Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 21 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1268/20

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżonym postanowieniem z [...]kwietnia 2020 r. (znak [...]) Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "organ odwoławczy", "KGPSP") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), oraz art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1499 ze zm.; dalej: "u.p.s.p.") i art. 6a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1372 ze zm.; dalej: "u.o.p."), w zw. z § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; dalej: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca, "Spółka"), na postanowienie z [...]stycznia 2020 r., znak [...][...]Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej: "organ I instancji", "KWPSP"), niewyrażające zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych wskazany w "Ekspertyzie stanu ochrony przeciwpożarowej [...], ul. [...]", opracowanej w październiku 2019 r. przez mgr inż. M. K. - rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, nr upr. [...]oraz mgr inż. W. N. - rzeczoznawcę budowlanego, [...], (zwanej dalej: "Ekspertyzą"):
2. 1) uchylił w całości zaskarżone postanowienie KWPSP z [...]stycznia 2020 r. znak [...];
3. 2) wyraził zgodę na zastosowanie w obiekcie Spółki rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w § 68 ust. 1, § 132 ust. 1, § 239 ust. 4, § 240 ust. 1, § 242 ust. 1, § 256 ust. 6 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w zakresie stanu faktycznego i uwarunkowań lokalnych - wskazanych w Ekspertyzie, polegających na:
4. a) wyposażeniu dróg ewakuacyjnych w awaryjne oświetlenie ewakuacyjne o natężeniu oświetlenia co najmniej 2 lx oraz w podświetlane znaki wskazujące kierunek ewakuacji;
5. b) wyposażeniu w zamknięcia przeciwpaniczne uruchamiane prętem poziomym drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku w zachodniej części budynku;

pod warunkiem:

1. 1) wyposażenia budynków hotelu w system sygnalizacji pożarowej (SSP) obejmujący zakresem ochrony co najmniej drogi ewakuacyjne oraz pomieszczenia sali konferencyjnej (pom. nr [...]i [...]) i sali kominkowej (pom. nr [...]);
2. 2) zapewnienia z poziomej drogi ewakuacyjnej na parterze w części zachodniej budynku wyjścia ewakuacyjnego o szerokości co najmniej 0,9 m prowadzącego bezpośredniego na zewnątrz;
3. 3) zapewnienia szerokości co najmniej 0,9 m dla drzwi stanowiących wyjścia ewakuacyjne na zewnątrz budynku od strony zachodniej (piętra +1 i +2) oraz dla drzwi przeciwpożarowych o klasie odporności ogniowej El 60 prowadzących do innej strefy pożarowej;
4. 4) zapewnienia dla ściany zewnętrznej od strony zachodniej, przy której usytuowano schody zewnętrzne służące do ewakuacji, klasy odporności ogniowej co najmniej REI 60 oraz izolacji z materiałów niepalnych;
5. 5) wydzielenia przeciwpożarowego kotłowni (pom. nr -1/19) ścianami wewnętrznymi i stropem o klasie odporności ogniowej odpowiednio co najmniej El 60 i REI 60 oraz zamknięcia drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej co najmniej El 30;
6. 6) oddzielenia piwnic od pozostałej części budynku drzwiami przeciwpożarowymi o klasie odporności ogniowej co najmniej El 30.

W uzasadnieniu postanowienia KGPSP przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Skarżąca, wystąpiła pismem z [...]listopada 2019 r. do KWPSP, o uzgodnienie rozwiązań zamiennych wskazanych w Ekspertyzie opracowanej w związku z projektowaną przebudową budynku.

