Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2005r. Nr [...] Prezydent [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i art. 104 Kpa oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) [...] - zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i J. W. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i dobudowę garażu z tarasem (nad garażem) na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. A. w W..
W uzasadnieniu wskazał, że załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Przedłożony projekt zagospodarowania działki/terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z warunkami decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2004r. o warunkach zabudowy wydanej przez Prezydenta [...], utrzymanej w mocy decyzją Nr [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2004r. oraz z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Decyzją z dnia [...] września 2005r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania K. W. oraz T. i M. K. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu powielił argumenty organu I instancji.
Następnie, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji stwierdził, że wszelkie roszczenia dotyczące spornej granicy są rozstrzygane przed sądami powszechnymi, ponadto inwestor przedstawił kontrolny pomiar geodezyjny sporządzony przez uprawnionego geodetę, z którego wynika, iż istniejący budynek znajduje się w odległości 4 m od granicy działki, co jest zgodne z § 12 ust. 3 pkt 1, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004r., Nr 109, poz. 1156), a zatem proponowane rozwiązanie jest zgodne z obowiązującymi przepisami, zaś prawa osób trzecich są w pełni zachowane.
Jednocześnie podkreślił, że według § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia określone w jego przepisach odległości mierzy się w miejscu najmniejszego oddalenia, przy czym dopuszcza się przyjmowanie wymiarów bez uwzględniania grubości tynków i okładzin zewnętrznych, a zatem nie można kwestionować powyższej odległości, która ulegnie zmniejszeniu po wykonaniu, zgodnie z projektem, ocieplenia przedmiotowego budynku.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli K. W. oraz T. i M. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zdaniem skarżących prowadzone prace budowlane nie są zgodne z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, jak również projekt zagospodarowania działki jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.
Sporna inwestycja spowoduje zanieczyszczenie terenu, zacienienie sąsiedniej działki, w konsekwencji do mieszkań będzie dochodzić mniej światła słonecznego.
Ponadto inwestorzy samowolnie wykonali otwory okienne i drzwiowe w ścianie zwróconej w kierunku posesji nr 55. Ściana ta usytuowana jest w odległości mniejszej niż 4 metry od sąsiedniej posesji. Natomiast pomiar kontrolny (ustalający wystąpienie odległości minimalnej 4 m) został wykonany zbyt późno, albowiem wnioskodawczyni kilkakrotnie przeglądała akta sprawy u Wojewody [...] i pomiaru takiego nie było w dokumentach – dlatego jej zdaniem decyzje wydane w niniejszej sprawie winny być uchylone, albowiem dokumentacja niezbędne do wydanie decyzji zatwierdzającej była nie kompletna.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie z art. Art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skargi są zasadne, aczkolwiek zupełnie z innych przyczyn niż w nich podniesione.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. A więc w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145a Kpa, obowiązany jest uchylić decyzję lub postanowienie.
W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność.
Jak wynika z akt sprawy, decyzja organu I i II instancji, dotyczące pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, zapadły na podstawie decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...]. W/w decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] października 2004r. Nr [...] Prezydenta [...] o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i dobudowie garażu w tarasem przy ul. A. na działce nr [...] w W..
Wyrokiem z dnia 3 marca 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 233/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. i M. K. oraz T. W. – uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2004r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2004r.
Następnie, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. W. od w/w wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 902/06 – oddalił skargę kasacyjną. W związku z powyższym, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2006, którym wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji, stał się prawomocny.
W/w okoliczność stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, bowiem zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przesłanka określona w/w przepisie dotyczy takich przypadków, gdy decyzja wydana w sprawie zakończonej decyzją ostateczną oparta była na innej decyzji lub orzeczeniu sądu, które następnie zostały uchylone lub zmienione. W wyroku z dnia 7 stycznia 1998r., sygn. akt I SA/Lu 1302/96 (publ. LexPolonica nr 339985) Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, wskazał, że bezwzględną przesłankę wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 Kpa stanowi uchylenie decyzji, na podstawie której wcześniej wydano inną decyzję. Usunięcie z obrotu prawnego orzeczenia sądowego lub rozstrzygnięcia organu administracji, na podstawie których została wydana decyzja, otwiera możliwość ponownego rozstrzygnięcia sprawy po wznowieniu postępowania.
Odnosząc powyższe rozważania do postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, należy stwierdzić, że w przypadku gdy pozwolenie na budowę zostało wydawane w oparciu o postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego - w warunkach określonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 Kpa może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1999r., sygn. akt IV SA 238/97, publ. LEX nr 46686).
W związku z powyższym, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę zapadły w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która została wyeliminowana z obrotu prawnego, tym samym została wyczerpana dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obligująca Sąd do uchylenia w/w decyzji, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.
Zwrot kosztów postępowania tytułem nieopłaconej pomocy prawnej dla pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 18 ust. 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).
W pkt IV wyroku orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.