Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. odrzucił skargę T. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Po wydaniu ww. postanowienia skarżący zwrócił się o przyznanie jej prawa pomocy m.in. poprzez ustanowienie pełnomocnika. Mocą postanowienia z dnia 1 września 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Na pełnomocnika Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła radcę prawnego S. W. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 15 października 2015 r. wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego jednocześnie złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).
W niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony na etapie postępowania drugoinstancyjnego i złożył w nim opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tych względów obliczając wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną oparto się na przepisie § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w tego typu sprawach wynosi zgodnie z § 14 ust 2 pkt 1 lit c) – 240 zł.
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia.
Należy również wskazać, że nie uwzględniono wniosku pełnomocnika o podwyższenie stawki wynagrodzenia do 150% z uwagi na okoliczność, iż skarga w niniejszej sprawie została odrzucona z powodów proceduralnych – uchybienia terminu, stąd nie można stwierdzić, by charakter sprawy był skomplikowany, a w związku z tym nakład pracy był zwiekszony. Również w treści opinii prawnej podnoszone są argumenty natury procesowej (rozważania na temat złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego).
Z tych względów przyznano w niniejszej sprawie kwotę 180 zł oraz kwotę 41,40 zł stanowiącą 23 % podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym, łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy).