Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 24 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 721 z późn. zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz na podstawie art. 28, art. 32, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę przyjętego do organu w dniu 16 czerwca 2008 r. złożonego przez K.R. – Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o/K. dla inwestycji budowa autostrady [...] na odcinku P. (bez węzła) – M. (bez węzła) od km [...] do [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołań P.G., J.M. i P.M. od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] znak: [...] umorzył postępowania odwoławcze.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wcześniejszą własną decyzją z dnia [...] znak [...] po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia P. reprezentowanego przez M. S. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z tego względu, nie jest możliwe rozpatrzenie odwołań P. G., J.M. i P. M. i wydanie rozstrzygnięcia. Decyzja taka jako załatwiająca tą samą sprawę co do istoty byłaby bowiem obarczona wadą określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. – czyli dotyczyłaby sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.
Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, iż umorzenie postępowania odwoławczego jest uzasadnione.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P.G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Skarżący podniósł, iż jego skarga i skarga Stowarzyszenia P. na tę samą decyzję Wojewody [...] różnią się znacząco ich merytorycznym zakresem.
Tym samym zdaniem skarżącego brak jest możliwości uznania, że rozpatrując odwołanie skarżącego organ rozstrzygałby sprawę już załatwioną wcześniejszą inną decyzją administracyjną.
W piśmie procesowym uzupełniającym skargę skarżący podniósł natomiast, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak; [...] została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r, sygn. akt. VII SA/Wa 776/11 w związku z czym nieaktualne jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż sprawa została rozstrzygnięta tą właśnie decyzją administracyjną.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowania odwoławcze uznając, iż nie może rozpatrzyć odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] bowiem sprawa pozwolenia na budowę została już rozstrzygnięta merytorycznie wcześniejszą decyzją z dnia [...] znak; [...].
Jednakże jak trafnie wskazuje skarżący wobec uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak; [...] wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2011 r, sygn. akt VII S.A./Wa 776/11 brak jest możliwości uznania, iż rozstrzygając odwołanie skarżącego od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygałby sprawę już rozstrzygniętą decyzją z dnia [...] znak; [...].
Wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak; [...] brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja zapadła w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
W zaistniałych okolicznościach sprawy należało uchylić zaskarżoną decyzję, która zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.