Uzasadnienie
Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] grudnia 1993r., Nr [...] udzielił L. i M. M. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek mieszkalny jednorodzinny położony na działce przy ul. W. [...], nr ewid. [...], w miejscowości O. Wojewoda [...] działając z urzędu decyzją z dnia [...] lutego 2007r, znak: [...], stwierdził nieważność ww. decyzji Wójta Gminy W. stwierdzając w uzasadnieniu, że zatwierdzony decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 1993r., projekt budowlany przewiduje usytuowanie budynku na działce nr [...], ze ścianą z otworem okiennym w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej o nr [...].
Stosownie zaś do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r. Nr 17 poz. 62), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
Lokalizacja przedmiotowego obiektu nie spełnia też ust. 2 ww. cytowanego przepisu, zgodnie z którym przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m, z uwagi na fakt, iż jak wynika z planu realizacyjnego odległość ta wynosi ok. 5 m.
Po rozpatrzeniu odwołania L. i M. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję potwierdzając, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 1993r., Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust 1 ww. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż stosownie do treści § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r. Nr 17 poz. 62), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych.
Lokalizacja przedmiotowego obiektu nie spełnia też ust. 2 ww. cytowanego przepisu, zgodnie z którym przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m, z uwagi na fakt, iż jak wynika z planu realizacyjnego odległość ta wynosi ok. 5 m.
Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdza, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 1993r., Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust 1 ww. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r.
Powyższe stanowi, iż decyzja ta jest obarczona wadą kwalifikowaną której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, obligującą organ nadzorczy do stwierdzenia jej nieważności.
W skardze wniesionej do Sądu M. i L. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, że ich działka sąsiaduje z działką [...] od strony północnej. Na działce tej posadowiony jest budynek mieszkalny, którego odległość od ściany ich budynku wynosi ponad 8 m oraz szopa drewniana oddalona od granicy o około 1 m. Szopa ta jest stara, bez podmurówki, nietrwale związana z gruntem, z zawalonym dachem, nie nadaje się do użytku, wręcz zagraża życiu ludzi.
Szopa drewniana na działce [...] była w dniu wydawania decyzji Wójta Gminy W. zezwalającej na budowę przeznaczona do rozbiórki, co jasno wynika z planu realizacji i zagospodarowania działki z dnia [...].11.1993r NR [...] Na w/w planie była również drewniana szopa po naszej stronie granicy działek tj; na działce [...] (przed podziałem), przeznaczona do rozbiórki. Szopę tę rozebrano przed rozpoczęciem prac budowlanych.
Skarżący podnieśli również, że w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę domu, sąsiedzi - właściciele działki nr [...] wyrazili na piśmie zgodę na posadowienie domu był w odległości 3 metrów od granicy działek, biorąc pod uwagę konieczność rozbiórki szopy.
Podnieśli również, że Wójt Gminy W. wydając decyzję zezwalającą na budowę naszego domu na działce nr [...] (po podziale [...]) znał stan faktyczny obu działek i prawidłowo wyliczył, że odległość od naszego budynku mieszkalnego (wówczas w projekcie) i znajdującego się na działce [...] budynku mieszkalnego, wynosi ponad 8 m, a więc spełnione zostały wymogi zachowania odległości od ścian z otworami okiennymi, określone w przepisie § 12 rozp. Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 z zm.).
Zdaniem skarżących Wojewoda [...] uniemożliwiając im wypowiedzenie się w sprawie nie wziął pod uwagę wskazywanych przez nich okoliczności sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie czy dana decyzja dotknięta została jedna z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa (vide wyrok NSA z 22. 05.1987 r. IV S.A. 1062/86, ONSA 1987 r., nr1, poz.35). Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji wskazał, iż decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 1993r. była wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo Budowlane oraz przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62 z zm.). Nie uwzględnił natomiast faktu, że w tym czasie obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8 poz.48).
W oparciu o przepisy tego ostatniego rozporządzenia inwestor był obowiązany w określonych sytuacjach, uzyskać od właściwego organu decyzję o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej, decyzję o zatwierdzenie planu realizacyjnego i w następstwie wcześniej wydanych decyzji, decyzję o pozwolenie na budowę.
Z treści decyzji Wójta Gminy W. wynika, że inwestor uzyskał decyzję zatwierdzającą plan realizacyjny. Z zatwierdzonego planu realizacyjnego wynikało,że istniejące wówczas 2 budynki gospodarcze oznaczone symbolami g1 i g2(budynek na sąsiedniej działce) były przeznaczone do rozbiórki.
W tej sytuacji, w ocenie Sądu, organy obu instancji zbyt pochopnie ustaliły, że wydanie kwestionowanej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Nie przesądzając jednak o wyniku sprawy uznać należy, iż organ I instancji wydając w postępowaniu nieważnościowym decyzję nie przeprowadził analizy stanu prawnego zrealizowanej inwestycji w kontekście wcześniej wydanych decyzji dot. zamierzonej i zrealizowanej inwestycji oraz ustaleń obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż wydanie zaskarżonej decyzji zapadło z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a.
Również postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone przez centralny organ nadzoru budowlanego bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności sprawy. Naruszenie prawa w tym zakresie jest o tyle istotne, iż organ nie czyniąc własnych ustaleń faktycznych, merytorycznie, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., rozstrzygnął sprawę.
W ocenie Sądu, kontrolowane decyzje zostały wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i mogło mieć wpływ na błędną ocenę sprawy w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art. 145 § 1 pkt Ic ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.