W Ekspertyzie stwierdzono występowanie w budynku hotelu szeregu niezgodności z zakresu ochrony przeciwpożarowej w stosunku do wymagań zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, które dotyczą:

1. 1) szerokości biegu schodów wewnętrznych, która wynosi od 0,92 m do 1,02 m przy wymaganej co najmniej 1,2 m;
2. 2) szerokości spoczników schodów wewnętrznych, które wynoszą od 1,03 m do 1,38 m przy wymaganej co najmniej 1,5 m;
3. 3) szerokości spocznika dodatkowych schodów zewnętrznych z II piętra, która wynosi 1,29 m, przy wymaganej co najmniej 1,5 m;
4. 4) szerokości poziomych dróg ewakuacyjnych, które lokalnie przy hydrantach wynoszą 1,18 m, przy wymaganej 1,4 m;
5. 5) wysokości holu pełniącego funkcję recepcji, która wynosi od 2,36 m do 2,40 m, przy wymaganej wysokości 3,3 m;
6. 6) szerokości drzwi dwuskrzydłowych do sal konferencyjnych 0/6 i 0/8, która wynosi 0,66 m, przy wymaganej co najmniej 0,9 m;
7. 7) szerokości drzwi na zewnątrz budynku od strony zachodniej oraz do innej strefy pożarowej, która powinna wynosić 1,2 m;
8. 8) występowania w sali kominkowej oraz konferencyjnej kominków opalanych drewnem z otwartym paleniskiem, wobec dopuszczenia stosowania tego rodzaju kominków wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz w niektórych pomieszczeniach w niskich budynkach wielorodzinnych.

W związku z tymi niezgodnościami autorzy Ekspertyzy w ramach rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej zaproponowali:

1. 1) wyposażenie dróg ewakuacyjnych w awaryjne oświetlenie ewakuacyjne o natężeniu oświetlenia co najmniej 2 lx oraz podświetlane znaki wskazujące kierunek ewakuacji;
2. 2) wyposażenie w dźwignie antypaniczne drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku, od strony zachodniej części hotelowej.

KWPSP postanowieniem z [...]stycznia 2020 r. znak [...], nie wyraził zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych proponowanych przez skarżącą i spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż określony w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że obiekt w kontekście § 28 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem MSWiA"), wymaga wyposażenia w system sygnalizacji pożarowej, którego celem jest m.in. ostrzeżenie użytkowników całego obiektu o zagrożeniu, niezależnie od miejsca powstania pożaru. Ponadto wskazał, że w części graficznej Ekspertyzy występuje na rysunku nr 1 pomieszczenie kotłowni (nr [...]), które w części opisowej Ekspertyzy nie zostało scharakteryzowane w zakresie ochrony przeciwpożarowej, co uniemożliwia ocenę spełnienia w szczególności wymagań § 220 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które określają wymagane wydzielenia przeciwpożarowe dla pomieszczeń kotłowni w zależności od jej łącznej mocy cieplnej.

Od powyższego postanowienia zażalenie wniosła skarżąca, w którym zażądała uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia i wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej wniosku o uzgodnienie rozwiązań zamiennych. Skarżąca zarzuciła KWPSP budowanie wadliwej argumentacji, nieopartej na podstawie prawnej, lecz na fałszywych przesłankach oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Ponadto podniosła, że KWPSP "wykroczył poza swoje kompetencje" poprzez stwierdzenie, że w obiekcie "jest wymagany system sygnalizacji pożarowej pomimo braku podstawy prawnej". Wskazał również, że występujące w Ekspertyzie braki mogły być przez nią uzupełnione w toku postępowania, gdyby organ I instancji w piśmie informującym o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy zawarł jednocześnie wezwanie do ich usunięcia. W ocenie Spółki doszło do zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a zwłaszcza ustalenia stanu faktycznego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy odwołał się do art. 6a ust. 2 u.o.p. Podniósł ponadto, że wskazania Ekspertyzy, która stanowi element uzasadnienia wniosku skarżącej o wyrażenie zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych, powinny odnosić się do wymienionych w art. 6a ust. 2 u.o.p. wymagań podstawowych i określać sposób ich spełnienia.

W ocenie KGPSP choć ustalenia Ekspertyzy nie rozstrzygają tych kwestii w sposób jednoznaczny, to jednak pozwalają na rozstrzygnięcie istoty sprawy pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Organ odwoławczy zaznaczył, że kluczowym dla oceny spełnienia podstawowych wymagań bezpieczeństwa pożarowego w rozpatrywanym budynku jest rozstrzygnięcie przede wszystkim kwestii dotyczących zapewnienia możliwości ewakuacji ludzi w miejsce bezpieczne oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu.

