Uzasadnienie
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. - na podstawie art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm.) – nakazano P. F. rozbiórkę hali namiotowej o konstrukcji stalowej wzniesionej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ podał, że przeprowadzona w dniu [...] lutego 2005 r. wizja kontrolna wykazała postawienie dwóch hal namiotowych, stanowiących przykrycie ziemnych kortów tenisowych, na ww. posesji.
Organ ustalił, że przedmiotowe obiekty zostały zrealizowane, według oświadczenia inwestora w 2000r., bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, jak również to, że w 2000r. inwestor rozpoczął starania o uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
Ze względu na usytuowanie powyższych obiektów w strefie objętej ochroną prawną Konserwatora Zabytków, inwestycja podlegała uzgodnieniu z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tejże inwestycji.
W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Nadto, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zrealizowany obiekt nie jest wymieniony w art. 29 wyżej cytowanej ustawy Prawo budowlane, określającym wyjątki od zasady konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec braku możliwości zalegalizowania samowoli budowlanej, organ zobligowany był do wydania ww. decyzji z dnia [...] maja 2005 r.
Po rozpatrzeniu odwołania P. F., [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005r.
W uzasadnieniu podtrzymał argumentację wskazaną przez organ I instancji...
W skardze na ww. decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i zasądzenie kosztów postępowania, wskazując naruszenie art. 7 kpa oraz 77 kpa, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego.
Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie ustalił:
- • czyjego wniosku dotyczy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r., bowiem skarżący nie składał wniosku z dnia [...] sierpnia 2003 r.,
- • czy zakończono postępowanie - wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 31 lipca 2000 r.- w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu,
- • czy w chwili budowy hali namiotowej istniał plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący przedmiotową nieruchomość.
Nadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 80 kpa, poprzez przyjęcie, że zakończono postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 31 lipca 2000 r., a w konsekwencji błędne przyjęcie, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji została wydana przez Prezydenta W. decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tejże nieruchomości, a tym samym istniały negatywne przesłanki do jej legalizacji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty w niej przytoczone...
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje...
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż w niej wskazane.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Na wstępie należy podnieść, iż w sprawie dotyczącej samowoli budowlanej, obowiązkiem organu administracji publicznej jest ustalenie, w jakiej dacie popełniono samowolę budowlaną, co niezbędne jest do ustalenia, jaki stan prawny ma zastosowanie w sprawie. Następnie, czy przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, oraz czy wymagał pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ustalenia te są niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, czy wystąpiła samowola budowlana, czy ustawa przewiduje możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, a jeśli tak, to w jakim zakresie należy je przeprowadzić.
Prawidłowo ustaliły organy, że w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 48 w brzmieniu określonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), bowiem postępowanie administracyjne wszczęto przed dniem 11 lipca 2003 r. tj. przed dniem wejścia w życie ww. ustawy i zakończono decyzją ostateczną po tej dacie.
Jak wynika z akt sprawy, w szczególności protokołu wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2005r., wzniesione przez skarżącego obiekty budowlane są halami namiotowymi o konstrukcjach stalowych z pokryciem syntetycznym, posadowionymi na fundamentach betonowych, które wybudowano w 2000r., co potwierdził w protokole sam skarżący.
Zasadnie też przyjęły organy, że ww. obiekty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, ponieważ jako obiekty nie wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, nie mogły być traktowane jako wyjątek od zasady konieczności uzyskania tego pozwolenia.
Podkreślić jednak trzeba, że w znowelizowanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80. poz. 718) artykule 48 ust. 1 ustawodawca nałożył obowiązek nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, tylko w takim przypadku, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego, o których mowa w ust. 2 i 3 wyżej cytowanego artykułu.
Z tej przyczyny, przed podjęciem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego organ powinien każdorazowo ustalić, czy obiekt został wzniesiony zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bądź w jego braku z ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz, czy nie narusza przepisów, w tym techniczno budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.
W związku z powyższym, obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, było wydanie postanowienia zobowiązującego skarżącego do wykonania obowiązków koniecznych do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarówno organ I jak i II instancji nie wziął pod uwagę wskazanych okoliczności. Fakt oczywistości samowoli budowlanej oraz fakt uprzedniego wydania decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, nie zwalniał organów od obowiązku zbadania, czy wzniesione hale namiotowe w dacie wydawania decyzji nakazującej rozbiórkę tj. w maju 2005 r., naruszały obowiązujące przepisy.
Ponadto, Sąd wskazuje, że sentencja decyzji administracyjnej powinna być sformułowana precyzyjnie tj. w taki sposób, by nie było wątpliwości czego decyzja dotyczy i jakie obowiązki zostały na stronę nałożone. Takiego przymiotu nie posiada decyzja organu I instancji wydana w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy nakazu rozbiórki "hali namiotowej", podczas gdy z protokołu wizji kontrolnej z dnia [...] lutego 2005r. wynika, że na przedmiotowej posesji znajdują się dwie hale namiotowe.
Szczegółowe wskazanie w decyzji jakie obiekty budowlane podlegają rozbiórce ma również podstawowe znaczenie w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym.
Sprawa, zatem nie została rozpatrzona w stopniu koniecznym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, co stanowi naruszenie dyspozycji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa...
Rozpoznając sprawę ponownie organ winien mieć również na uwadze, że postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006r., sygn. akt II SA/Go 597/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, czy art. 48 ust 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r Nr 20, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888) są zgodne z art. 2 i art. 32 ust 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej postawy do wydania zaskarżonych decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny może mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)... Na mocy art. 152 ww. ustawy orzeczono jak w pkt. 2 wyroku.