Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 sierpnia 2007r. M.M. wspólnie z mężem A.M. zwrócili się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 20 sierpnia 2007r. przesłano wnioskodawcom formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W dniu 3 września 2007r. wpłynął do Sądu formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy uzupełniony i podpisany tylko przez A. M.. W wyniku powyższego zarządzeniem z dnia 12 września 2007r. przesłano ponownie M. M. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF celem jego uzupełnienia i podpisania w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Zarządzeniem z dnia 23 października 2007r. wniosek M.M. o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania, wskutek nie nadesłania wniosku na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie.
Przy doręczeniu odpisu ww. zarządzenia wnioskodawczyni została pouczona o przysługującym środku zaskarżenia. Pomimo upływu ustawowego terminu nie wniosła na powyższe zarządzenie sprzeciwu do Sądu.
W dniu 7 grudnia 2007r. do Sądu wpłynęło pismo wraz z uzupełnionym formularzem w których skarżąca wspólnie z mężem A.M. zwraca się ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych.
Ze względu na fakt, iż w stosunku do wnioskodawców zostały wydane różne rozstrzygnięcia dotyczące prawa pomocy w tej sprawie, koniecznym jest rozstrzygnięcie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy dwoma odrębnymi postanowieniami.
Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest zatem instytucją wyjątkową od generalnej zasady, przysługuje w sytuacjach gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie analizując dane zawarte w formularzu oraz załączonym do wniosku piśmie uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych.
Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni wspólnie z mężem utrzymuje się z dochodów w wysokości 1.180,00 złotych miesięcznie, uzyskiwanych z tytułu rent. We wniosku podkreślono, że wnioskodawczyni nie pobiera żadnej pomocy z opieki społecznej, zaś rentę otrzymuje od października 2007r.
W nadesłanym w dniu 7 grudnia 2007r. wniosku wyszczególniono jakie wnioskodawczyni wspólnie z mężem ponosi miesięczne opłaty stałe, które łącznie wynoszą 472,08 złotych. Podano również, że wnioskodawczyni razem z mężem zaciągnęła kredyt na opał w wysokości 1.500,00 złotych. Wnioskodawczyni podkreśliła, że na życie i bieżące potrzeby pozostaje, im kwota 520,00 złotych.
W piśmie załączonym do formularza wyjaśniono, że wnioskodawczyni wspólnie z małżonkiem posiada dom mieszkalny o pow. 58 m².
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, że przedstawiona sytuacja materialna wnioskodawczyni, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.