Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych wraz z instalacjami wewnętrznymi oraz wjazdem na terenie działki nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w K. Stan kontrolowanej przez Sąd sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia[...], Nr [...], Prezydent Miasta K., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla: P. P. K. "[...]" Sp. z o.o., polegających na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wody i kanalizacji sanitarnej i opadowej, gazową, instalacjami grzewczymi z kotłownią oraz z wjazdem. W uzasadnieniu organ architektoniczno-budowlany I instancji wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...], która utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia[...], znak:[...], a następnie przeniesiona decyzją z dnia [...], Nr[...].
Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.
Decyzją z dnia [...], znak:[...], Wojewoda [...], na podstawie art. 104 § 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zatwierdzony decyzją Nr [...] projekt budowlany nie dotyczy przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], jest bowiem budową od podstaw całkiem nowego budynku, który tylko w niewielkiej części został zaprojektowany jako odtworzenie budynku istniejącego.
Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę sprzeczna jest z opinią konserwatorską z dnia [...] znak:[...], pozytywnie oceniającą koncepcję przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego znajdującego się wg tej opinii w ewidencji zabytków. W aktach sprawy brak jest natomiast zgody konserwatora zabytków na wyburzenie przedmiotowego budynku jednorodzinnego. Wojewoda [...] wskazał, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, nastąpiło w związku ze stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa, przez wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, tj. z naruszeniem warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy, oraz sprzeczności projektu budowlanego (wyburzenie budynku dotychczasowego i budowy nowego budynku) z zakresem inwestycji objętej tą decyzją (przebudowa i rozbudowa budynku). Decyzją z dnia [...], znak:[...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "[...]" Sp. z o.o., zarzucając naruszenie: art. 156 § 1 pkt 2 i art. 107 § 3 k.p.a., a także zasad wyrażonych w art. 11 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu ze względu na brak interesu prawnego skarżącego do wniesienia skargi oraz przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę.
Obowiązkiem Sądu jest badanie legitymacji skarżących na każdym etapie postępowania. Należy stwierdzić, iż skarżąca "[...] Sp. z o. o." nie posiadała legitymacji procesowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak zaś legitymacji po stronie skarżącej powoduje, że skarga podlega oddaleniu, bez konieczności odnoszenia się do zarzutów w niej zawartych.
Jak wynika z akt sprawy na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008r. pełnomocnik skarżącej potwierdził, iż decyzją nr [...] z dnia [...] przeniesiono pozwolenie na budowę udzielone decyzją z dnia z [...] Nr [...] ze spółki "[...]" Sp. z o.o. na Spółkę [...]" Sp. z o.o. Z tego względu Sąd odroczył rozprawę i zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nadesłanie ww. decyzji Prezydenta Miasta K. przenoszącej pozwolenie na budowę. Z nadesłanej kserokopii decyzji wynika, że za zgodą poprzedniego inwestora [...]" Sp. z o.o. w K. reprezentowanej przez P. K. decyzja o pozwoleniu na budowę została przeniesiona na rzecz nowego inwestora [...]" Sp. z o. o. w K. Do akt sądowych dołączono także wypis aktu notarialnego repertorium A Nr [...] umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] zawartej pomiędzy [...] Sp. z o.o. a "[...] Sp. z o.o. Zgodnie z art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego organ, który wydał decyzję określoną w art. 28 Prawa budowlanego jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowanego.
Skarżąca "[...] Sp. z o. o. poprzez sprzedaż udziału w nieruchomości oraz przeniesienie pozwolenia na budowę utraciła interes prawny w sprawie pozwolenia na budowę i postępowań dotyczących tej decyzji, a także legitymację procesową zarówno do udziału w sprawie administracyjnej jak i do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Brak zaś legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialnoprawną skutkującą oddaleniem skargi, bez możliwości merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny, przy czym ograniczenie to nie dotyczy prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznych w zakresie ich statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brały one udział w postępowaniu administracyjnym, a także innych podmiotów, którym ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Oznacza to, że poza wyjątkami wymienionymi wyżej, skarżący musi wykazać, iż w konkretnym przypadku istnieje związek pomiędzy jego własną prawnie gwarantowaną sytuacją (nie tylko faktyczną), a zaskarżonym przezeń aktem, polegający na tym, iż akt ten narusza (pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienie. Skarga winna zawierać uzasadnienie, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę.
Wniesienie skargi do Sądu przez osobę, którą organ administracyjny potraktował jako stronę postępowania administracyjnego i do której skierował decyzję administracyjną, nie przesądza jeszcze o interesie prawnym skarżącego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., a tym samym nie zwalnia Sądu z badania interesu prawnego w znaczeniu materialnym. Por. wyrok NSA z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1225/06.
Z tego względu Sąd badając przymiot strony skarżącej Spółki dopatrzył się, że na żadnym z etapów postępowania administracyjnego organy administracyjne nie oceniły legitymacji Spółki do udziału w sprawie stwierdzenia nieważności, traktując bezpodstawnie jako stronę podmiot nie posiadający interesu prawnego do występowania w sprawie.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.