Uzasadnienie
K. i Z. K. wnieśli w dniu 16 czerwca 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2014 r. skarżący zostali wezwani solidarnie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jednego jej odpisu oraz uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie K. K. odebrała w dniu 30 lipca 2014 r., zaś Z. K. w dniu 25 lipca 2014 r. Wpis został uiszczony w dniu 31 lipca 2014 r., jednak skarżący nie nadesłali w terminie odpisu skargi.
W dniu 22 sierpnia 2014 r. skarżący nadesłali wniosek o przywrócenie terminu do nadesłania odpisu skargi, jednocześnie załączając go do wniosku. Wniosek pozbawiony był uzasadnienia.
Sąd wezwał skarżących solidarnie do wskazania czasu ustania przyczyny uchybienia terminu w terminie 7 dni pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzone w sprawie dokumenty. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) wskazali, że wysłali odpis skargi po kontakcie telefonicznym z sądem. Wskazali, że po otrzymaniu wcześniejszego pisma także się informowali i otrzymali odpowiedź, że mają dokonać tylko opłaty i tak też uczynili.
Kolejnym zarządzeniem Sąd wezwał skarżących solidarnie do wskazania czasu ustania przyczyny uchybienia terminu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W odpowiedzi skarżący wskazali, że są wiekowi (78 i 75 lat) i po otrzymaniu pisma o wezwaniu do wpisu zadzwonili na informację, ponieważ uważali, że przedmiotowa sprawa będzie jedną sprawą łączną ze skargą zarejestrowaną pod sygnaturą VII SA/Wa 1288/14. Stwierdzili, że uzyskali informację, że muszą tylko cyt. "zrobić opłaty, a resztę to już Sąd nas będzie informował". Następnie zadzwonili kolejny raz i wtedy się dowiedzieli, że nie przesłali odpisu skargi. Podali, że są po śmierci i ciężkiej chorobie dwóch synów, co zostało wykorzystane w przedmiotowej sprawie, i nabawili się ciężkiej nerwicy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Art. 85 p.p.s.a. stanowi – czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Skarżący zostali wezwani do wskazania czasu, w jakim ustała przyczyna uchybienia terminu, jednak terminu tego nie wskazali. Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w postanowieniu z dnia 13 listopada 2013 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 974/13, niemożność ustalenia konkretnego momentu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, nie może zostać potraktowany jako brak formalny o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Wniosek taki należy rozpoznać merytorycznie.
Skarżący wskazali, że najpierw wykonali rozmowę telefoniczną, w czasie której mieli się dowiedzieć, że mają uiścić tylko opłaty, a następnie w trakcie innej rozmowy mieli się dowiedzieć, że nie nadesłali odpisu skargi. Skarżący nie wskazali jednak dat, w jakich wykonać mieli te rozmowy telefoniczne.
W tej sytuacji należy stwierdzić niemożność ustalenia, czy skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody do nadesłania odpisu skargi, należało go – uwzględniając powyższy pogląd – oddalić.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.