Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 września 2014r. starszego referendarza sądowego przyznano S. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu w pozostałym zakresie wniosek oddalono.
W piśmie z dnia 17 listopada 2014r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata P. A. S.. W dniu 25 listopada 2014r. i w dniu 7 kwietnia 2015r. wyznaczony w sprawie pełnomocnik przeglądał akta sprawy w czytelni Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W związku z wnioskiem skarżącego w którym zrezygnował z pełnomocnika z urzędu, postanowieniem z dnia 14 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie cofnął S. D. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Pismem z dnia 22 maja 2015r. adwokat P. S. złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości, ani w części.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że po wyznaczeniu go przez Okręgową Radę Adwokacką w Warszawie pełnomocnikiem dla skarżącego podjął szereg czynności w przedmiotowej sprawie tj:
- - zapoznał się z aktami sprawy, fotografował i analizował akta sprawy (data zapoznania się z aktami w sądzie: 25 listopada 2014r. i 7 kwietnia 2015r.),
- - prowadził korespondencję listowną ze skarżącym (do ww. pisma załączył kopię pism z niekompletnym potwierdzeniem ich nadania),
- - prowadził rozmowy telefoniczne ze skarżącym.
Pełnomocnik podniósł, że powyższe działania spowodowały po stronie pełnomocnika z urzędu koszty. Wskazał, że podejmowane czynności miały na celu zapewnienie skarżącemu pomocy prawnej i były adekwatne do etapu postępowania w trakcie którego były podejmowane.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazać należy, iż przepis w zakresie dotyczącym zasad przyznawania tego wynagrodzenia nie zawiera jednak pełnego uregulowania, lecz odsyła do zasad określonych w wypadku adwokatów w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461). W myśl § 2 ust. 1 tego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata w sprawach, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści wskazanych przepisów wywodzi się, że przepisy te nie nakładają obowiązku uwzględnienia każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wniosek ten podlega ocenie pod kątem jakości usług świadczonych w ramach prawa pomocy i ich wpływu na sytuację procesową strony. Przyznanie takiego wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. oznacza bowiem obciążenie Skarbu Państwa ciężarem finansowym w nim związanym. Stąd też Sąd jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy wynagrodzenie takie przysługuje jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem prawa pomocy prawnej.
Podkreślenia wymaga, że faktycznie udzielenie nieopłaconej pomocy prawnej ma miejsce dopiero wówczas, gdy sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika środek prawny zapewnia jego mocodawcy dostęp do sądu. To zaś następuje wtedy, gdy środek ten został sporządzony w sposób umożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie (Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2011 wydawnictwo prawnicze (wydanie V). s 776).
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik z urzędu adwokata P. S. nie udzielił skarżącemu jakiejkolwiek związanej z przedmiotową sprawą pomocy prawnej. Nie złożył w imieniu skarżącego żadnego pisma procesowego. Kryterium pomocy prawnej nie spełniają podjęte przez adwokata P. S. czynności faktyczne tj. zapoznanie się z aktami sprawy, ich analiza, udzielanie stronie informacji telefonicznej i przesyłanie korespondencji.
Wskazane powyżej czynności miały wyłącznie charakter techniczny i trudno uznać, aby nakład pracy z nimi związany był znaczny. Nie można ich również uznać za faktyczne udzielenie skarżącej pomocy prawnej, skoro nie łączyły się z nimi żadne czynności procesowe.
Z powyższych względów uznano, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art 250 i art. 258 § 2 pkt 8 oraz w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia postanowiono jak w sentencji postanowienia.