Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr 65/2005 na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 28 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora A. S.A. w P. Oddział w W. Prezydent. W. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zainstalowania wolno stojącego jednostronnego nośnika reklamowego nietrwale związanego z gruntem przy ul. [...] w W..
W uzasadnieniu organ stwierdził, że prace budowlane przewidziane przez inwestora wymagają uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy – obiektem budowlanym są min. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, fundamenty pod maszyny i urządzenia, pomniki a także części budowlane urządzeń technicznych. Zdaniem organu ze względu na rodzaj prac, ich skalę, charakter należy uznać je za budowlę, ponieważ min. obejmują one wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, przewidują wykonanie fundamentów. Oznacza to, że na konstrukcji budowlanej zainstalowana zostanie reklama lub urządzenie reklamowe. Inwestycja ponadto nie polega na zainstalowaniu nośnika reklamowego do istniejącej konstrukcji, a na wybudowaniu nowej konstrukcji budowlanej.
Odwołanie od tej decyzji złożył inwestor. Podniósł, że stanowisko organu jest niezgodne z art. 29 ust. 2 pkt. 6 lub ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego. Wskazał, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie jest trwale związany z gruntem i nie można go zakwalifikować jako budowli (zgodnie z art. 3 ust 3 Prawa budowlanego), gdyż konstruowany jest w sposób pozwalający bez przeprowadzenia dodatkowych robót budowlanych na przeniesienie go w inne miejsce dzięki temu, że dolna płaszczyzna fundamentu znajduje się na poziomie terenu.
Wojewoda [...] decyzją - znak [...]z dnia [...]maja 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że inwestycja jest budowlą stanowiącą całość techniczno użytkową i zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Podniósł argumenty wskazane przez organ I instancji.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. S.A. Wojewoda[...]w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił w całości swoją decyzję znak [...] z dnia [...] maja 2005 r. W uzasadnieniu wskazał, że słusznie skarżący podniósł, iż organ odwoławczy zweryfikował ostateczną decyzję Prezydenta. W., bowiem rozpatrzył odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, tym samym dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Decyzję Prezydenta W. inwestor otrzymał w dniu 4 kwietnia 2005 r. zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 18 kwietnia 2005 r. Odwołanie natomiast zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 19 kwietnia 2005 r.
Skargę na powyższą decyzję złożył A. S.A. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 40 § 2, art. 129 i art. 134 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącej, ponadto poprzez błędne przyjęcie rozpoczęcia biegu upływu terminu do wniesienia odwołania oraz poprzez błędne uznanie, że skarżącą spółka uchybiła terminowi skoro decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona stronie. Strona wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Spółka wskazała w uzasadnieniu, że zgłoszenie zamiaru zainstalowania nośnika zostało złożone przez pełnomocnika strony – Dyrektora Oddziału Regionalnego w W. – M. G.. Z treści zgłoszenia wynika, że był on upoważniony do reprezentowania skarżącej jako pełnomocnik, gdyż nie pełnił funkcji członka zarządu. W tym stanie rzeczy decyzja powinna być doręczona pełnomocnikowi i od dnia doręczenia jemu decyzji powinien liczyć się termin do złożenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda[...]podtrzymał swoje stanowisko i wyjaśnił, że skarżąca nie doręczyła pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie przez M.G.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 12710).
W niniejszej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły stąd skargę należało oddalić.
Zgodnie z przepisem art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Przepis ten ustanawia rygor czasowy w którym należy dokonać danej czynności aby była ona skuteczna. Po upływie terminu określonego w tym przepisie strona może jedynie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. Czynność dokonana po upływie terminu nie wywoła skutków prawnych. Termin czternastu dni do wniesienia odwołania wynikający z ww. przepisu jest terminem zawitym. Jego niedotrzymanie powoduje ujemne skutki procesowe, w postaci utraty prawa do wniesienia odwołania (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 23 maja 1995 r.SA/Sz 274/95). Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa - określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, czyli decyzji, która korzysta z ochrony trwałości w myśl art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA IV SA 2273/98 LEX nr 48734).
Zgodnie z dowodami doręczeń strona otrzymała decyzję z dnia 29 marca 2005 r. Nr 65/2005 Prezydenta m. st. Warszawy w dniu 4 kwietnia 2005 r. i od tego dnia należało liczyć termin do złożenia odwołania od decyzji w sprawie. Termin ten upłynął w dniu 18 kwietnia 2005 r., natomiast inwestor odwołał się od decyzji Prezydenta W. w dniu 19 kwietnia 2005 r., a więc już po terminie. W tym stanie rzeczy Wojewoda[...] nie miał prawa rozpatrywać odwołania od decyzji, a decyzja Wojewody [...] znak [...] z dnia [...]maja 2005 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Weryfikowała bowiem ostateczną decyzję. Korzystając z uprawnień samokontroli organ uchylił swoją decyzję jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd rozpatrując sprawę nie doszukał się aby decyzja Wojewody [...] była wydana z naruszeniem prawa. Organ podjął słuszne rozstrzygnięcie korzystając z możliwości samokontroli i uchylając swoją poprzednią decyzję.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi (§1) oraz – jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2).
Z akt niniejszej sprawy wynika, że zgłoszenie budowy obiektu budowlanego dokonał w imieniu spółki Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. – M.G.. W aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa, udzielonego ww. osobie. Decyzję nr [...]organ I instancji przesłał skarżącej spółce na dwa podane z zgłoszeniu adresy – w W. i w P.. Każde z tych doręczeń zostało odebrane w dniu 4 kwietnia 2005 r.
Zgodnie z przyjętym orzecznictwem ustanowienie pełnomocnika w stosunku do organu odnosi skutek z dniem powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika (por. wyrok SN III ARN 45/93 OSCN 1994/5/112). W dniu wydawania decyzji przez Prezydenta W. oraz jej wysyłania do inwestora w aktach sprawy nie znajdowało się pełnomocnictwo do reprezentowania spółki przez pełnomocnika. Podpisanie zgłoszenia przez pracownika inwestora oraz złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie stanowi podstawy do uznania tej osoby za pełnomocnika strony, któremu należy doręczać rozstrzygnięcia w sprawie. Tym bardziej, że w nagłówku zgłoszenia widnieją dwa adresy wskazane przez inwestora, które zasadnie organ potraktował jako adresy do korespondencji. Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów brak było podstaw, by traktować prywatny adres pracownika spółki dokonującego zgłoszenia za adres do korespondencji inwestora.
Dopiero od zgłoszenia się pełnomocnika procesowego strony w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek zawiadamiać pełnomocnika o wszystkich czynnościach w sprawie i wzywać do udziału w nich. Obowiązek taki powstaje zatem dopiero w momencie doręczenia organowi pełnomocnictwa.
Nie sposób zatem przyjąć, że decyzja Prezydenta W. została nieprawidłowo lub nieskutecznie doręczona inwestorowi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.