Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zarządowi Dróg Miejskich w C. pozwolenia na budowę ulicy [...] wraz z wjazdami – I etap, sieci kanalizacji deszczowej w ul. [...] – I etap, chodników i zatoki autobusowej w ul. [...] oraz przebudowę miejsc postojowych w ul. [...] w C., na działkach nr: [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. znak [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku E. R. i H. R., stwierdził nieważność powyższej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w decyzji o pozwoleniu na budowę błędnie określono obszar oddziaływania obiektu stwierdzając, że inwestycja nie wpływa na działki sąsiednie. Zdaniem organu, wśród działek wymienionych w tym obszarze powinna być ujęta działka skarżących nr [...], a wnioskodawczynie jako strony powinny uczestniczyć w postępowaniu, bowiem w granicy został zaprojektowany mur oporowy wraz z poręczą, uniemożliwiający właścicielkom dostęp do ich działki od strony projektowanej ul. [...]. Ponadto organ zauważył, iż w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, że działki gruntu objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę zostały wyłączone z produkcji rolnej, bądź takiego wyłączenia nie wymagają, przez co naruszono art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ zarzucił także, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] grudnia 2006 r. nie obejmuje działki nr [...].
Wskazał m.in. również, że projekt budowlany jest niekompletny, gdyż w aktach znajduje się przekrój podłużny projektowanej ul. [...] od km. [...] do km. [...], natomiast objęte decyzją działki I etapu znajdują się od km. [...] do km. [...], zaś na odcinek od km. [...] do km. [...] brak jest przekroju podłużnego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1291/08, uchylił powyższą decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...].
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podał, iż w wyroku z dnia 7 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1291/08 Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił, czy działki skarżących w związku z planowaną inwestycją nie utracą dostępu do drogi publicznej. Analizując stan faktyczny sprawy organ stwierdził, iż nieruchomość nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż od strony północnej graniczy z działką nr [...], stanowiącą ciąg pieszo-jezdny. Ponadto organ zaznaczył, że dostęp do drogi publicznej dla działki nr [...] możliwy jest również przez sąsiadującą działkę nr [...], gdyż Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] wyraziła zgodę na usytuowanie wjazdu na działkę nr [...] od strony działki nr [...].
W ocenie organu odwoławczego, projektowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. z dnia [...] grudnia 2001 r., a inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane przepisami Prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu, nieuwzględnienie działki nr [...] w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz brak przekroju podłużnego na określonym odcinku nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Organ dodał także, iż wyłączenie gruntów z produkcji rolnej nie jest wymagane przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie obowiązujących przepisów prawa.
Skargę na powyższą decyzję wniosły E. R. i H. R. zarzucając, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ponieważ projekt zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę nie obejmuje zjazdu na ich działkę. Skarżące wskazały, że ciąg pieszo-jezdny jest rozwiązaniem perspektywicznym, a od ul. [...] plan nie dopuszcza lokalizacji zjazdu na ich działkę. Ponadto, sąsiadująca działka nr [...] nie stanowi drogi publicznej, bądź ciągu pieszo-jezdnego. W ocenie skarżących, nie jest również możliwy dojazd przez działkę nr [...], gdyż nie przylega ona do drogi publicznej, a projektowany mur oporowy uniemożliwia wykonanie zjazdu na ich działkę od ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi, ze doszło do naruszenia przepisów prawa (art. 145 par 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Należy zauważyć, że istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie zaś z art. 140 kpa organ ten tak samo jak organ pierwszej instancji związany jest przepisami art. 7 kpa, art. 107 par. 3 kpa.
Zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r. w sprawie VII SA/WA1291/08 decyzji Głównego Inspektora Budowlanego z dnia [...] maja 2008 r. znak [...], którą organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania inwestora uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] lutego 2007 r. o pozwoleniu na budowę.
Wskazania co do dalszego postępowania i ocena prawna wyrażone przez Sąd w ww. orzeczeniu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sąd rozpatrujący sprawę ponownie (art. 153 ppsa).
Sąd wskazał, iż organ winien wyjaśnić, czy działki skarżących w związku z inwestycją nie utraciły dostępu do drogi publicznej w szczególności wobec tego, iż podstawowym konsekwentnie podnoszonym przez skarżące zarzutem jest rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.
Organ odwoławczy odmiennie niż organ pierwszej instancji ocenił decyzję o pozwoleniu na budowę przedmiotowej ulicy. Organ pierwszej instancji stwierdzając nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę wskazał że projektowana budowa muru oporowego wraz z poręczą na granicy pasa drogowego oraz działki [...] uniemożliwiła dostępność komunikacyjną do działek skarżących od strony ulicy [...], która to dostępność była możliwa przed wykonaniem projektowanego odcinka drogi.
Organ odwoławczy wskazał iż działka skarżących [...] przylega do działki [...], która również stanowi ich własność. W ocenie organu właśnie przez tę działkę zapewniony jest dostęp do drogi publicznej tj. ul. [...], jednakże organ winien ustalić dostępność działki [...] przez działkę [...] do drogi publicznej na datę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2007 r. Tymczasem organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że działka [...] stanowi grunt rolny przewidziany dopiero w przyszłości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta C. pod ciąg pieszo – jezdny o symbolu [...].
Również ustalenie organu odwoławczego, że dostęp działki [...] do drogi publicznej tj. ulicy [...] możliwy jest poprzez działkę [...] z nią sąsiadującą ma charakter hipotetyczny. Działka [...] stanowi bowiem teren prywatny, własność Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], której wyrażenie pisemnej zgody na usytuowanie wjazdu od strony działki [...] nie oznacza, że dostęp działki [...] do drogi publicznej przez działkę [...] jest prawnie zapewniony.
Poczynione przez organ odwoławczy ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wypełniają wiec wskazań z wyroku sądu z dnia 7 listopada 2008 r. w zakresie przeprowadzenia analizy dowodowej ze szczególną starannością. Organ nie wykazał bowiem, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 5 ust 2 pkt 1 Prawa budowlanego, który wymaga aby obiekt budowlany (ulica) był projektowany z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez zapewnienie im dostępu do drogi publicznej.
Z tych względów wobec niewykonania przez organ odwoławczy wytycznych sądu, czyli wobec naruszenia art. 153 ppsa należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy ppsa.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 ppsa.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.