Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] lutego 2007r., Nr [...] działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm., dalej Kpa), umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne dot. budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. D. w W. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowy budynek został wybudowany na podstawie prawomocnej decyzji Burmistrza Miasta W. o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r., zmienionej następnie własną decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2002r., której nieważność stwierdzono decyzją Wojewody M. nr [...] z dnia [...] lipca 2003r. (utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003r., znak: [...]).
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] stwierdził, że na dzień zakończenia robót budowlanych inwestor dysponował prawomocnymi decyzjami o pozwoleniu na budowę.
Ponadto organ I instancji zauważył, że inwestor zawiadomił właściwy organ o zakończeniu budowy w dniu [...] września 2003r., a do zawiadomienia nie wniesiono sprzeciwu w formie decyzji.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wskazał także, że przeprowadzone w dniu [...] października 2006r. oględziny przedmiotowego obiektu wykazały, że budynek został zrealizowany bez odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem.
Zdaniem organu I instancji inwestor, który prowadził roboty budowlane lub wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a decyzja ta została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej. Jeżeli w obrocie prawnym nadal jest pozwolenie na użytkowanie, to zgodnie z zasadą trwałości decyzji, obiekt jest użytkowany legalnie.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. i J. G. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2007r., Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. i J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2007r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w dacie rozpoczęcia robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej przy ul. D. w W. inwestor legitymował się prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną przez Burmistrza Miasta W. Nr [...] z dnia [...] maja 2002r. zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001r.
W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego organ nakazuje rozbiórkę obiektu i budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.
Zdaniem organu II instancji w niniejszej sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka warunkująca zastosowanie w/w przepisu, a mianowicie brak pozwolenia na budowę. Inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę a to, że została ona wzruszona w nadzwyczajnym trybie nie zmienia faktu, że w momencie przystąpienia do wykonywania robót budowlanych inwestor dysponował pozwoleniem na budowę.
Nadto organ uznał, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie ma podstaw do wydania jednej z decyzji z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego.
Decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007r., zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. i J. G. domagając się jej uchylenia.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że przedmiotowa inwestycja, "nie ma podstawy prawnej, bowiem nie ma aktualnego, prawomocnego pozwolenia na budowę", zatem, zdaniem skarżących, została wykonana bez wymaganego pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.)
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest zasadna, choć nie z przyczyn w niej podnoszonych, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 83 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Przedmiotem kontroli Sądu poddano decyzję, której przedmiotem było "umorzenie postępowania administracyjnego dotyczącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. D. w W. jako bezprzedmiotowego".
Zasadą postępowania administracyjnego jest rozstrzyganie sprawy, co do jej istoty w całości lub części albo wydanie decyzji administracyjnej kończącej sprawę w danej instancji w inny sposób (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa, tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy, co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku matreialnoprawnego.
W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.
W rozumieniu art. 105 § 1 kpa sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracji, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygniecie organu - pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.
Już samo określenie przedmiotu postępowania organów nadzoru budowlanego było wadliwe i pozostawało w całkowitym oderwaniu od pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003r, znak [...]. Powyższą decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2003r., Nr [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] maja 2002r, zmieniającego decyzję Burmistrza Miasta W. z [...] grudnia 2001 r., o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej zamienny projekt budowlany oraz pozwalającą na wznowienie robót budowlanych przy realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z poddaszem użytkowym i garażem w podpiwniczeniu przy ul. D. w W. Uwadze organów nadzoru budowlanego uszło stwierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt przewidywał budynek w zabudowie wielorodzinnej, a nie jak określił to [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji "budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej".
Powyższe ustalenia organów prowadzących postępowanie nadzorcze w stosunku do decyzji Burmistrza Miasta W. z [...] maja 2002r., doprowadziło do stwierdzenia nieważności tej decyzji jako sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z [...] lipca 2001 r., jak także z § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego zobligowane były na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do przeprowadzenia postępowania w prawidłowo określonym przedmiocie, którego celem byłoby ustalenie czy inwestycja (nawet ukończona) zrealizowana została zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, a także przepisów rozporządzeń wykonawczych.
Należy jednocześnie podzielić argumentację organów, iż wobec faktu, że inwestor realizował budowę w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 48 Prawa budowlanego.
Za całkowicie nieprawdziwe należy natomiast uznać twierdzenie organu I instancji, iż w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu, zaś samo zgłoszenie do użytkowania przy braku sprzeciwu właściwego organu, nie sanuje wbrew stwierdzeniom organu odwoławczego, naruszeń bezwzględnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego oraz związanych z nim aktów wykonawczych.
Sąd w składzie orzekającym całkowicie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2003r., (sygn. ATK II SA/Gd 670/00, niepubl.), iż przyjęcie zawiadomienia o zakończeniu budowy nie jest tożsame z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Uwadze organu trzeba również poddać okoliczność, iż w świetle art. 55 Prawa budowlanego budynek wielorodzinny jako niezliczony do kategorii wymienionej w pkt 1 cytowanego przepisu, wymaga, przed przystąpieniem do jego użytkowania, uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.
Te wszystkie kwestie winny być przedmiotem wnikliwej analizy organów nadzoru budowlanego, które, dopiero po przeprowadzeniu właściwego postępowania wyjaśniającego będą kompetentne do rozstrzygnięcia sprawy, co do istoty.
W tych okolicznościach uznanie postępowania za bezprzedmiotowe uznać należy za bezzasadne uchylenie się organów od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.), rozstrzygniecie w pkt II wyroku opierając na normie art. 152 cytowanej ustawy.