Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. wydaną z up. Wojewody [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. nr 80, poz. 721) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W.
- – zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę drogi ekspresowej [...] na odcinku obwodnicy G. od km [...] do km [...] (kategoria XXV obiektów budowlanych) z wyłączeniem działek z obrębu miasta G. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej oraz na podstawie art. 108 kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i M. K., M. C., A. R., H. K., J. B. i inni mieszkańcy S..
Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, na podstawie art. 138 p 1 pkt 1 kpa
- - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy.
W uzasadnieniu organ podał, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane a przedłożony projekt budowlany jest kompletny i posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Oznacza to, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniach zarzutów organ wyjaśnił, co następuje:
- – zarzuty dotyczące lokalizacji drogi ekspresowej oraz wykupu nieruchomości pod tę drogę nie mogą być skutecznie podnoszone w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do ich rozstrzygania;
- – sprawy dotyczące ochrony wód i prawidłowości projektowanych rozwiązań technicznych zostały uregulowane decyzja z dnia [...] sierpnia 2005 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego;
- – także zarzuty dotyczące zakresu inwestycji pozostają bez wpływu na udzielone pozwolenie na budowę. Brak jest podstaw prawnych do nakazania inwestorowi wybudowania dodatkowego chodnika, czy ścieżki rowerowej.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli M.C. H.K., A.K. i A.R[.
Skarżący M.C. wskazał, iż w decyzji lokalizacyjnej wpisano działkę nr [...] natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę dz. nr [...], której jest właścicielem. Organ sprostował z urzędu swoją omyłkę, ale zabrano mu jego działkę i odwołuje się od tej decyzji. Projektowana obwodnica będzie przebiegać zbyt blisko jego domu i budynków gospodarczych, co zdaniem skarżącego zagraża zdrowiu i życiu zarówno jego rodziny, jak i hodowanych przez niego zwierząt.
Dodatkowo podniósł, iż na działce przejętej pod obwodnicę znajdują się budowle wodne, które nie są uwidocznione w ewidencji spółek wodnych. Naruszenie istniejącej melioracji spowoduje zalanie pól uprawnych.
Skarżący H.K. wskazał, iż decyzja Wojewody [...] udzielająca inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego jest nieprawomocna i nie obejmuje budowy wszystkich urządzeń wodnych, przewidzianych w projekcie budowlanym. Budowa obwodnicy uniemożliwi mu prowadzenie gospodarki rybackiej, a hałas towarzyszący eksploatacji drogi ekspresowej wpłynie negatywnie na wyniki hodowli. Niewystarczające są także zaprojektowanie urządzenia do odprowadzania ścieków.
Skarżący A.K. podał, iż organy administracji nie rozpatrzyły złożonego przez niego wniosku dotyczącego przebudowy "jego drenacji". Nie wyraził także zgody na odprowadzanie ścieków do jego rowu znajdującego się przy jego działkach. Rów ten mimo fikcyjnych zapisów w rejestrze gruntów jest w jego wyłącznym władaniu i utrzymaniu.
Skarżący A.R. wskazał, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania jego nieruchomością na cele budowlane, gdyż decyzja Ministra Infrastruktury o niezwłocznym zajęciu jego nieruchomości jest nieprawomocna. Prowadzone jest długotrwałe postępowanie wywłaszczeniowe, w którym dopuszczono się wielu "zaniechań". Dodał także, że inwestor nie posiada pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków do jego rowu.
Wszyscy skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 28 września 2006 r. skarżący A.R. dodatkowo wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wskazując, iż udzielając pozwolenia na budowę organ nie uwzględnił postulatów mieszkańców.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.
Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dokonuje kontroli decyzji tylko pod względem jej zgodności z prawem. Nie prowadzi postępowania w sprawie i nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Należy podkreślić, że granice skargi określa przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, Sąd nie może kontrolować decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, a zarzuty podniesione w tym zakresie są bezpodstawne.
W tym miejscu wskazać należy, i w zasadzie podstawowym zarzutem podnoszonym we wszystkich skargach był zarzut naruszenia stosunków wodnoprawnych na terenach objętych i sąsiadujących z projektowaną inwestycją.
Zagadnienia te rozstrzygnięte zostały decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., którą na podstawie przepisów ustaw Prawo wodne udzielono inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego. Decyzja ta w wyniku zaskarżenia jej przez H. K. została w dniu [...] stycznia 2006 r. uchylona przez Ministra Środowiska, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Okoliczność ta nie może stanowić jednak podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodów określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wprawdzie zaskarżona decyzja może zostać uchylona w drodze wznowienia postępowania administracyjnego, ale podstawą wznowienia nie będzie naruszenie prawa lecz okoliczność, która zaszła po wydaniu decyzji.
Stanowisko takie wielokrotnie wyrażane było przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także przedstawicieli doktryny prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.01.1999 r. III SA 4728/97, Palestra 2000/2-3, glosą aprobującą Jana Zimmermana, OSP 2000/1 s. 51; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.09.2004 r., F Sk 641/2004, nie publ.) i skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela. Dodać jeszcze należy, iż sprawowana przez Sąd kontrola legalności decyzji administracyjnej oznacza, iż sąd musi brać pod uwagę stan istniejący w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. Nie sposób bowiem zarzucić organowi administracyjnemu naruszenie prawa, jeżeli okoliczność uzasadniająca wzruszenie wydanej decyzji nie istniała w momencie jej wydania.
Przechodząc do dalszych rozważań dotyczących zarzutów podniesionych w skargach wskazać należy, iż w niniejszym postępowaniu sądowym nie mogą być także kontrolowane ani w ogóle rozpoznawane kwestie związane z wywłaszczeniem nieruchomości na cele przedmiotowej inwestycji drogowej, gdyż w tym zakresie prowadzone były odrębne postępowania.
Wydając decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę organy niewadliwie ustaliły, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4, a przedłożona dokumentacja projektowa odpowiada warunkom określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Obligowało to organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowi o tym wprost art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego z którego wynika, iż w razie spełnienia wszystkich wymagań określonych w wyżej przytoczonych przepisach, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę..
Na gruncie rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż pozwolenie na budowę w wielu wypadkach uwzględniać musi sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a w tym wypadku także mieszkańców miasta G., a z drugiej strony osób których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów wyznaczają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych w celu ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną pozostają protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania i postulaty. Nieuwzględnienie ich nie może stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę.
Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargi, jako bezzasadne oddalił.