Uzasadnienie
Stowarzyszenie [...] wniosło skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu ponieważ została wniesiona przez podmiot nieposiadający zdolności sądowej.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej.
Z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżące Stowarzyszenie zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 2012 r., [...]. KRS [...] i zarządzono jego likwidację. Z urzędu Sądowi jest wiadome, że postanowienie jest prawomocne wobec oddalenia wywiedzionej od niego apelacji przez Sąd Okręgowy w [...] (postanowienie z [...] kwietnia 2012 r., sygn. akt [...]). Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach; P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77; postanowienia NSA z 10 lipca 2012 r., II OZ 263/12, z 12 lipca 2012 r., II OZ 600/12 i z 12 grudnia 2012 r., II OZ 1086/12).
W konsekwencji likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, wypełniając pewną funkcję publiczną jako osoba zaufania publicznego, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Oznacza to, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ten brak jest brakiem nieusuwalnym (por. postanowienie NSA z 14 kwietnia 2015 r., II OZ 272/15).
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.