Uzasadnienie
Starosta Powiatu P. decyzją z dnia [...] maja 2005r. Nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. S. z dnia [...] maja 2005r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w/w decyzję wydał na wniosek M. S., w oparciu o oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokumentację techniczną opinię kominiarską uzgodnienie projektu z [...] Spółką Gazownictwa sp. z o.o., warunki techniczne możliwości przyłączenia do sieci gazowej oraz opinię Zakładu Uzgodnień Dokumentacji.
W/w decyzja Starosty P. z dnia [...] maja 2005r. została wydana w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...]. W wyniku odwołania współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości G. i M. C. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. znak: [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2004r. Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że wymaganie zawarte w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - nie zostało spełnione. Dołączone bowiem do akt sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało złożone przez T. S., który w niniejszej sprawie nie jest inwestorem, a posiada jedynie upoważnienie m.in. do reprezentowania inwestora oraz składania w imieniu inwestora oświadczeń woli, tj. w imieniu M. S. (której nazwisko jako inwestora nie figuruje na niniejszym oświadczeniu). Oświadczenie niniejsze zostało złożone w imieniu własnym przez T. S. (w rubryce "imię i nazwisko osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na budowę" wpisano T. S., a w przedmiotowej sprawie wnioskodawczynią jak i współwłaścicielką nieruchomości na której planowano inwestycję jest M. S.). Z tych względów Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2004r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę.
Pismem z dnia [...] lipca 2005r. G. i M. C. wnieśli odwołanie od decyzji Starosty Powiatu P. Nr [...]z dnia [...] maja 2005r. Odwołujący wskazali, iż inwestorka podała nieprawdę w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu napisała, że posiadała zgodę współwłaścicieli na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w B. według projektu objętego wnioskiem. G. i M. C. podnieśli, iż nie wyrazili zgody na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji. Ich zdaniem brak zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego przez M. i G. C. odwołania od decyzji Starosty P. Nr [...] z dnia [...] maja 2005r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej dołączył wymagane prawem dokumenty, tj. projekt budowlany sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia oraz zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z powyższym brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto organ II instancji wskazał, iż zgodnie z obecnie obowiązującym prawem budowlanym, organ administracyjny architektoniczno-budowlany nie posiada kompetencji do badania prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. znak: [...] złożyli
M. i G. C. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu P. z dnia [...] maja 2005r. Nr [...]. Skarżący wskazali, iż organ wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o fałszywe oświadczenie M. S. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorka jest jedynie współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, więc podjęcie jakichkolwiek prac budowlanych na tej nieruchomości wymaga zgody współwłaścicieli - art. 199 KC. M. S. nie uzyskała od M. i G. C. takiej zgody na realizację budowy wewnętrznej instalacji gazowej. Nie posiadała też orzeczenia Sądu zastępującego zgodę współwłaścicieli w tym zakresie. Ich zdaniem organ pominął ten fakt, na który wskazywali również w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w w/w przepisie, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Stosownie do art. 4 ustawy Prawo budowlane inwestor ma wykazać prawo do dysponowana nieruchomością na cele budowlane, natomiast zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Brzmienie w/w artykułu 32 ust.4 pkt. 2 zostało wprowadzone ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718). Zmiana brzmienia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane miała na celu uproszczenie procedury związanej z wydaniem pozwolenia na budowę. Zniosła obowiązek badania przez organ administracyjny prawdziwości oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nakładając jednak na Inwestor rygor odpowiedzialności karnej. W związku z powyższym inwestor ponosi ewentualne konsekwencje związane z wykazaniem prawdziwości oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane.
Jeżeli jednak organ ma wątpliwości co do wiarygodności takiego oświadczenia, w szczególności gdy inna strona postępowania, kwestionuje takie oświadczenie, to nie może oprzeć się w postępowaniu jedynie na oświadczeniu inwestora.