Wskazał, że wniosek skarżącej do organu I instancji dotyczył w znacznej mierze wyrażenia zgody na pozostawienie w obiekcie niezgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w zakresie dróg ewakuacyjnych, w tym: parametrów spoczników, biegów, poziomych dróg komunikacji ogólnych służących celom ewakuacji oraz drzwi służących celom ewakuacji.

Jednocześnie wyjaśnił, że w załączonej do wniosku Ekspertyzie nie wykazano w sposób jednoznaczny, iż wskazane w niej rozwiązania zamienne zapewniają odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające bezpieczne opuszczenie strefy zagrożonej i objętej pożarem. Podniósł, że w Ekspertyzie brak jest w szczególności analizy inżynierskiej i oceny potwierdzającej, iż zaproponowane warunki ochrony przeciwpożarowej obiektu, uwzględniające proponowane rozwiązania zamienne, będą zapewniały akceptowalny poziom bezpieczeństwa pożarowego.

W ocenie KGPSP, wyrażenie zgody na zastosowanie wnioskowanych rozwiązań zamiennych w ramach niniejszego postępowania jest możliwe tylko w przypadku określenia dodatkowych warunków. Organ odwoławczy uznał za konieczne wyposażenie obiektu w system sygnalizacji pożarowej, obejmujący zakresem ochrony co najmniej drogi ewakuacyjne (poziome i pionowe), co mając na uwadze występujące w nim warunki ewakuacji, umożliwi jego użytkownikom szybkie i bezpieczne opuszczenie strefy pożarowej objętej lub zagrożonej pożarem, zanim na drogach ewakuacyjnych wystąpią warunki środowiskowe uniemożliwiające im samodzielną ewakuację.

Natomiast w kontekście zapewnienia odpowiednich warunków ewakuacji ze strefy pożarowej w części zachodniej hotelu, z której na parterze ewakuacja jest możliwa tylko poprzez sąsiednią strefę pożarową, za konieczne organ odwoławczy uznał zapewnienie dodatkowego wyjścia ewakuacyjnego, prowadzącego z tej strefy bezpośrednio na zewnątrz budynku. Wyjaśnił, że wówczas z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego możliwym jest rozpatrywanie tej strefy pożarowej według założeń Ekspertyzy jako odrębnego budynku. Zaznaczył ponadto, że za niewystarczające w tym zakresie uznał drzwi tarasowe z pokoi hotelowych.

Ponadto wskazał, że z uwagi na nieokreślenie przez autorów Ekspertyzy parametrów drzwi prowadzących bezpośrednio na zewnątrz budynku oraz drzwi do sąsiedniej strefy pożarowej, a jedynie zawarcie stwierdzenia, że "(...) nie mają szerokości 1,2 m w świetle", doprecyzował, że drzwi te powinny posiadać szerokość co najmniej 0,9 m.

Jednocześnie zaznaczył, że ze względu na brak scharakteryzowania konstrukcji ewakuacyjnych schodów zewnętrznych w zachodniej części obiektu, nałożył dodatkowy warunek, aby ściana zewnętrzna, przy której usytuowane są przedmiotowe schody, była wykonana w klasie odporności ogniowej co najmniej REI 60, a izolacja tej ściany z materiałów niepalnych. Zaznaczył, że zastosowanie tych rozwiązań zapewnia zachowanie odpowiednich warunków ewakuacji przez czas niezbędny do ewakuacji użytkowników strefy pożarowej zachodniej.

Z kolei, wobec braku w Ekspertyzie określenia zabezpieczeń przeciwpożarowych dla proponowanego pozostawienia opalanych drewnem otwartych palenisk (kominków) znajdujących się w salach kominkowej i konferencyjnej, organ odwoławczy za konieczne uznał wyposażenie tych pomieszczeń w czujki pożarowe systemu sygnalizacji pożarowej, co umożliwi wczesne wykrycie ewentualnego pożaru w tych pomieszczeniach, zaalarmowania użytkowników obiektu i podjęcie działań gaśniczych pierwszej fazie rozwoju pożaru.

KGPSP mając na względzie określone w zażaleniu zapewnienia Spółki o możliwym usunięciu przez nią wskazanych w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowości dotyczących wydzielenia przeciwpożarowego kotłowni oraz oddzielenia piwnicy od części nadziemnej budynku, uwzględnił tą okoliczność w rozstrzygnięciu w warunkach dodatkowych, przyjmując że są one odpowiednie do zapewnienia ograniczenia rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu. Zaznacza jednocześnie, że wykonanie wskazanych w postanowieniu rozwiązań leży również w interesie Spółki, gdyż mają one na celu zapewnienie warunków umożliwiających szybkie i bezpieczne opuszczanie przez osoby znajdujące się w hotelu strefy zagrożonej lub objętej pożarem.

Organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutu skarżącej dotyczącego braku podstaw prawnych do nakładania przez organ I instancji obowiązku wyposażenia obiektu w system sygnalizacji pożarowej, stwierdził się, że jest on niezasadny, gdyż organ PSP rozstrzygający kwestię stosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, uprawniony jest zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 2 u.o.p. do wyrażenia zgodny na ich zastosowanie pod określonymi warunkami, zwłaszcza w sytuacji gdy ustalenia Ekspertyzy, stanowiącej uzasadnienie merytoryczne wniosku skarżącej, nie wykazują w sposób jednoznaczny, spełnienia wymagań podstawowych z zakresu bezpieczeństwa pożarowego.

Natomiast rozpatrując argumentację Spółki w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdził, że zasadnymi są zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 11, art.

1. 9. Jednocześnie wyjaśnił, że nie można zgodzić się ze Spółką, jakoby organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów art. 6, art. 7a, art. 7b oraz art. 8 k.p.a.

1. 2. Pismem z [...] czerwca 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie z [...]kwietnia 2020 r. KGPSP, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, a także zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że skarga okazuje się konieczna z dwóch powodów: otóż postępowanie wyjaśniające organów obu instancji okazały się na tyle pobieżne, że nie dostrzeżono faktów dotyczących tego, iż część (ustalonych w zaskarżonym akcie administracyjnym) obowiązków, została już wcześniej wykonana przez Inwestora, a tym samym nie może być przedmiotem kolejnego nakładania obowiązków; drugi powód złożenia skargi dotyczy określenia obowiązków, które nie znajdują podstawy prawnej w normach prawa materialnego, co skutkuje nieważnością postanowienia, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

1. 3. W odpowiedzi na skargę KGPSP wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. 1. Istota sprawy sprowadza się do tego czy zasadnie organ II instancji uchylił w całości postanowienie organu I instancji i jednocześnie wyraził zgodę na zastosowanie w [...]szeregu (szczegółowo określonych) rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej związanych również z warunkami technicznymi, jakimi powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie.
2. 2. Ze stanu faktycznego wynikają następujące okoliczności, mające istotne znaczenie w niniejszej sprawie:
3. - przedstawiciel [...]wystąpił pismem z [...]listopada 2019 r. do [...] KWPSP o uzgodnienie rozwiązań zamiennych wskazanych w Ekspertyzie opracowanej w związku z projektowaną przebudową budynku;
4. - w Ekspertyzie stwierdzono występowanie w budynku hotelu szeregu nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej w stosunku do wymagań zawartych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych;
5. - w związku z tymi niezgodnościami autorzy Ekspertyzy w ramach rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej zaproponowali szczegółowe rozwiązania (tam opisane);
6. - pismem z [...]grudnia 2019 r. [...]KWPSP zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do [...]stycznia 2020 r.;
7. - organ I instancji postanowieniem z [...]stycznia 2020 r. nie wyraził zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych proponowanych przez Stronę i spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż określony w przepisach prawa, wskazując, że stwierdzony w Ekspertyzie zakres nieprawidłowości uniemożliwia wydanie zgody na zastosowanie warunków zamiennych;
8. - Strona pismem z [...] lutego 2020 r. wniosła zażalenie do organu II instancji;
9. - organ II instancji postanowieniem z [...]kwietnia 2020 r. uchylił postanowienie organu I instancji i wyraził zgodę na zastosowanie szczegółowo opisanych w postanowieniu rozwiązań zamiennych (skargę do WSA w Warszawie na to postanowienie złożyła strona).
10. 3. Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 6a ust. 2 u.o.p., wymagania ochrony przeciwpożarowej dotyczące obiektów budowlanych lub terenów mogą być w przypadkach określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej spełnione w sposób inny niż określony w tych przepisach, jeżeli proponowane rozwiązania zamienne w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej ograniczają możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia: zapewniają zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas, zapewniają ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu budowlanego, zapewniają ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe, zapewniają możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób, uwzględniają bezpieczeństwo ekip ratowniczych. Z art. 6a ust. 2 u.o.p. jednoznacznie wynika, że to wniosek inwestora inicjuje postępowanie w sprawie zastosowania rozwiązań zamiennych, organ w tym przedmiocie nie może działać z urzędu (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 września 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 718/16). Zasadą jest nakładanie obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej na właściciela nieruchomości jako podmiotu odpowiedzialnego za zapewnienie takiej ochrony.

