Uzasadnienie
Skarżąca Spółdzielnia reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie radcy prawnego w skardze z dnia 26 maja 2015 r. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w zakresie pkt 1. Decyzją tą w pkt 1 organ nakazał skarżącej Spółdzielni wyposażyć budynki przy ul. [...] w nawodnione piony z zaworami 52 spełniające wymagania Polskich Norm tych urządzeń.
We wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. w zaskarżonym zakresie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Samo wyposażenie budynków w urządzenia wskazane w decyzji będzie wydatkiem ok. 252 tyś. zł. Dodatkowo konieczne do poniesienia wydatki obejmą dokumentację projektową i proces uzyskiwania pozwolenia na budowę. W przypadku zaś stwierdzenia nieważności tej decyzji wydatki te będą całkowicie zbędne. Przeznaczenie takiej kwoty na wykonanie nałożonego obowiązku pomniejszy o tę kwotę fundusz remontowy Spółdzielni przeznaczony na wszelkiego rodzaju prace i remonty konieczne dla utrzymania zasobów mieszkaniowych oraz potrzebnej infrastruktury. Zaplanowane remonty trzeba będzie odłożyć na inne terminy. Pociągnie to za sobą opóźnienia remontowe i degradację mienia zarządzanego przez Spółdzielnię. Najpilniejsze prace i remonty będą musiały być finansowane kredytem, którego koszt stanowić będzie wymierną stratę dla Spółdzielni.
Wykonanie tej decyzji spowoduje również trudne lub niemożliwe wręcz do odwrócenia skutki poprzez likwidację istniejących instalacji suchych pionów przeciwpożarowych i wykonanie w ich miejsce instalacji nawodnionych wraz z konieczną infrastrukturą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 art.
61. Z przepisu tego wynika więc, że, po pierwsze, wstrzymanie wykonania aktu może nastąpić tylko na wniosek skarżącego, ale jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku (sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu), a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonego aktu. Dopiero w przypadku, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Oznacza to, że powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 p.p.s.a zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga, zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.
W związku z tym treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone, jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 683/12).
Stwierdzić należy, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła jedynie decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym, nakładającą obowiązki, jednocześnie nie wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku wyrażanym w orzecznictwie, zgodnie z którym nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innych postępowaniach w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r., II OSK 1582/13; publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.