Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 331/03-332/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 200 2r. Nr [...]. Decyzją tą Wojewoda [...] uchylił - w części dotyczącej podstawy jej wydania - decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...]Prezydenta W., którą B. i M. K. udzielono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. N. w W.., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 1818/03 – 1819/03) uchylił także postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego zawartego w decyzji wydanej z up. Prezydenta W.. Postanowieniem tym Wojewoda [...] uchylił postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Prezydenta W., którym sprostowano błąd pisarski w decyzji i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Wskutek uchylenia wyrokiem Sądu postanowienia Wojewody [...] do ponownego rozpoznania pozostało zażalenie Z. W. i B. W. na postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. Prezydenta W. prostujące na żądanie strony błąd pisarski w decyzji.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2004r. znak: [...] działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał, zgodnie z właściwością, zażalenie Z. W. i B. W. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie ze znowelizowanym art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, organem właściwym do rozpatrzenia zażalenie od ww. postanowienia Prezydenta W. jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Zażalenie na powyższe postanowienie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosły Z. W. i B. W..
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane, udzielanie pozwoleń na użytkowanie obiektu budowlanego należy do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Zgodnie zaś z ust. 2 wskazanego wyżej przepisu organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, a zatem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Z. i B. W.. Wyrokiem z dnia 29 września 2005 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1007/05) Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia z uwagi na fakt, iż właściwym do kontrolowania zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Sądu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] przekazał Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego powyższe zażalenie.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewoda [...] związany był zmianą kompetencyjnych przepisów prawa. Zgodnie z wprowadzoną zmianą - ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), sprawy dotyczące pozwolenia na użytkowanie zostały przeniesione do kompetencji organów nadzoru budowlanego z organów administracji architektoniczno – budowlanej, o czym stanowi art. 1 pkt 62 ww. nowelizacji.
W świetle powyższego, organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia Z. W. i B. W. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2003 r., prostujące na żądanie strony błąd pisarski w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], udzielającej B. i M. K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jest [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, bowiem jest on organem wyższego stopnia w stosunku do właściwego w pierwszej instancji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły B. W. i Z. W.. W uzasadnieniu skarżące wskazały, że urzędnicy administracji państwowej wydali wiele dokumentów w tej sprawie, które pozostają ze sobą w sprzeczności dlatego zasadnym jest, aby Sąd rozpoznał sprawę.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ww. ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych tylko w takim zakresie jest możliwa jego sądowa kontrola.
W oparciu o przepis artykułu 127 k.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie określonym w przepisach proceduralnych do organu II instancji, którym jest organ nadrzędny w stosunku do organu, który wydał kwestionowane orzeczenie. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono odwołanie jest niewłaściwy w sprawie, to stosownie do przepisu art. 65 § 1 w zw. z art. 63 § 1 k.p.a. ma obowiązek przekazania odwołania do organu właściwego w drodze postanowienia, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Przestrzeganie z urzędu właściwości rzeczowej i miejscowej przez organy administracji publicznej jest ich podstawowym obowiązkiem wynikającym nie tylko z przepisu art. 19 i 20 k.p.a., ale też z ukształtowanego systemu zasad porządku prawnego. Wydanie zaś aktu administracyjnego z uchybieniem właściwości powoduje, iż akt taki dotknięty jest kwalifikowaną wadą naruszenia prawa. Przekazanie zatem sprawy do organu właściwego jest koniecznością prawną.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] w oparciu o ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 1818/03 – 1819/03, postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. wydanym w trybie art. 65 § 1 k.p.a. prawidłowo przekazał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zażalenie Z. W. i B. W. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], prostujące na żądanie strony błąd pisarski w decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...], udzielającej B. i M. K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Wydając powyższe rozstrzygnięcie Wojewoda [...] zasadnie uwzględnił zmianę kompetencyjnych przepisów prawa jaka została wprowadzona ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Stosownie do treści art. 1 pkt 62 ww. ustawy sprawy dotyczące pozwolenia na użytkowanie zostały przeniesione z organów administracji architektoniczno – budowlanej do kompetencji organów nadzoru budowlanego.
Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego należy do kompetencji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Zgodnie zaś z ust. 2 wskazanego wyżej przepisu organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.
W ocenie Sądu, zarówno Wojewoda [...] jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wskazali [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako organ właściwy do rozpoznania zażalenia Z. W. i B. W. na postanowienie organu pierwszej instancji, prostujące błąd pisarski w decyzji udzielającej B. i M. K. pozwolenia na użytkowanie. Przepisy o właściwości organów mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujących. Organ zaś z urzędu musi przestrzegać swej właściwości. Podjęcie takiego postanowienia o przekazaniu jest aktem o charakterze formalnym, nie rozstrzyga więc sprawy w sposób merytoryczny i w istocie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organy zasadnie uwzględniły zmiany wprowadzone do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ustawą z dnia 27 marca 2003 r. i właściwie wskazały organ kompetentny do rozpoznania zażalenia. Przed podjęciem działań merytorycznych organ administracji publicznej obowiązany jest bowiem w pierwszej kolejności do ustalenia przedmiotu danej sprawy oraz stwierdzenia, czy posiada stosowne kompetencje do jej rozpoznania.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).