Zatem słusznie uznano, że wskazania Ekspertyzy, która stanowi element uzasadnienia wniosku Strony o wyrażenie zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych, powinny odnosić się do wspomnianych wymagań podstawowych i określać sposób ich spełnienia. W ocenie Sądu, zasadnie organ II instancji uznał, że choć ustalenia Ekspertyzy nie rozstrzygają tych kwestii w sposób jednoznaczny, to jednak pozwalają na rozstrzygnięcie istoty sprawy pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Kluczowym dla oceny spełnienia podstawowych wymagań bezpieczeństwa pożarowego w rozpatrywanym budynku jest rozstrzygnięcie przede wszystkim kwestii dotyczących zapewnienia możliwości ewakuacji ludzi w miejsce bezpieczne oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu.

Zasadnie podkreślił organ, że wniosek Strony do organu I instancji dotyczył w znacznej mierze wyrażenia zgody na pozostawienie w obiekcie niezgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej w zakresie dróg ewakuacyjnych (w tym parametrów spoczników, biegów, poziomych dróg komunikacji ogólnych służących celom ewakuacji oraz drzwi służących celom ewakuacji). Jednocześnie w załączonej do wniosku Ekspertyzie nie wykazano w sposób jednoznaczny, że wskazane w niej rozwiązania zamienne zapewniają odpowiednie warunki ewakuacji, umożliwiające bezpieczne opuszczenie strefy zagrożonej i objętej pożarem. W tym zakresie w Ekspertyzie brak jest w szczególności analizy inżynierskiej i oceny potwierdzającej, że zaproponowane warunki ochrony przeciwpożarowej obiektu, uwzględniające proponowane rozwiązania zamienne, będą zapewniały akceptowalny poziom bezpieczeństwa pożarowego.

W tym stanie faktycznym, wyrażenie zgody na zastosowanie wnioskowanych rozwiązań zamiennych w ramach niniejszego postępowania jest możliwe tylko w przypadku określenia dodatkowych warunków. W tym kontekście za konieczne organ uznał wyposażenie obiektu w system sygnalizacji pożarowej, obejmujący zakresem ochrony co najmniej drogi ewakuacyjne (poziome i pionowe), co mając na uwadze występujące w nim warunki ewakuacji, umożliwi jego użytkownikom szybkie i bezpieczne opuszczenie strefy pożarowej objętej lub zagrożonej pożarem, zanim na drogach ewakuacyjnych wystąpią warunki środowiskowe uniemożliwiające im samodzielną ewakuację.

Natomiast w kontekście zapewnienia odpowiednich warunków ewakuacji ze strefy pożarowej w części zachodniej hotelu, z której na parterze ewakuacja jest możliwa tylko poprzez sąsiednią strefę pożarową, za konieczne zasadnie uznano zapewnienie dodatkowego wyjścia ewakuacyjnego, prowadzącego z tej strefy bezpośrednio na zewnątrz budynku. Wówczas z punktu widzenia bezpieczeństwa pożarowego możliwym jest rozpatrywanie tej strefy pożarowej według założeń Ekspertyzy jako odrębnego budynku. W tym miejscu należy zaznaczyć, że organ II instancji za niewystarczające w tym zakresie uznał drzwi tarasowe z pokoi hotelowych.

