Uzasadnienie
W dniu 12 listopada 2008 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek Z. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został uzupełniony wyjaśnieniami otrzymanymi w dniu 15 grudnia 2008 r. W dniu 9 stycznia 2009 r., na mocy postanowienia referendarza sądowego odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Na postanowienie to został złożony sprzeciw, tym samym straciło ono moc, a sprawa podlega rozpoznaniu na nowo.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż Z. M. prowadzi gospodarstwo domowe z żoną. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z dochodów z emerytury żony wnioskodawcy w wysokości 1.082 zł. Posiadany majątek obejmuje samochód fiat doblo z 2001 r., zarejestrowany na firmę prowadzoną przez żonę wnioskodawcy, zakupiony na kredyt. Wnioskodawca jest osobą bezrobotną. Wraz z żoną zamieszkują w wynajmowanym mieszkaniu, którego opłacanie co miesiąc wynosi 350 zł., dodatkowo koszt prądu i gazu miesięcznie to około 150 zł., miesięczne utrzymanie dwóch osób to około 1500 zł. Strona podała ponadto, że nie podejmuje prac dorywczych i sezonowych, żona wnioskodawcy prowadzi działalność w zakresie działalności związanej z informatyką oraz z kredytami budownictwa indywidualnego, pod nazwą B. "J.", sezonowo wynajem domku letniskowego nad jeziorem.
W sprzeciwie strona wskazała, że wpłaty na konto w wysokości 5000 – 7000 zł. są to przychody, a nie dochody strony. Po zsumowaniu wydatków i dochodów działalność żony wnioskodawcy przynosi straty. Wg wyliczeń strata za 2008 r. wyniosła 27.200 zł. Strona dodała, że domek letniskowy nad jeziorem nie jest własnością wnioskodawcy, ani jego żony, jest w nim jedynie prowadzona działalność gospodarcza w okresie letnim. Ponadto strona wskazała, że posiada długi, korzysta z pomocy rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Wniosek nie jest zasadny.
Sytuacja majątkowa w rodzinie Z. M. nie wskazuje by strona nie mogła samodzielnie opłacić kosztów sądowych, które na obecnym etapie wynoszą 200 zł wpisu sądowego. Strona podaje, że jedynym stałym źródłem utrzymania jest emerytura żony. Ponadto działalność gospodarcza, którą żona prowadzi przynosi straty. Regularne wpływy na konto w wysokości 5000 – 7000 zł. to przychody tej działalności, które jednak nie polepszają sytuacji materialnej strony, gdyż są to przychody z działalności gospodarczej nie wchodzące do domowego budżetu. Trudno jest jednak przyjąć, by całość dochodów, nawet pomniejszonych o podatki czy koszty uzyskania przychodu była przeznaczana na działalność firmy i nawet częściowo nie wchodziła w skład sum przeznaczonych na bieżące utrzymanie. Tym bardziej, że wpłaty dokonywane są na osobiste konto bankowe wnioskodawcy. Zdaniem Sądu sytuacja materialna wnioskodawcy pozwala mu na opłacenie kosztów sądowych. Z tego względu wniosek został oddalony.
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).