Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2006r, po wszczęciu postępowania z wniosku B. i M. W. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wolnostojącego wraz z przyłączem wodociągowym oraz tymczasową biologiczną oczyszczalnią ścieków na działce nr [...] przy ulicy S. w G. Zdaniem wnioskodawców B. i M. W. projekt budowlany będący załącznikiem do pozwolenia na budowę, a w szczególności projekt zagospodarowania działki nie uwzględnia zabudowy na sąsiedniej działce należącej do wnioskodawców, w niewłaściwy sposób zaprojektowano rozwiązanie komunikacyjne oraz wadliwie zaprojektowano kominy.
Ustosunkowując się do zarzutów organ wskazał, iż w jego ocenie zatwierdzony ww. decyzją Prezydenta Miasta [...] projekt budowlany nie narusza prawa, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Kominy zostały zaprojektowane zgodnie z § 142 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn.zm.) oraz Polską Normą PN-89/B-10425. Projekt nie narusza również § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponieważ budynek inwestora został zaprojektowany w odległości 3m od granicy z działką sąsiednią ścianą bez otworów, zaś szczyt budynku inwestora zaprojektowano w odległości 12,9m od budynku na działce nr [...]. Organ wskazał, iż obie działki posiadają dostęp do drogi publicznej, a oceniana
Sygn.akt VII SA/Wa 1265/06 decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza uprawnień wnioskodawców w tym zakresie.
Organ nie dostrzegł zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2000r.
W wyniku odwołania B. i M. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w decyzji Wojewody [...]. Wskazał ponadto, iż inwestor spełnił wszystkie niezbędne warunki do uzyskania pozwolenia na budowę, wykazał się prawem do gruntu na cele budowlane oraz przedstawił ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący B. i M. W. podtrzymali swoje stanowisko, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie uwzględnia istniejącej zabudowy na ich działce, na którą wcześniej wydał zgodę Urząd Miasta [...]. W szczególności rozwiązania komunikacyjne zawarte w kwestionowanym pozwoleniu na budowę zawęziły wjazd do posesji skarżących. Ponadto obniżenie wjazdu na posesję sąsiada o koło 70cm spowodowało konieczność obniżenia u skarżących części wjazdu, na co ponieśli oni znaczne koszty, plac manewrowy przed ich budynkiem został zawężony przez niezgodne z warunkami ustawienie skrzynki energetycznej. Wybudowanie, niezgodnie z pozwoleniem, wiaty śmietnikowej z otwieraną furtką na drogę, zawęża jedyny wjazd na posesję skarżących o około metr. Takie usytuowanie pozbawia skarżących możliwości podłączenia gazu z powodu braku miejsca na skrzynkę gazową.
Skarżący uważają, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na rzecz ich sąsiada, w szczególności dotycząca wjazdu i wiaty śmietnikowej rażąco narusza prawo, oraz ich słuszny interes.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Przechodząc do rozważań nad zasadnością skargi, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzja wydana w pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem.
Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie może się, więc przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy. Dotyczy to każdego postępowania w tym przedmiocie bez względu na to, czy zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu. Uwaga ta jest o tyle istotna, że strona skarżąca w odwołaniu i skardze koncentrowała się na merytorycznych rozważaniach dotyczących pozwolenia
Sygn.akt VII SA/Wa 1265/06 na budowę udzielonego sąsiadowi i jego wykonania, pozostawiając na uboczu problem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a.
Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności orzeczeń administracyjnych. Przesłanki, które umożliwiają organowi stwierdzenie nieważności nie mogą być w związku z tym interpretowane rozszerzające Organ w postępowaniu nieważnościowym bada decyzję na dzień jej wydania, w oparciu o ustalony w postępowaniu zwykłym stan faktyczny. W postępowaniu tym nie można natomiast oceniać sposobu wykonania decyzji. Ewentualne odstępstwa od wydanego pozwolenia na budowę nie mają wpływu na ocenę ważności decyzji kontrolowanej. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego jedynie wówczas, gdy decyzja nim dotknięta w sposób oczywisty narusza przepisy prawa. Oczywistość ta powinna wynikać z prostego zestawienia zastosowanego przy wydawaniu przedmiotowej decyzji przepisu prawa z treścią rozstrzygnięcia, niezgodnego z brzmieniem przepisu. To oczywiste naruszenie prawa w sprawie niniejszej nie zachodzi.
Jak wynika z treści skargi skarżący kwestionują w szczególności miejsce posadowienia i sposób wykonania wiaty śmietnikowej oraz usytuowanie bramy wyjazdowej z posesji sąsiada. Wskazują, iż takie ich posadowienie narusza ich "słuszny interes". Z powyższego można wywieść, iż podstawą żądania skarżących w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126). Skarżący nie wskazują przy tym na naruszenie innego przepisu, w tym warunków technicznych.
Skarżący, co wymaga podkreślenia, kwestionują obecne posadowienie wiaty, niezgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym, a nie same pozwolenie budowlane w tym zakresie. Zarzut powyższy, i tak to przyjęły organy administracji rozpoznające sprawę, nie mógł odnieść skutku w postępowaniu nieważnościowym. Nie dotyczy bowiem samego pozwolenia na budowę. Ogrodzenie natomiast, w tym brama wyjazdowa nie było objęte
Sygn.akt VII SA/Wa 1265/06 przedmiotowym pozwoleniem. Ogrodzenie zostało wykonane na podstawie późniejszego zgłoszenia z dnia [...] listopada 2002r.
Sąd badając sprawę w granicach określonych art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uznał, iż kontrolowana przez organy architektoniczno - budowlane decyzja Prezydenta Miasta [...] nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 k.p.a. Trafnie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia jej nieważności.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.