oraz § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany zamienny nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na działce przy ulicy K. w W. Zdaniem Sądu skarga jest zasadna bowiem decyzje organów zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 80 kpa.
Ponadto, uzasadnienia decyzji nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 kpa, nakładają na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu faktycznego na podstawie zebranego materiału dowodowego.
Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają być ustalone przez organy w taki sposób, aby odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony.
Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzeć wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w ich wzajemnej łączności.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zebranym przez organ, to może skorzystać z przepisu art. 136 kpa, dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że organy rozstrzygające sprawę naruszyły wyżej omówione przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ rozpatrujący sprawę dotyczącą decyzji zatwierdzającej projekt zamienny winien ocenić przedstawiony przez inwestorkę projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego pod kątem wymogów wskazanych w art. 35 ustawy Prawo budowlane, biorąc pod uwagę zarzuty uczestniczących w postępowaniu właścicieli sąsiedniej nieruchomości, dotyczące naruszenia § 12, § 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Należy podkreślić, że przepisy Prawa budowlanego – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz aktów wykonawczych do tej ustawy mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Ich kształt określa bowiem między innymi granice wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, na której posadowiona ma być inwestycja, jak i ochronę uprawnień właściciela sąsiedniej nieruchomości w związku z procesem inwestycyjnym.
Należy podkreślić, ze zarzut niezgodności inwestycji z przepisami technicznymi zgłaszali skarżący w swoich odwołaniach od wcześniej wydanych decyzji w sprawie przedmiotowej inwestycji, m.in. decyzji na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane dnia 17 lutego 2005 r. i w skardze od postanowienia organu odwoławczego od tego postanowienia skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Po rozpoznaniu skargi Sąd w uzasadnieniu wyroku wydanego dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie VII SA/Wa 747/05 jednoznacznie wskazał, że podnoszony przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości "zarzut naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) będzie można ocenić wówczas, gdy zostanie przedłożony przez inwestora zamienny projekt budowlany".
Ponieważ inwestor złożył projekt zamienny, organ przed jego zatwierdzeniem i udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych winien dokonać oceny prawidłowości projektu i zawartych w nim rozwiązań pod kątem zgodności z przepisami w/w rozporządzenia.
Należy również podkreślić, iż uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie nie spełniają wymogów z art. 107 § 3 kpa. Nie zawierają oceny okoliczności faktycznych, nie odnoszą się do zarzutów podnoszonych przez skarżących, przy czym uzasadnienie organu I instancji jest lakoniczne i nie pozwala na przeprowadzenie kontroli postępowania prowadzonego przed tym organem.
Organ odwoławczy zaś, który zgodnie z treścią art. 138 kpa, rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie miał obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji, również nie spełnił tego obowiązku.
Wobec powyższych ustaleń na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.