Podnieść również należy, że nieruchomość, której dotyczy przedmiotowa inwestycja, jest współwłasnością inwestora – M. S. oraz skarżących – M. i G. C. W związku z powyższym celem uzyskania pozwolenia na budowę inwestora zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zobowiązana była złożyć oświadczenie o dysponowaniu wspólną nieruchomością na cele budowlane wraz ze zgodą wszystkich pozostałych właścicieli, tj. M. i G. C. na wykonanie prac objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę.
Obowiązek uzyskania w/w zgody współwłaścicieli wynika z definicji pojęcia "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", przez które należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane). Obowiązek ten zawarty jest również we wzorze oświadczenia, który stanowi załącznik Nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. 2003 r. Nr 120 poz. 1127) i obowiązuje na terenie całego kraju. Z wymienionego wyżej wzoru wynika, iż inwestor oświadcza, że posiada prawo do dysponowania nieruchomością (...) na cele budowlane, wynikające z tytułu współwłasności oraz zgodę wszystkich współwłaścicieli. Jak wynika z akt sprawy M. S. złożyła swoje oświadczenie na w/w wzorze.
W związku z powyższym budowa na terenie nieruchomości objętej współwłasnością wykracza poza zwykły zarząd rzeczą wspólną i, zgodnie z art. 199 KC, wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli. Brak takiej zgody jest równoznaczny z brakiem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wydanie natomiast pozwolenia na budowę bez uprzedniego uzyskania zgody współwłaściciela stanowi naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Jak wynika z akt sprawy w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i w dacie wydania decyzji Starosty P. o pozwoleniu na budowę, organy obu instancji wiedziały, iż M. i G. C. nie wyrazili zgody na przeprowadzenie prac związanym z przedmiotową inwestycją.
W odwołaniu z dnia [...] września 2004r. od decyzji Starosty Powiatu P. Nr [...] skarżący nie wyrazili zgody na budowę instalacji wewnętrznej gazowej przez M. S.. Następnie w piśmie z dnia [...] kwietnia 2005r. kierowanym do Starosty P. skarżący wskazali, iż nie wyrażają zgody na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Również w odwołaniu z dnia [...] lipca 2005r. od decyzji Starosty P. Nr [...] o pozwoleniu na budowę małżonkowie C. nie wyrazili zgody na budowę w/w instalacji gazowej.
Organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do tego stanowiska strony skarżącej, co stanowi naruszenia art. art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a.
Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.
Organy administracji państwowej obowiązane są także przeprowadzić dowody wskazane przez wszystkie strony postępowania. Stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. - z żądaniem przeprowadzenia dowodu strona może wystąpić zawsze. Skuteczność prawna tegoż żądania jest uzależniona od spełnienia przesłanek określonych w art. 78 kpa.
Przed rozpatrzeniem materiału dowodowego organ jest obowiązany do wysłuchania wypowiedzi stron co do przeprowadzonych dowodów, zgromadzonych materiałów oraz wszystkich zgłoszonych żądań. Z treści art. 10 § 1 kpa wynika, iż takie ustosunkowanie się do całego materiału faktycznego i prawnego, zgromadzonego w sprawie, jest szczególnym uprawnieniem strony z racji jego udziału w postępowaniu.
Odstąpienie od tego stadium oceny wyników postępowania dowodowego jest możliwe jedynie w szczególnych sytuacjach, o których jest mowa w art. 10 § 2 kpa.
Nadmienić należy, że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa).
Naruszenie wyżej wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 107 § 1 k.p.a., który stanowi między innymi, iż decyzja administracyjna powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, którego to uzasadnienia zabrakło w zaskarżonej decyzji, natomiast art. 107 § 3 k.p.a. określa, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Biorąc pod uwagę, że organy I i II instancji nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, nie odnosząc się do stanowiska współwłaścicieli nieruchomości, M. i G. C., którzy nie wyrazili zgody na przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji naruszajac tym samym przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.