Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. U. pozwolenia na budowę tymczasowego pawilonu handlowego z przyłączami zewnętrznymi na czas trwania umowy dzierżawy na działce nr [...], położonej w [...].
Po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji tymczasowego parterowego pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy ok. [,] m² (po rozebraniu istniejącego) na okres ważności umowy dzierżawy na części działki nr ewid. [...] przy ul. [...]. Powyższa decyzja określa orientacyjne linie rozgraniczające teren inwestycji, które oznaczono kolorem czerwonym, a na mapie stanowiącej załącznik do tejże decyzji naniesiono pawilon, który istnieje od 1991 r. na dzierżawionej od Gminy [...] części działki [...]. kolejne umowy dzierżawy zawierane pomiędzy J. U. a Gminą [...] stanowią kontynuacje umowy zawartej poprzednio, a miejsce dzierżawy na przestrzeni lat nie uległo zmianie i jest jednoznacznie określone.
W dniu [...].10.2002 r. strony zawarły kolejną umowę, określoną jako "aneks do umowy dzierżawy" i do której treści, na mocy § 4 inkorporowały w znacznej części postanowienia umowy z dnia [...].10.2001 r., przy czym przedmiotem umowy uczyniły powierzchnię [...]² części działki o nr [...].
Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] grudnia 2004 r. ([...]) ustalił, iż umowa z dnia [...].10.2002 r. zawarta na okres 10 lat wiąże strony i nakazał Gminie [...] wydanie J. U. przedmiotu umowy w granicach określonych w załączniku graficznym do decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nadto zdaniem organu odwoławczego decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2005 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę spełnia wymogi decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a dokumentacja techniczna zawiera niezbędne uzgodnienia i sprawdzenia przez osoby posiadające stosowne kwalifikacje.
W ocenie organu II instancji wobec spełnienia przez inwestorkę wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ I instancji nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina [...], domagając się jej uchylenia i wywodząc, iż przygotowany do wydania przez Gminę grunt uniemożliwia usytuowanie na nim pawilonu o powierzchni zabudowy ok. [...]².
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
Przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, właściwy organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest do dokonania sprawdzeń rozwiązań projektowych, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Nadto organ ten winien sprawdzić, czy zostały spełnione wymogi zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a więc czy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W ocenie organów obu instancji, które Sąd całkowicie podziela, wymogi wynikające z cytowanych wyżej przepisów zostały przez inwestora spełnione, co skutkuje obowiązkiem udzielenia przez organ pozwolenia na budowę.
Inwestorka od stycznia 1991 r. dzierżawi teren związany z pawilonem handlowym. W dniu [...].10.2001 r. zawarła z Gminą [...] kolejną umowę dzierżawy, której przedmiotem była część nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...]². Powyższa umowa została zmieniona "aneksem do umowy dzierżawy" z dnia [...].10.2002 r. w ten sposób, iż powierzchnię terenu dzierżawionego zwiększono do [...]², a okres trwania umowy wydłużono do dnia [...].12.2012 r.
Zasadnie organ odwoławczy przyjął więc, iż umowa dzierżawy stanowiąca tytuł dysponowania nieruchomością na cele budowlane, była kontynuacją umów zawieranych od 1991 r. i z uwagi na istniejący na gruncie pawilon handlowy, obejmowała konkretny obszar.
Na uwagę zasługuje fakt, iż decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określała już inwestycję jako pawilon handlowy o powierzchni zabudowy około [...]² i przewidywała rozbiórkę istniejącego pawilonu. Decyzja ta sytuowała inwestycję w orientacyjnych liniach rozgraniczających teren, oznaczonych kolorem czerwonym i stanowiła podstawę dla organu architektoniczno-budowlanego do udzielenia pozwolenia na budowę.
Przywołana wyżej umowa dzierżawy zmieniona aneksem z dnia [...].10.2002 r. była przedmiotem kontroli Sądu w postępowaniu cywilnym i wszelkie zarzuty dotyczące jej ważności oraz skuteczności winny były być podniesione w tamtym postępowaniu.
Pozytywna weryfikacja dokonana przez Sąd wiąże inne Sądy i organy w tym także organ udzielający pozwolenia na budowę. Tym bardziej, iż w pkt II wyroku z dnia [...].12.2004 r. nakazano Gminie [...] wydanie J. U. część nieruchomości miejskiej, położonej w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów "[...]" jako działka nr [...], obejmującą powierzchnię [...]² w granicach przedstawionych na załączniku graficznym – mapie do celów projektowych – sporządzonym do decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W tej sytuacji zarzut skargi, iż inwestorka ni posiadała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uznać należy za całkowicie chybiony.
Wyrok Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].12.2004 r. przesądził kwestię zarówno tytułu inwestorki do gruntu, jak i powierzchni będącej przedmiotem umowy dzierżawy.
W ocenie Sądu Administracyjnego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż decyzja Wojewody [...] i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] zapadły z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, zwłaszcza art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4, a zatwierdzony nią projekt nie spełniał wymogów techniczno-budowlanych.
Mając powyższe na uwadze, skoro zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).