Ponadto, z uwagi na nieokreślenie przez autorów Ekspertyzy parametrów drzwi prowadzących bezpośrednio na zewnątrz budynku oraz drzwi do sąsiedniej strefy pożarowej, a jedynie zawarcie stwierdzenia, że "(...) nie mają szerokości 1,2 m w świetle", doprecyzowano że drzwi te powinny posiadać szerokość co najmniej 0,9 m.

Również ze względu na brak scharakteryzowania konstrukcji ewakuacyjnych schodów zewnętrznych w zachodniej części obiektu, nałożono dodatkowy warunek, aby ściana zewnętrzna, przy której usytuowane są przedmiotowe schody, była wykonana w klasie odporności ogniowej co najmniej REI 60, a izolacja tej ściany z materiałów niepalnych. Zastosowanie tych rozwiązań zapewnia zachowanie odpowiednich warunków ewakuacji przez czas niezbędny do ewakuacji użytkowników strefy pożarowej zachodniej.

Z kolei, wobec braku w Ekspertyzie określenia zabezpieczeń przeciwpożarowych dla proponowanego pozostawienia opalanych drewnem otwartych palenisk (kominków) znajdujących się w salach kominkowej i konferencyjnej, organ II instancji za konieczne uznał wyposażenie tych pomieszczeń w czujki pożarowe systemu sygnalizacji pożarowej, co umożliwi wczesne wykrycie ewentualnego pożaru w tych pomieszczenia, zaalarmowania użytkowników obiektu i podjęcie działań gaśniczych pierwszej fazie rozwoju pożaru.

W ocenie Sądu, zasadnie organ II instancji mając na względzie określone w zażaleniu zapewnienia Strony o możliwym usunięciu przez nią wskazanych w zaskarżonym postanowieniu nieprawidłowości dotyczących wydzielenia przeciwpożarowego kotłowni oraz oddzielenia piwnicy od części nadziemnej budynku, uwzględnił tą okoliczność w rozstrzygnięciu w warunkach dodatkowych, przyjmując że są one odpowiednie do zapewnienia ograniczenia rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz obiektu. Zaznacza się przy tym, że wykonanie wskazanych w postanowieniu rozwiązań leży również w interesie Strony, gdyż mają one na celu zapewnienie warunków umożliwiających szybkie i bezpieczne opuszczanie przez osoby znajdujące się w hotelu strefy zagrożonej lub objętej pożarem.

W ocenie Sądu, odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego braku podstaw prawnych do nakładania przez organ I instancji obowiązku wyposażenia obiektu w system sygnalizacji pożarowej, organ II instancji zasadnie przyjął, że jest on niezasadny, gdyż organ PSP rozstrzygający kwestię stosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań ochrony przeciwpożarowej, uprawniony jest (zgodnie z art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej) do wyrażenia zgodny na ich zastosowanie pod określonymi warunkami, zwłaszcza w sytuacji gdy ustalenia Ekspertyzy, stanowiącej uzasadnienie merytoryczne wniosku strony, nie wykazują w sposób jednoznaczny, spełnienia wymagań podstawowych z zakresu bezpieczeństwa pożarowego.

1. 4. Zdaniem Sądu, organ II instancji nie naruszył w sprawie przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Niezasadne są również zdawkowe uwagi zawarte w skardze odnośnie do nieważności postanowienia (art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.) oraz związane z tym, że cześć obowiązków została już przez inwestora wykonana. W niniejszej sprawie nie chodzi o "częściowe" lub "wybiórcze" wykonanie nałożonych obowiązków ale o pełne zastosowanie się Strony do wskazanych w zaskarżonym postanowieniu rozwiązań zamiennych w kwestii wymagań ochrony przeciwpożarowej.
2. 5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako w całości bezzasadną.